Je kunt mijn rug op #7

Wat voorafging.

Goud geld heeft de osteopaat mij ook gekost. De behandelingen werden net als van de Chiropractor niet geheel vergoed. En waar de Chiropractor zei dat de pijn van mijn SI gewricht afkwam, zei de osteopaat dat het door mijn darmen kwam.

Hij masseerde mijn buik en ook een deel van mijn rug. Het gaf best weer wat verlichting, maar ook dat was altijd maar voor even. Meestal zat mijn onderrug na een dag alweer helemaal vast.

En zo heb ik nog veel verschillende afwijkingen gehad: een pees bij mijn heup zou te lang zijn volgens de ene orthopeed, die zou hij in kunnen korten, want ook daar deed het erg pijn, de andere orthopeed zei, dat mijn wervels aan elkaar vast gezet moest worden, waarop de neurochirurg weer zei dit absoluut niet te doen, je snapt ik kreeg een steeds hogere pet op van al deze gestudeerde medici.

Ik was teneinde raad, ik vroeg Joost dikwijls om mij te masseren, te kraken, mijn voet en been te masseren, omdat ik gewoon niet meer wist wat voor houding ik aan moest nemen.

Het werd hoog tijd om de huisarts weer te bezoeken. De dokter hoorde mij aan, deed wat standaard testjes: Voorover staan, reflexen, en zei: “Ik denk niet dat het een hernia is”. “Maar waar komt die pijn dan vandaan? vroeg ik hem radeloos. Soms heb ik even geen pijn, maar dan komt het weer dubbel zo hard terug”. Hij schreef uiteindelijk toch een verwijskaart uit voor de neuroloog en gaf die mij met de woorden:”Ik denk dat je binnen een kwartier weer buiten staat.

Doordat het zo’n lange wachtlijst was bij de neuroloog, duurde het even voordat ik een afspraak had. Ook de neuroloog onderzocht mij en concludeerde inderdaad binnen een kwartier dat het toch echt een hernia was. Het klinkt gek, maar toen voelde ik me eindelijk begrepen. Ik had dus echt wat, ik stelde me niet aan, die pijn was er echt en niet psychisch. Toch wilde de neuroloog dat ik eerst naar mensendieck ging, voor mijn houding, en we maakten een vervolg afspraak een aantal maanden later.

Mensendieck hielp mij niet, hoe ik ook mijn best deed om mijn houding te verbeteren de pijn bleef. Terug naar de neuroloog, ik kreeg een verwijskaart voor een MRI, en daar bleek uit dat ik een hernia had op de L5 S1, hij verwees mij door naar de neurochirurg. Helaas ging daar ook weer 4 maanden over heen, eer de neurochirurg een plek had.

Op mijn verjaardag 10 november 2010, had ik een afspraak, ik was al bijna anderhalf jaar verder, nadat ik door mijn rug was gegaan. De Chirurg concludeerde ook een hernia, maar dacht ook dat ik een Spina-Bifida had op die plek, er moesten extra foto’s gemaakt worden, en dan zou hij tijdens de operatie wel verder zien.

Pas in januari kon ik terecht bij het pre-operationeel spreekuur. Ondertussen, sleepte mijn been, zakte ik continu door mijn been, de ene dag ging het goed, de andere dag was het de hel, vooral met slecht weer. Ik kon niet meer ik was op. Toen ik dus in januari naar het pre-operationeel spreekuur ging, vroeg ik hoelang het nog duurde eer ik geholpen werd. De vrouw van de afspraken-balie keek op de lijst, en zag dat ik nog niet op de lijst van maart stond… Dat werd dan hooguit april als ik mazzel had.

Volgende keer: De operatie

Complimentendag!!

Ja voor deze speciale dag verzet ik mijn vaste  item, je kunt mijn rug op (nog 4 keer), naar donderdag. Want vandaag is het complimentendag!! Deze dag wordt sinds 2004 gehouden.

Het doel van die Dag blijkt simpel: Geef een van uw collega’s, vrienden of een toevallige passant eens een compliment. Over hoe leuk die er uit ziet, hoe lekker die ruikt of hoe goed die zijn of haar werk doet. Omdat dat de samenleving een heel stuk vriendelijker maakt, verklaren de organisatoren.

Let overigens op: Het compliment moet niet geforceerd aanvoelen. Een oprecht compliment werkt het best, aldus de website.

images

Ik vind het erg dat er zo’n dag gehouden moet worden. Dat het moeilijk schijnt te zijn om iemand een complimentje te geven. Ik heb zo’n dag niet nodig, en ik geef graag en veel complimenten. Mijn ex-collega’s zeiden ook altijd dat ik een van de weinige was die tegen iemand zei dat ze er goed uitzag, of dat iemand iets goed gedaan had. Ik hou van complimentjes geven, het geeft mijzelf en ook een ander een goed gevoel. Dus ja ik doe het ook voor mijzelf. Is dat egoïstisch? Haha je zou het kunnen zeggen. Zelf heb ik weleens vreemd gereageerd op complimenten zo van: ja dat weet ik, of ja dat vind ik zelf ook, maar ook wel: vind je dat echt, omdat ik me geen houding wist te geven.

images-2

Een compliment krijgen is natuurlijk hartstikke leuk, tenminste dat vind ik wel, alleen ja echt waar, maakt het mij wel wat verlegen. Ik geef graag dan ik ontvang, hoewel het nu meer in evenwicht is dan vroeger.

Volgens de website moet het compliment niet geforceerd voelen, maar juist door zo’n dag in het leven te roepen is het toch geforceerd of niet?

images-1

Ik roep daarom ook een ieder op, om gewoon een complimentje te maken, als het er toe doet, je zult zien hoeveel voldoening het geeft!!

Maar speciaal op deze dag, wil ik al mijn lieve lezers een complimentje geven, voor de lieve mooie reacties, de mooie wisselwerkingen, jullie mooie verhalen, jullie zijn mooie mensen!

Zo is die complimentendag er toch niet voor niets!