Lazy Sunday #20

UB40 dankt zijn naam aan een voormalig formulier van de sociale dienst om een werkloosheidsuitkering aan te vragen.

UB40 wordt op 1 januari 1978 opgericht door een stel werkloze vrienden die behalve hun jeugd ook een voorliefde voor reggae delen. Ali Campbell kreeg in een café ruzie met iemand die zijn favoriete muziek afkraakte en tijdens de ontstane vechtpartij verloor hij bijna z’n linkeroog. De schadevergoeding, 4000 pond, die hij kreeg wordt gebruikt om de instrumenten van te kopen. Nog voordat ze die überhaupt onder de knie hebben zijn Ali en Brian al bezig om overal posters op te hangen. Bron:Wikipedia 

UB40 mijn broer draaide deze platen grijs, ik vind ze ook leuk maar vroeger was ik meer van de wat commerciële muziek van UB40 terwijl ik nu eigenlijk alles heel erg kan waarderen ook de oudjes. Van de zomer waren Vriend, Zoon en ik, bij a night at the park waar we Ali en consorten live zagen, en ze waren het niet verleerd.

Dit nummer is toch wel mijn lievelings zeker live…

Geniet van Red Red Wine! Fijne Lazy Sunday! Deze keer twee versies, de lange en de korte versie met clip

Over Sinterklaas en Zwarte Piet

Er was eens een tijd dat je gewoon een sinterklaas en zwarte piet kon uitnodigen op zijn verjaardag. Nu is dat een discussiepunt geworden. Want zwarte Piet, dat kan toch niet, dat is discriminerend voor de zwarte medemens onder ons. Maar dat wordt gezegd, dat wordt opeens zo bepaald, en dat terwijl heel veel donkere mensen er totaal geen problemen mee hebben, nee het zijn meer de witte uitgerangeerde BNers, die wat publiciteit ruiken.

 

Piet op school
 
Allereerst ben ik tegen elke vorm van discriminatie, en ben ik de laatste die een persoon onnodig zou willen kwetsen, maar om nou zo over een onschuldig kinderfeest te praten gaat mij gewoon te ver.

Ik geef toe ik was als kind bang voor zwarte Piet, maar ik was ook bang voor Sinterklaas, en geloof me als de paashaas voor me had gestaan was ik ook bang voor de paashaas geweest. Sterker nog, ik zat ooit als jong meisje bij het circus en daar was ook de Hulk aanwezig. De Hulk rende naar de tribune waar ik zat en ik was bang, ik was daar met mijn broer maar die was bij zijn vrienden gaan zitten en zat dus alleen. Ik moest heel erg huilen, en een lieve (donkere) man troostte mij. De angst had dus niets met zwarte piet in het bijzonder te maken, maar meer omdat ik gewoon een bange poeperd was. En wat is er mis mee om kinderen een beetje te plagen, daar worden ze sterker van  en ook wat minder brutaal van misschien.

  

  
Ik geloofde al snel niet meer in Sinterklaas, dankzij mijn grote broer die mij wel even duidelijk maakte dat hij niet bestond. Zwarte Piet vond ik daarna goed bedacht, want zo kon je niet goed zien wie daar dus achter zat, of het je oom, tante, buurman of buurvrouw was. Met die gekleurde pieten kun je dat natuurlijk veel sneller zien.

Toen ik kinderen kreeg, was sinterklaas natuurlijk hot item, en eerlijk? ik zie m nog liever gaan dan komen, en waarom? Het scheelt mij weer zenuwachtige niet kunnen slapende kinderen. Mijn oudste was 3 jaar toen ik met het onzalige idee kwam om een elektrische speelgoed gitaar in zijn schoen te doen, zo kon het gebeuren dat ik midden in de nacht wakker werd van de rock riedel die de gitaar speelde zodra je maar een snaar aanraakte, Floris was om 4 uur in de nacht gaan kijken wat er in zijn schoen zat. En zo heb ik vele jaren van drukke zenuwachtige kinderen gehad die van de 3 weken Sinterklaas, er twee weken door het huis spookte, vind je het gek dat ik aan slapeloosheid leid? Hoewel de jongste niet gelooft is ie toch nog bijzonder zenuwachtig en druk. Ook qua surprises ben ik gewoon een verschrikking, ik heb nu eenmaal niet het creatieve handwerkgen, ik plakte als ik moest knippen en ik knipte als ik moest plakken. Kennen jullie dat meisje die de schaar niet meer open kreeg? vanwege de lijmresten? Juist dat meisje was ik, en die vrouw ben ik nog steeds.Gelukkig heb ik een man die wel creatief is en een mooie surprise kan maken.

 

Deze mooie surprise kreeg Michiel van Piet!
 
Maar goed, ik ben dus eigenlijk niet zo’n sinterklaasfan, maar als ik de gezichten van de kindjes vol verwachting en vol vertrouwen en plezier zie, dan maakt mij dat blij en gelukkig. Een kind die graag zo zou zijn als zwarte Piet, ik bedoel maar, hij strooit met lekkers, durft over de daken te gaan, en in schoorstenen te klimmen, hoe cool is dat.

Zoveel culturen en zoveel tradities, besnijdenis, rituele slachting, suikerfeest, het moet allemaal in ere gehouden worden, daar mag vooral niet over gesproken worden. Er zijn heel veel verschrikkingen in deze wereld, er worden meisjes geronseld voor prostitutie, er worden kinderen ontvoerd voor orgaanhandel, ik hoor er niemand over.

Maar zwarte piet…

 

Opvoeden

Het is een taak die ik heel serieus neem, een taak die ik al vorm gaf op het moment dat ik wist dat ik zwanger was. Ik zou mijn kind niet laten gillen in de winkel, en ik zou ze laten huilen als er niets bijzonders was, ik zou ze zeker niet verwennen met cadeaus en snoep, en ik zou ze liefhebben, en voldoende eigenwaarde meegeven.

 

mijn broer en ik ook twee verwende snaken
 
In een ver verleden voordat ik zelf kinderen had, zag ik al dat een opvoeding cruciaal is voor het levenspad van een kind. Je kunt als volwassene een kind immers maken en breken. Van nabij zag ik dat jongvolwassenen, onzeker waren over zichzelf, bang om liefde te geven en liefde te ontvangen, en een gebrek aan eigenwaarde. Hoe dat kwam? Er zijn verschillende redenen.

mijn oudste bijna 10 jaar geleden met zijn knuffel pinkel die hij nog steeds bij zich heeft.

Zo hoorde ik eens een verhaal van een vrouw dat ze als enig kind vaak op jonge leeftijd alleen thuis werd gelaten, zowel overdag als ’s avonds. Haar ouders waren vooral bezig met hun eigen leven, en hun dochter was een handig aanhangsel voor als ze zelf eens oud en behoeftig zouden worden. Met als gevolg dat zij de liefde buiten de deur ging zoeken. Ze had vriendjes bij de vleet, en zocht naar de onmogelijke liefde die ze op deze manier nooit zou vinden. Toen ze zelf kinderen kreeg, bezwoer ze me het zo anders te doen als haar ouders, en anders doet ze het, maar beter? Zelf vindt ze dat ze er een puinhoop van heeft gemaakt. Ze had het allemaal zo anders voorgesteld. Haar oudste zoon was 4 jaar toen ze deze tijdelijk uit huis plaatste. Toen ik dat hoorde was ik hoogzwanger van mijn oudste. Tranen met tuiten heb ik gehuild bij mijn ouders, zo erg vond ik het, voor haar en voor haar kind. Haar kind is uiteindelijk weer bij haar gaan wonen, maar tot op de dag van vandaag struggelt ze met de opvoeding.

Ook vertelde een man mij dat hij geen eigenwaardewaarde had, nadat de ouders gescheiden waren, voelde hij zich enorm in de steek gelaten. Zijn moeder kon de scheiding niet verwerken, en zijn vader was druk met zijn nieuwe vriendin. Hij was 15 jaar toen zijn ouders gingen scheiden, en voelde zich vaak aan zijn lot overgelaten. Zijn moeder is niet een vrouw die zegt dat ze van hem houdt, dat hij de moeite waard is, en hij is niet de persoon die zijn gevoelens makkelijk blootgeeft. Op latere leeftijd is bij hem Asperger geconstateerd. Hij heeft moeite om van zichzelf te houden, alles wat hij daarover geleerd heeft, vertelde hij, heeft hij gelezen in boekjes of  opgedaan tijdens cursussen. Houden van is voor hem moeilijk, het komt niet uit hem maar van buitenaf. Hij is verder prima terecht gekomen en heeft zijn leven goed onder controle, alleen knaagt er altijd een onzekerheid aan hem, waardoor hij zichzelf vaak overstemt.

 

surprise voor school jongste zoon, gemaakt door papa gedicht gemaakt door mama, gedelegeerd door jongste zoon
 
Dat nooit dacht ik dus, mijn kinderen zouden zich dus nooit hoeven af te vragen wat liefde en geborgenheid inhoudt. En dat is volgens mij al aardig gelukt. Ik bedoel als mijn jongste in de spiegel kijkt en zegt: mam wat heb ik toch mooie ogen! En ik daar bevestigend op antwoord, dan weet je aan eigenwaarde geen gebrek. Mijn oudste zoon is misschien iets onzekerder, maar ook hij heeft dankzij mijn opvoeding een behoorlijke eigenwaarde, en loopt niet in zeven sloten tegelijk. Good Job, You Think.

Dus niet! Want je kunt als moeder dus ook overdrijven. 13 jaar he? Is mijn oudste zoon. Mama zorgt voor het ontbijt, voor het tienuurtje, voor het lunchpakket. Mama zorgt dat de kamers netjes zijn, oke ze ruimen weleens wat op. En heel soms ruimen ze de vaatwasser in en uit, maar dat moet ik dan wel vaak vragen, en uit gemakzucht doe ik het dan maar weer zelf.

Mijn zoon zit dus volledig in een comfort zone, en denkt met zijn gemakzucht dat alles vanzelf goed komt. En dat is natuurlijk logisch, omdat ik altijd zorg dat alles goed komt, maar wat als ik daar geen invloed meer op heb? Dat hij zelf moet nadenken om dingen op te lossen?

Het is een zware les voor mij, ja voor mij! Ik vind het zo moeilijk om het uit handen te geven, om te denken, zoek het zelf maar uit, het is jou verantwoordelijkheid. En toch is dat wat ik moet doen, wil hij een sterk en zelfstandig persoon worden. En tegelijk denk ik ach zoveel moeite is het voor mij niet, ik ben zijn moeder en ik zorg graag voor hem, terwijl ik uit ervaring weet dat door mijn gedrag, ze misbruik van mij gaan maken, en ik dus precies diezelfde fout maak, als wat ik mijn moeder vroeger verweet.

 

ziekjes
 
Vandaag is mijn oudste ziek, hij komt net uit bed, de preek van zijn vader gister heeft geholpen, hij pakt zelf zijn ontbijt. Natuurlijk kan hij dat, het ligt ook niet aan hem. Het ligt gewoon aan mij!

 

Over Hardlopen

Zoals jullie vrijdag konden lezen, ben ik sinds 10 oktober thuis. Ik wilde het toen over hardlopen hebben, maar uiteindelijk kwam er een ander verhaal uit.

 

hardlopen met Evy

Sinds maart dit jaar ben ik voorzichtig aan begonnen met hardlopen. Ik heb het jaren niet meer gedaan en gedurfd vanwege mijn rugproblemen. Na mijn laatste operatie gaf mijn fysiotherapeut mij het vertrouwen dat ik echt wel weer kon gaan hardlopen. Zoveel verschillende peuten heb je toch. De vorige zei dat het echt not done was om ooit nog te lopen, want het zou mijn rug verzwakken, terwijl deze peut zei dat het juist goed was en dat het mijn rug zou versterken. In het begin liep ik een paar keer 3 minuten, een minuut rust en dan weer 3 minuten, en zo heb ik het samen met Evy opgebouwd.

 

mijn Roze Asics

 

Als je gaat hardlopen, zijn schoenen heel belangrijk, ik heb van die fluoriserende roze Asics aan mijn voeten, die mij zitten als pantoffels. Zeker met een zwakke rug is goed schoeisel natuurlijk heel belangrijk. Evenals de sokken, ik heb laatst hardloop sokken gekocht (ze lopen harder dan ik ;-)) En je merkt in de versteviging van je voeten echt wel verschil.


Ook heb ik een sportbeha, dat is voor een vrouw zeker een must, anders schudden de borsten alle kanten op en kun je rugklachten krijgen. Ik was van de week niet zo slim, ik had mijn sportbeha niet goed aangesnoerd, waardoor ze niet strak zaten, mijn buurman attendeerde mij er op, waar ze al niet opletten he? 😉 Hij loopt zelf ook hard.


Ik loop het liefst alleen lekker mijn eigen tempo en mijn eigen muziek, ik kan me er echt in verliezen. En dat terwijl ik vroeger hardlopen haatte, veel te vermoeiend, en nog heb ik weleens zoiets van pff, gaat het lukken? Maar als ik dan geweest ben, en ik heb mijzelf weer overtroffen, dan ben ik zo trots op mijzelf, dan voel ik me zo goed. Het is heerlijk om telkens je grenzen te zoeken en er overheen te gaan.
Helaas ben ik van het weekend iets over mijn grens gegaan. Zaterdag ging het hardlopen niet zo lekker, verzuring in de benen, ik heb de training wel afgemaakt maar ben wel vaak gestopt om te wandelen. Daarna ben ik gaan douchen en kreeg ik de opruimkolder, en ben de douchekast gaan schoonmaken en de handdoeken en washandjes weer gaan herverdelen.

’s avonds merkte ik het gezeur in mijn rug weer, deze werd weer lekker stijf. Ik heb maar gelijk aan de noodrem getrokken en heb rustig aan gedaan, een bad genomen, en ben gaan liggen op bed. Echt ik was verbaasd, dit had ik niet aan zien komen, het ging echt goed. Maar voor mij een leerschool, eens een rugpatiënt altijd een rugpatiënt, zo blijkt. Ik ga het nu dus weer even wat rustiger aandoen, gelukkig is de ergste stijvigheid voorbij en kan ik weer normaal uit de stoel stappen.