Olijfje

Ze ligt gewoon bij me, zodra ik op de bank lig, benen over elkaar, dan zie ik haar zo kijken, mag ik? Mag ik alstublieft? En dan leg ik mijn benen naast elkaar, en ja hoor dan hup springt ze op mijn schoot. Ik heb het over Olijfje mijn poes, die we 16,5 jaar geleden uit het asiel gehaald hebben. Ze had het nooit zo op mij, in het begin wel, zij was degene die naar mij toe liep toen ik daar samen met mijn vriend in de ruimte stond, waar allerlei katten zaten. Ze hadden net eten gehad, maar Olijfje had alleen maar belangstelling voor mij. Ik tilde haar op, en ze kroop in mijn nek. We gingen eigenlijk voor een rood katje, maar zo’n lief ding kun je toch niet terug zetten, en dan op zoek gaan naar een ander?

mijn jongste en Olijf echt uitzonderlijk

Zoals ik al schreef ze had het nooit zo op mij, ik denk nadat de kinderen kwamen of zo, mijn andere poes Tijgertje, die was een allermans vriendinnetje, en sliep ook regelmatig bij de kinderen op bed. Olijf lag altijd bij mijn vriend

Tot vorig jaar. Ik was door mijn hernia operatie gekluisterd aan mijn bed, en Olijf hield de wacht, ze lag zo lief bij me, net als Tijger dat na mijn eerste operatie in 2011 deed. Ze liet zich door me aaien en knuffelen, en dat is tot de dag van vandaag nog steeds. Het is zelfs zo erg dat wanneer ik wat typ, en mevrouw is in de buurt, zij op mijn laptop gaat zitten, en ik geen woord meer kan typen. 

Ze heeft een leven als een koningin, en dat hoort ook zo, je moet goed zijn voor een ieder, die je verzorgd en die dichtbij je staan. Tenminste die hebben voor mij de hoogste prioriteit.

En hebben jullie ook een huisdier, en hebben jullie er ook een speciale band mee?

Advertenties

23 thoughts on “Olijfje

  1. Ooo, jouw lieverdje doet net zoals mijn Poepa: op de schouders kruipen. En als zo’n wollig ding dat doet kan je gewoonweg niet anders dan er van houden hé Natasja? Bovendien zal je nooit vergeten hoe ze je gezelschap hield toen je met hernia op bed lag… zo’n dier voelt aan wat het baasje scheelt en probeert waar het maar kan te troosten.

    Liked by 1 persoon

    1. Dat zal ik nooit vergeten.. Dieren zijn de trouwste vrienden. Ons andere poesje Tijgertje ligt begraven in onze achtertuin daar waar ze vroeger ook lag. We hebben op de iPad nog steeds haar foto.. Net alsof ze er nog is. Ik ben gewoon een beetje gek😉

      Like

  2. Huisdieren genoeg, maar die zijn niet allemaal van mezelf.. 😉 In huis hebben wij een aquarium en landschildpadden. Ik ben meer van het kijken naar dieren en naar hun gedrag. Om te knuffelen heb ik mijn kinderen en vriendin..

    Love As always
    Di Mario

    Liked by 1 persoon

  3. Wat een lieverd! Mooi ook hoe ze aanvoelen dat je wel wat extra steun kan gebruiken. Hier 1 hond en 2 konijnen. De konijnen snoeien het gras buiten en de hond ligt de hele dag bij me. Heel aanhankelijk dus, maar heel fijn!

    Liked by 1 persoon

  4. Wat een schat!
    Wij hebben geen huisdieren. Maar ik heb ooit een konijn gehad die geweldig was. Die was zindelijk. Liep door het hele huis. Wachtte op mij op de vensterbank voor ik thuis kwam…
    Maar nu hebben we door ons werk niet de ruimte om goed voor een dier te zorgen….

    Liked by 1 persoon

  5. Het is altijd weer heel erg bijzonder hoe katten kunnen reageren, zo hadden wij in Haven Binkie thuis, bij mijn ouders, tot ik dus ging samen wonen, hahahaha oeh wat was meneer kwaad, hahaha Negeerde mij totaal voor een hele poos, kwam wel, maar ging mij aan zitten staren, en dan echt gekweld, waarom ben je weg! Tot ik weer terug kwam, Eliza kwam, maar Tijger kwam mee, dus ja, opnieuw even, rangorde schikken, het is allemaal wel goed gekomen en juist hij? Is in mijn armen gestorven… een heel bijzonder verhaal trouwens. Ik was al maanden niet bij mijn moeder thuis geweest, of iets korter, maar al een hele tijd niet voor mijn gevoel, Pasen was het, we gingen naar mijn moeder, ze belde al, Binkie is niet lekker, als het na pasen nog zo is, ga je dan mee naar… you know, natuurlijk! En ik kom met de rest, hij lag al in de keuken, alsof hij wist dat ik kwam die dag…. mijn moeder had hem al in een plaid gewikkeld, ik tilde hem op, sprak naar hem, hij keek mij aan, sloot zijn ogen… ik heb nog ene tijdje buiten met hem gezeten zo, om hem dan weer terug in de keuken te leggen, en de dierenambulance heeft hem opgehaald…

    Ja, nun intuïtie is super super sterk!

    Felix en Picasso, jaaaaaaaaaa weer twee heel andere verhalen, maar dat is voor een volgende keer 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s