En weg is ze

Ik ben er klaar mee, iedereen wil altijd van alles van me, ik kan niet meer. Ze keek me aan, ze pakte een sigaret uit het pakje en stak deze op. Ze nam een haal. Ze hoestte. Poeh, zei ze, dat ben ik eigenlijk niet meer gewend. Ze lachte, je bent er getuige van dat ik voor het eerst in, pak m beet 15 jaar, weer een sigaret opsteek. Waarom ik het doe? Omdat ik daar zin in heb. Ik heb gewoon zin om te doen wat ik wil. Ik ben het zat om geleefd te worden. Alles is uitgestippeld, van het opstaan tot naar bed gaan. Ik wil weg, ik wil vliegen, avonturen beleven. Ik zou op het dak willen staan en springen, om het gevoel te hebben dat ik kan vliegen, dat ik leef. Maar ja de aankomst he? Die is zo hard. Misschien moest ik nu ingrijpen, is ze misschien suïcidaal, maar ik besluit nog even naar haar te luisteren. Misschien zit ik wel in een midlifecrises, het kan toch zomaar, tenslotte ben ik al in de 40. Stel ik word 80 dan ben ik al over de helft. Zelfs als ik 85 word ben ik al over de helft. Ik weet niet hoe het komt, ik was altijd tevreden, ik was altijd blij met wie ik was en wie ik in de spiegel zag. Ik snapte sommigen nooit die altijd maar klaagden over hun uiterlijk, over hun postuur. Ik dacht dan altijd, als je ontevreden bent dan doe je er wat aan. Als ik mijn haar niet meer bruin wil, kleur ik het blond. Als ik echt ga balen van mijn lippen, dan de spuit er in. Over mijn postuur heb ik nooit ingezeten. Ik paste altijd in de leukste kleding. En dan at ik ook nog lekker veel. Maar nu he? nu is het anders. Mijn hersenen geven andere signalen door, dan wat ik in de spiegel zie. Ik doe een kort rokje aan, en voor ik het weet word ik door mijn dochter opgegeven bij Hotter than my Daughter, ik bedoel dat kan zo maar gebeuren he? Ik zag dat ze een slokje water nam. De sigaret was al opgerookt en uitgedrukt in de asbak. Ik ben van de week naar de bioscoop geweest vervolgt ze, naar die film, van Heleen van Rooyen. Je bedoelt de ontsnapping, doe ik een duidt in het zakje. Ze richt haar wijsvinger op me, juist zegt ze, die bedoel ik. Met Isa Hoes toch? Tjonge jonge wat een sterke vrouw is dat, ging ze verder, ik zag haar laatst bij RTL Boulevard, met die Albert, ik kan natuurlijk Kwalbert zeggen, maar dat doet iedereen al. Ze grinnikt, pakt weer een sigaret, en gaat verder; Prachtige film, mooie lokatie ook, Portugal, en de lef, om gewoon het vliegtuig te pakken, en weg te vliegen, even me time, even weg van man en kind.

Maar ik kan het niet, ik zit met teveel touwtjes vast aan mijn man en kind. Dat is het moeilijke he? aan de ene kant verlang ik naar die vrijheid, en aan de andere kant, hou ik zoveel van het gezinsleven. Ik vind het geweldig om te zien dat mijn dochter opgroeit, ze is nu 15 jaar, een leuke mooie meid hoor. Dat vertel ik haar ook regelmatig. Ik vind het belangrijk dat ze weet dat ze er mag zijn, dat ze geen minderwaardigheidscomplex moet hebben. En dat heeft ze ook niet, ze staat stevig in haar schoenen, ze is zelfverzekerd, zonder arrogant te zijn. Ja het valt niet mee in het leven eigenlijk he? Het is zielig als je jezelf niets vindt, maar het is ook niets als je arrogant bent. Ach ik zeg altijd maar; je kunt beter zelfverzekerd zijn, dat scheelt al heel wat bezoekjes aan de psychiater. Ze giert het uit, vandaar dat ik nu hier zit. Mijn moeder was nooit zo scheutig met complimenten, onze karakters botsten vaak. Als ik een nieuwe broek had, vond ze deze als snel ordinair. Ik heb weleens gehad dat ze de broek van mijn kont trok, maar dat boeide mij niet, ik hield m aan. Kom op zeg, ik had wel een duidelijke eigen mening hoor. Mijn moeder was een goed mens hoor, verzorgde mij en mijn 3 broers prima, maar ze had zeker haar voorkeuren. Ik was anders dan haar. Misschien was je wel het zelfde, zei ik, misschien dat je daarom met haar botste. Ze luisterde niet. In ieder geval leek het zo, want ze negeerde mij volledig. Mijn vader vond mij wel grappig, dat vertelde hij ook pas toen ik 36 was en mijn eerste burn-out had gehad. Soms denk ik weleens, hadden ze mij maar op waarde geschat. Dan zat ik nu niet hier he? Je bent een sterke vrouw, zei ik. Kijk eens waar je vandaan komt, kijk eens waar je al bent. Je bent een prachtige vrouw, een liefhebbende moeder, een een plichtsbewuste dochter. Geweest he, mompelde ze, mijn ouders zijn allang overleden. Maar, zei ik, je moet dingen leren loslaten, het klinkt makkelijk, en dat is het misschien ook wel. Probeer eens te denken dat je alleen bent, alleen op deze wereld. Je hoeft met niemand rekening te houden, welke beslissingen zou je dan nemen? Ik zou de auto pakken, en rijden naar een plek waar ik tot rust zou komen.

IMG_0162

Doe het, spoorde ik aan. Hou even geen rekening met je man en je dochter. Ontsnap, en vind jezelf eens terug. Waar ben je gebleven meisje? wie heeft jou zo ver gekregen. Probeer jouw leven te leven, en niet die van een ander. Dit is jouw eerste en enige kans om te leven, doe daarom ook waar je zin in hebt. Geschrokken keek ze mij aan. Poeh, dat is me nogal een beslissing zeg, als je dingen loslaat, dan valt het, dan valt het in duizend stukken, en dan kan ik het niet meer lijmen. Het is jouw beslissing, jouw leven. En he, je moet vooral niet naar mij luisteren he? Het moet jouw beslissing zijn. Ik keek op mijn horloge, ik zag dat de tijd om was. Ik keek in mijn computer voor de volgende afspraak. Wanneer kun je weer? vroeg ik, geen antwoord. Toen ik opkeek was ze weg.

Advertenties

2 thoughts on “En weg is ze

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s