Opvoeden

Het is een taak die ik heel serieus neem, een taak die ik al vorm gaf op het moment dat ik wist dat ik zwanger was. Ik zou mijn kind niet laten gillen in de winkel, en ik zou ze laten huilen als er niets bijzonders was, ik zou ze zeker niet verwennen met cadeaus en snoep, en ik zou ze liefhebben, en voldoende eigenwaarde meegeven.

 

mijn broer en ik ook twee verwende snaken
 
In een ver verleden voordat ik zelf kinderen had, zag ik al dat een opvoeding cruciaal is voor het levenspad van een kind. Je kunt als volwassene een kind immers maken en breken. Van nabij zag ik dat jongvolwassenen, onzeker waren over zichzelf, bang om liefde te geven en liefde te ontvangen, en een gebrek aan eigenwaarde. Hoe dat kwam? Er zijn verschillende redenen.

mijn oudste bijna 10 jaar geleden met zijn knuffel pinkel die hij nog steeds bij zich heeft.

Zo hoorde ik eens een verhaal van een vrouw dat ze als enig kind vaak op jonge leeftijd alleen thuis werd gelaten, zowel overdag als ’s avonds. Haar ouders waren vooral bezig met hun eigen leven, en hun dochter was een handig aanhangsel voor als ze zelf eens oud en behoeftig zouden worden. Met als gevolg dat zij de liefde buiten de deur ging zoeken. Ze had vriendjes bij de vleet, en zocht naar de onmogelijke liefde die ze op deze manier nooit zou vinden. Toen ze zelf kinderen kreeg, bezwoer ze me het zo anders te doen als haar ouders, en anders doet ze het, maar beter? Zelf vindt ze dat ze er een puinhoop van heeft gemaakt. Ze had het allemaal zo anders voorgesteld. Haar oudste zoon was 4 jaar toen ze deze tijdelijk uit huis plaatste. Toen ik dat hoorde was ik hoogzwanger van mijn oudste. Tranen met tuiten heb ik gehuild bij mijn ouders, zo erg vond ik het, voor haar en voor haar kind. Haar kind is uiteindelijk weer bij haar gaan wonen, maar tot op de dag van vandaag struggelt ze met de opvoeding.

Ook vertelde een man mij dat hij geen eigenwaardewaarde had, nadat de ouders gescheiden waren, voelde hij zich enorm in de steek gelaten. Zijn moeder kon de scheiding niet verwerken, en zijn vader was druk met zijn nieuwe vriendin. Hij was 15 jaar toen zijn ouders gingen scheiden, en voelde zich vaak aan zijn lot overgelaten. Zijn moeder is niet een vrouw die zegt dat ze van hem houdt, dat hij de moeite waard is, en hij is niet de persoon die zijn gevoelens makkelijk blootgeeft. Op latere leeftijd is bij hem Asperger geconstateerd. Hij heeft moeite om van zichzelf te houden, alles wat hij daarover geleerd heeft, vertelde hij, heeft hij gelezen in boekjes of  opgedaan tijdens cursussen. Houden van is voor hem moeilijk, het komt niet uit hem maar van buitenaf. Hij is verder prima terecht gekomen en heeft zijn leven goed onder controle, alleen knaagt er altijd een onzekerheid aan hem, waardoor hij zichzelf vaak overstemt.

 

surprise voor school jongste zoon, gemaakt door papa gedicht gemaakt door mama, gedelegeerd door jongste zoon
 
Dat nooit dacht ik dus, mijn kinderen zouden zich dus nooit hoeven af te vragen wat liefde en geborgenheid inhoudt. En dat is volgens mij al aardig gelukt. Ik bedoel als mijn jongste in de spiegel kijkt en zegt: mam wat heb ik toch mooie ogen! En ik daar bevestigend op antwoord, dan weet je aan eigenwaarde geen gebrek. Mijn oudste zoon is misschien iets onzekerder, maar ook hij heeft dankzij mijn opvoeding een behoorlijke eigenwaarde, en loopt niet in zeven sloten tegelijk. Good Job, You Think.

Dus niet! Want je kunt als moeder dus ook overdrijven. 13 jaar he? Is mijn oudste zoon. Mama zorgt voor het ontbijt, voor het tienuurtje, voor het lunchpakket. Mama zorgt dat de kamers netjes zijn, oke ze ruimen weleens wat op. En heel soms ruimen ze de vaatwasser in en uit, maar dat moet ik dan wel vaak vragen, en uit gemakzucht doe ik het dan maar weer zelf.

Mijn zoon zit dus volledig in een comfort zone, en denkt met zijn gemakzucht dat alles vanzelf goed komt. En dat is natuurlijk logisch, omdat ik altijd zorg dat alles goed komt, maar wat als ik daar geen invloed meer op heb? Dat hij zelf moet nadenken om dingen op te lossen?

Het is een zware les voor mij, ja voor mij! Ik vind het zo moeilijk om het uit handen te geven, om te denken, zoek het zelf maar uit, het is jou verantwoordelijkheid. En toch is dat wat ik moet doen, wil hij een sterk en zelfstandig persoon worden. En tegelijk denk ik ach zoveel moeite is het voor mij niet, ik ben zijn moeder en ik zorg graag voor hem, terwijl ik uit ervaring weet dat door mijn gedrag, ze misbruik van mij gaan maken, en ik dus precies diezelfde fout maak, als wat ik mijn moeder vroeger verweet.

 

ziekjes
 
Vandaag is mijn oudste ziek, hij komt net uit bed, de preek van zijn vader gister heeft geholpen, hij pakt zelf zijn ontbijt. Natuurlijk kan hij dat, het ligt ook niet aan hem. Het ligt gewoon aan mij!

 

Advertenties

33 thoughts on “Opvoeden

  1. Je kunt nu nog zo je best doen in de opvoeding van je kinderen, ééns ze op eigen vleugels staan kan één en ander (onder invloed van de partner) ineens omslaan. Maar de aanzet heb je zelf gegeven, en aan hetgeen ik hierboven lees doe je dat prima!

    Liked by 1 persoon

  2. hahahaha ja dat is de ultieme moeder gedachte, hier dito geweest… de leeftijd komt dat ze kunnen pitchen, moeten leren voor later, ooit hebben ze een eigen huishouding en ook jongens, vind ik, moeten zelf hun huishouden kunnen bestieren, heb ook moeders gekend die dat niet vonden, dat de toekomstige vrouw dat maar moest gaan doen, ahum? hahaha

    Dus hop Natas… stoppen met vertroetelen en aan de gang ermee, leren strijken, opruimen, schoonmaken van de plee… en ga zo maar door, hoe de wasmachine werkt en ja het is ook weer zoiets… Dat je ze dan zo ziet klungelen in het begin eventueel, hier wel, dat je inderdaad denkt, in mijn eentje was ik al klaar geweest!

    Preek van papa, mag dus ook aan mama gegeven worden van partner naar partner 😛

    X

    Liked by 1 persoon

      1. Ja schat i know, trust me, zelfs toen ze al op zichzelf was, kon ik het overnemen even knallen om het weer helemaal aan kant te hebben in haar eerste kamer, lol… en mijn moeder, als ze vind dat het hier niet netjes genoeg is, zit ze ook ineens de was op te vouwen omdat de mand er nog staat, hahaha ik denk moeder eigen, je wil het beste voor je kind 😉 Maar echt hoor Natas, al sta je er naast! Moet je toch wel om dingen uit te leggen, was sorteren bijv.. zien of het wel goed gaat, en dan krijg je weer discussies ook, ik heb het toch al gesorteerd, omdat jij het voor de zekerheid nog even naloopt of het goed gegaan is voor het aangaat… Als je wilt kletsen? I’m here, hahaha

        Liked by 1 persoon

      2. Wat ik vooral vervelend vind is dat ze aan zich zelf denken. Door opa en oma van J kant krijgen ze echt veel te veel geld bij verjaardagen rapporten etc. En alles moet op aan spelletjes computers LEGO playmobil etc etc. Maar als ik jarig ben zal de oudste niet denken goh ik koop mama een doosje chocolade of een bosje bloemen. Ik kreeg niet veel geld maar wat ik had gaf ik vaak uit aan kadootjes voor mam pap oma en opa.

        Liked by 1 persoon

      3. Ook herkenbaar, is ook een fase, en wellicht ook een puntje voor papa om dit eens met hen te bespreken 😉 Attent zijn en waardering… best lastig hoor, nu nog, ze zijn nog wel jong, maar dit is wel de leeftijd om ermee te beginnen. ❤ (ik moet zo gaan, revalidatie voor mijn schoenen en ik kan fietsen dus 😉 )

        Liked by 1 persoon

  3. Het is ook niet makkelijk. Wij maken hier nu al samen het eten klaar. Natuurlijk doe ik het meeste, maar dat is niet belangrijk. Samen opruimen, samen eten, samen klaarmaken en zoveel mogelijk samen. Maar of dat goed is.. straks willen ze niets meer alleen doen… 😉

    Love As Always
    Di Mario

    Like

  4. Goh Mieke, je mag nog zo je best doen bij het opvoeden van je kinderen, je doet het eigenlijk nooit goed. Althans, dat denken sommige van hen bij het volwassen worden… jammer genoeg.
    Ik zou je dus aanraden gewoon te doen wat je hart je ingeeft zodat je later nooit zoals die moeder hierboven beschreven, jezelf verwijten kan maken.
    Nog even dit: waarom zou je je kinderen niet mogen vertroetelen? Omdat ze volgens sommige mensen daardoor het leven niet zouden aankunnen? Bullshit denk is dan, juist het gebrek aan liefde en aandacht is daar de aanleiding voor… toch?
    Hopelijk is je zoon snel genezen zodat je tenminste die zorg al minder hebt!

    Liked by 1 persoon

  5. Wat een boeiend stuk! Ik heb geen kinderen maar het opvoeden lijkt me een behoorlijke zware taak. Zo te lezen heb jij die taak heel goed volbracht. Er zijn ook dingen waar je geen invloed op hebt. Vriendjes bijvoorbeeld, wat er op school gebeurt, etc. Zeker als ze ouder worden. Maar de basis is gelegd en volgens mij heb je dat hartstikke goed gedaan!

    Liked by 1 persoon

  6. Ik vind het naast de mooiste taak ook de moeilijkste. Ook ik had plannen, wat ik wel zou doen en absoluut niet.
    En nu mijn zoontje de 2 gepasseerd is en de term “Draak” eer aan doet zit ik vaak met mijn handen in mijn haar, af te waren waar ik toch in godsnaam aan begonnen ben.
    De andere tijd die ik met hem spendeer is me heilig hoor, ik hou van hem, van draken neus tot puntje van de staart.. Maar zo nu en dan weet ik het gewoon echt even niet meer. Mijn pantser is dan toch niet zo “draak” bestendig als ik had gedacht..

    Liked by 1 persoon

  7. Je krijgt zoveel terug Natasja.. je doet het goed, behalve ze iets meer zelf laten doen misschien, maar ja, dat loslaten hè… dat is niet zo makkelijk! Ik kan het tegenwoordig wel redelijk goed, moet ook wel en het voelt ook wel lekker moet ik zeggen! Een mooi liefdevol logje dit!
    X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s