Een feestje

Wat een week. Ze zeggen wel eens “Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen”. Eind vorig jaar, begin dit jaar heb ik met mezelf een aantal afspraken gemaakt. Ik ga doen wat ik leuk vind. Ik ga mezelf eens wat meer op de voorgrond plaatsen. Ik schreef in mijn telefoon wat ik nu leuk vind, en wat ik graag doe. Ik beloofde mezelf om een keer in de twee maand met een vriendin uiteten te gaan. Maar dat was ik als snel vergeten, en ik ga nu elke maand met een vriendin uit eten. Deze week was de beurt aan mijn allereerste allerbeste Almeerse vriendinnetje. Ik had een tafeltje gereserveerd bij de allereerste allerbeste Almeerse Pizzeria Pulcinella. Door mijn rugproblemen en haar lichamelijke ongemakken hadden wij elkaar al twee jaar niet gezien. Maar met echte vriendschap maakt dat niet zoveel uit, want als je elkaar ziet dan verdwijnen die jaren als sneeuw voor de zon. We hebben heerlijk gegeten, we hebben gelachen, we hebben oude koeien uit de sloot gehaald ” is dat al werkelijk 30 jaar geleden?” En we vierden dat we elkaar dit jaar al 35 jaar kennen. Zo op het eerste gezicht zijn wij zo verschillend, zowel uiterlijk, als in de uitvoering van ons leven, maar onze innerlijke karakters komen overeen. Twee dromertjes, twee optimisten, twee eenlingen, maar vooral twee vrouwen die onder alle omstandigheden trouw aan zichzelf blijven. Mijn vriendin heeft de gave om de meest vreselijke gebeurtenissen uit haar leven met een glimlach te vertellen, zelfs absurditeiten schuwt zij niet. Ook daar vinden wij elkaar. Hoewel zij daar nog een schepje bij bovenop doet. Na het heerlijke eten, ik had slakken, biefstuk gorgonzola, wat geserveerd werd met heerlijke gestoomde groentes, aardappeltjes en slalade, en tiramisu toe, zijn we richting haar huis gegaan. Even nog heerlijk bijpraten samen. Toen een andere vriendin nog even bij haar aankwam werd het nog gezelliger, heerlijk gepraat, en gelachen, was het na twaalven toen ik weer in mijn auto ,op weg naar huis, stapte.

Brenda en ik met toen nog mijn kleine neefje
Brenda en ik met toen nog mijn kleine neefje

Op naar een nieuwe dag. Donderdag ging mijn oudste zoon Floris met school naar Amsterdam. Het was de bedoeling om naar het Anne Frank Huis te gaan, maar de school had er niet bij stil gestaan dat ze daarvoor hadden moeten reserveren. Dus dat werd eventjes naar het Historisch museum en daarna door de stad slenteren. Gelukkig was het mooi weer en heeft hij het erg naar zijn zin gehad. Nadat wij Floris naar het station hadden gebracht, zei ik tegen Joost, breng me even naar de Kapper. Het was 8:45 en ik dacht lekker vroeg, ben ik zo aan de beurt. Hier in Almere heb je nu die nieuwe kapper Yes, daar was ik al eens een keer geweest en was er wel tevreden over. Het leuke was dat je dan ook nog een kaartje kreeg die je aan een vriendin kan geven, en die krijgt dan een korting van 50% voor een knipbeurt. Deze krijg je als het goed is dan weer van je vriendin terug en daarmee krijg jij dan 50% korting voor een knipbeurt. Ik heb m niet meer teruggekregen maar ach dat mag de pret niet drukken. Het was vrij druk bij Yes, ik schoof aan bij een tafeltje, en zag dat er twee kapsters met twee klanten bezig waren. Ik dacht nog, er zal straks nog wel een kapster bijkomen. Meestal is dat toch het geval. Ze werken langer en daardoor in shifts. Maar na anderhalf uur wachten, zonk de moed me in de schoenen, er was nu nog een man voor me, en nog steeds stonden ze er met zijn tweeën te knippen en te kleuren. Ik dacht als ik aan de beurt ben, dan moet ik nog gekleurd en geknipt worden, dan ben ik ook zeker nog twee uur bezig, dan is het al 13:00 uur misschien half 2 eer ik klaar ben. Ik besloot mijn jas te pakken en te gaan, sorry nooit meer Yes. En ik vraag me tegelijk af, er zijn meer kapsters dan supermarkten hier in buiten, hoe is het mogelijk dat je zo lang moet wachten. Toch maar op zoek naar een kapster waar ik gewoon op afspraak kan komen.

Zonde van je tijd vond Joost, gewoon anderhalf uur van je leven weggegooid. Floris leest mee en zegt: zo, als ik slaap weet je hoeveel uur van mijn leven ik dan weggooi? lacht hij…9 uur. Maar slaap heb je nodig jongen. Oké ik geef eerlijk toe, ik was er ook een beetje van slag van, anderhalf uur wachten voor helemaal niets, maar ja het is niet anders.

Gelukkig maakte de afspraak van gisteren (vrijdag) mijn dag weer helemaal goed. Ik had een afspraak met Suzan van Morgaine’s Passions, we kennen elkaar van de middelbare school. We zaten bij elkaar in de derde klas van de meergronden, en wat hebben wij een lol gehad samen. We hielden er van, om gekkigheden uit te halen, en weddenschappen af te leggen wie er het eerst naar Rene mocht. Ook Suzan had ik al meer dan twee jaar niet gezien, maar ook daar smolten de jaren als sneeuw voor de zon, toen we elkaar weer zagen. Ze woont nog steeds in haar flatje waar ik jaren geleden, maar dan helemaal aan de andere kant van het flatgebouw, met mijn ex samenwoonde. Wat een prachtige flat is het toch, en een mooie plek. Ik baalde toen ook vreselijk dat ik mijn flatje uit moest, en hij kon blijven zitten, maar oké, ik dwaal af. Ik liep even haar keuken in, een eetkeuken he, en dat in een flat, en keek door het raam naar het park waar zij op uitkijkt. De bomen, die zijn groot en breed geworden, daardoor zie je het park eigenlijk niet meer goed. Haar kamer is ook groot, ik dacht als ik haar was ging ik daar echt nooit meer weg. Ik voelde me gelijk thuis natuurlijk. Onder een genot van een kop koffie en een stuk, ja een heel groot stuk, appeltaart, heeft zij mij meer wegwijs gemaakt in WordPress. Hoewel, we moesten wel een hulplijn inschakelen, haar dochter Eliza. Eliza hielp ons verder in het inrichten van WordPress. Suus en ik hebben enorm om onszelf moeten lachen. Kijk ons nou, maar het is ons uiteindelijk wel gelukt. Kijk maar even op mijn pagina, dan zie je nu verschillende links en tags.

Schoolfoto met Suzan, wij staan in de bovenste rij niet naast elkaar er zitten er twee tussen
Schoolfoto met Suzan, wij staan in de bovenste rij niet naast elkaar er zitten er twee tussen

Ja het leven is een feest, en ik heb zelf de slingers opgehangen.

Advertenties

7 thoughts on “Een feestje

  1. Balen joh van die kapper. Ook niet echt klantvriendelijk zo, ze hadden het minstens even kunnen zeggen dat het lang zou kunnen duren. Leuk trouwens dat je met 2 vriendinnen van vroeger weer contact hebt. In echte vriendschap maakt het niet uit of je elkaar een tijdje niet hebt gezien!

    Liked by 1 persoon

    1. Ja echt heerlijk vriendschappen van vroeger, ze kennen je zoals je bent. Tja de kapper, heb op hun fb pagina een recensie gezet. Kreeg wel antwoord. Vandaag maar naar een andere kapper op afspraak👍🏻👍🏻👍🏻

      Like

  2. Hahahaha die schoolfoto, van de kapper had je al vertelt natuurlijk, ik ben zo blij met mijn thuiskapper 😉 Zelfs zijn spullen staan gewoon hier in de kast, hahaha dat wist je nog niet 😉

    En die schoolfoto, als ik nu rij 2 bekijk van beneden naar boven, dan weet ik echt geen enkele naam meer, de andere rijen zo hier en daar en zie ik nu dat Natasja K. daar ook bij ons in de klas zat, hahaha Echt, ik ben blanco qua schoolprestaties, maar het was de tijd van mijn leven qua vriendschappen en uitgaan en al het andere wat we wel deden 😀

    X

    Liked by 1 persoon

      1. oh ja ik zie nog wel een paar namen staan, maar het merendeel weet ik echt niet meer, hahaha jammer dat er geen foto’s zijn van het uitgaanscircuit, lol

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s