Lazy Sunday #37

Natuurlijk is Simon (sorry Joost) mijn grote liefde, de keer dat ik hem zag en een pijl in mijn hart voelde, weet ik niet meer, maar hij is daar nooit meer weggegaan. Met een grote poster boven mijn bed van hem alleen, en een op mijn deur van de helft van de groep van Duran Duran, uit de hitkrant december 84 of 85, omdat op de andere helft naast de andere helft van Duran Duran op de achterkant ook George Michael stond, had ik Gekozen voor George. Ik was niet verliefd op hem zoals veel klasgenootjes van mij. Ik vertrouwde het niet, hij was mij iets te Gay… Ik was 12 of 13 jaar en had hem toen al door.

  
Desalniettemin heeft hij prachtige liedjes geschreven. Mijn vriend houdt niet van George, hij gruwt er van, en als hij ergens van gruwt, kan hij het niet nalaten om dat te pas en te onpas te vermelden.

Nu heb ik mijn eigen auto met mijn eigen muziek, en ik draai nu dus regelmatig the best of van George. Dat komt door Morgaine, (Suzan) zij deelde dit nummer een paar weken geleden op Facebook en hoe toevallig dit is ook mijn lievelingsliedje van George… 

  
Vrijdag zijn Morgaine en ik lekker wezen eten bij een Indonesisch restaurant Kediri. Het stond al veel eerder op de agenda alleen heb ik mij lange tijd niet lekker gevoeld, dus vrijdag was THE DATE! Het was super gezellig en super lekker, we hebben gelachen en heerlijk gekletst! We hebben geproost op mijn eerste Blogverjaardag hier op WordPress, waar ik dankzij Morgaine op begonnen ben.

  
Het was een mooie avond, heerlijk eten en gezelligheid!! Op naar het volgende Jubileum! Lieve bloggers en volgers, bedankt voor jullie reacties en mooie verhalen, ga er mee door, dan doe ik het ook!! 

  

Gedichtje

Heb je dat weleens gedaan,

Dansen in de regen,

Je proeft het water op je lippen,

De regen voelt als een zegen,

Heb je dat weleens gedaan,

Gestaard naar de zon,

Het goud verbrandde je ogen,

Alsof je niet meer zonder kon,

Heb je dat weleens gedaan,

De mooiste bloem geplukt,

En vermorzeld met je vingers,

Die je beter had laten staan

Is het je weleens gelukt,

Vol overgave te genieten,

De ware liefde te voelen,

En dan toch te verliezen,

Heb je dat weleens gedaan,

Is dat je gelukt,

Dan treft je geen blaam,

Maar dan ben je van de pot gerukt!

Niet lullen maar poetsen!

Vandaag kwam ik ook alweer met een gejaagd gevoel uit bed. Gisteravond werd ik door de sollicitatiemeneer gebeld dat ik door ben naar de tweede ronde…Jippie Yeah, maar tegelijk: Kan ik het wel, ben ik wel goed genoeg. Die gevoelens hebben alles te maken met de afgelopen periode bij mijn oude werkgever.

“De wil is er echt, maar soms moet je je afvragen of hier je toekomst nog ligt” Ik liep al een tijdje mijn tenen, en of dat nu door mij komt, door mijn rug problemen of door alle veranderingen, soms groei je uit elkaar, en kun je het niet meer met elkaar eens zijn, terwijl je elkaar toch nog wel aardig vind. Dan moet je beslissen om uit elkaar te gaan.

Ik  heb gehuild tijdens het gesprek, zo ben ik nu eenmaal, maar tegelijkertijd voelde ik een opluchting, alsof er een last van mijn schouders af viel.

Toen ik thuis kwam ben ik als een gek gaan schoonmaken en ordenen. Samen met Joost waren we bezig zijn bedrijf opnieuw vorm te geven. En net toen we het een beetje eens werden, werd ie gebeld door een klant, of hij daar voor vast wil komen werken. Hij greep dit aanbod met beide handen aan, omdat nu ook mijn vastigheid was opgehouden.

Inmiddels zijn we 5 maanden verder, nadat ik mijn werkgever gedag zei. En heb ik na een paar inschrijvingen bij uitzendbureau’s, een echte sollicitatiebrief geschreven, hoewel, het was een korte en bondige brief. En ik mocht op gesprek, en nu dus voor het tweede gesprek. Het lijkt me heel leuk om daar te beginnen, maar tegelijk ben ik ook bang, bang voor het onbekende, weet je als je 20/ 30 jaar bent, dan stap je zo makkelijk van de een naar de andere situatie. Tenminste ik wel, ik was altijd heel flexibel, als ik het niet meer naar mijn zin had bij het ene bedrijf dan hopte ik hup naar een ander bedrijf. Mijn moeder zei altijd dat ze zo veranderd was na de kinderen. Ik lachte haar uit en zei dan: Nou volgens mij ben je nooit anders geweest. Ik moet mijn woorden terugnemen, ik ben nu van hetzelfde laken een pak.

Vandaag kwam ik dus met een gejaagd gevoel uit bed. Nadat ik iedereen van eten had voorzien, en een ieder de deur had uitgewerkt, ben ik nog even naar bed gegaan, om wat te lezen. Maar ook daar werd ik niet rustiger van. Dan maar douchen, haren wassen, föhnen, leuke kleren aan, hup Natas!

Ik belde mijn vader om te vertellen dat ik door was naar de volgende ronde. “Goed zeg! zegt ie blij. “Tja zei ik, ik weet het niet hoor Pap, het gaat allemaal zo snel”.  Hij vroeg aan mij of het mij leuk leek: “Ja zei ik. Nou, zei die, het is ook lekker dichtbij, je kunt je uren zelf inplannen, wat wil je nog meer. Mijn zware hart werd al een stukje lichter. Natuurlijk heeft mijn vader gelijk.

Ik vertelde mijn vader dat ik zaterdag een hoelahoep gekocht had, en dat ik het best een klus vond om dat ding draaiende te houden, en dat ik daardoor blauwe plekken op mijn zij heb. En vandaag moet ik ook nog naar fysio, die man zal wel denken. Dus zei ik tegen hem, ik stop maar even met hoelahoepen totdat die blauwe plekken weg zijn. Niet verstandig vond mijn vader, “Gewoon niet forceren, en niet zoals jij als een gek gaan hoelahoepen, opbouwen moet je, en gewoon elke dag een paar keer een paar minuten, die blauwe plekken gaan heus wel weg, maar als je nu gaat stoppen kun je over een paar weken weer opnieuw beginnen. “Dank je Pap, zei ik, voor je adviezen, je had coach moeten worden”. Dat was ik toch ook… Tja alleen noemden we dat toen anders. En kijk: Ik heb weer een heel stukje geschreven! Wat moet ik toch zonder mijn ouders!

 

 

 

Lazy Sunday #36

Het is alweer een week geleden dat ik wat gepost heb. Normaal is mijn doel 3 keer in de week wat te schrijven. Ik had voldoende inspiratie maar niet de juiste woorden.

Het is heel raar maar het voelde alsof ik net begon met bloggen en me heel onzeker voelde. Waar het aan ligt? Misschien door de zomertijd, voorjaarsmoeheid, of omdat ik voor het eerst in 14 jaar weer een sollicitatiegesprek voerde.

Ik ben aan het solliciteren, en mijn eerste brief was gelijk al bingo en resulteerde in een gesprek. Het gesprek duurde bijna anderhalf uur, nu is het afwachten. Na het gesprek was ik moe. Ook had ik weer last van mijn rug en zat ik dinsdag bij de fysio. 

Mijn oud collega tagde mij op Facebook, iemand vroeg om bloggers en vloggers, ik stuurde een pbtje en ik hoorde dat ze veel reacties had gehad, ze wilde dat ik haar een blog stuurde dan zou zij kijken of het wat is voor haar.

En toen sloeg ik dicht, opeens heb ik een writersblock .. Ik weet het niet meer, voel me super onzeker en kan niets zinnigs schrijven. 

Mijn hersens maken over uren en ik voel me verlamd.

Gelukkig is er altijd mijn Lazy Sunday, wie weet haalt zij mij uit mijn dalletje, en lukt het mij om volgende week weer heerlijk onbevangen te schrijven.

Het nummer hoorde ik net op Veronica mijn favoriete radio zender, omdat ik ben blijven hangen in mijn jeugdjaren wellicht.

Het nummer is van The outfield – Your Love

Ik blijf het een heerlijk nummer vinden. Ik zelf ben niet zo van het gebruiken, al leek het er soms op. Hoewel misschien dan die ene keer… Of …