Het begin

“Een Meid, een meid”, gilde ze blij. Ze had enorm tegen de bevalling op gezien. En terwijl het  voor de tweede keer was. Ze had al een jongen, en dan bijna 4 jaar later een meisje. Een meisje, ze kon het niet geloven. Het meisje keek al alert de wereld in, alsof ze nu al begreep hoe het allemaal in elkaar stak. Perfect vond ze haar dochtertje, en ze was bijzonder boos op haar man, die zijn dochtertje minder mooi vond bij de geboorte dan zijn zoon.

Haar zoontje die, toen ze haar weeën probeerde weg te puffen, zingend zei: “Mama gaat lekker dood.. mama gaat lekker dood”, het kind was 3 jaar, wat begreep hij nou van wat hij zei, en toch dacht ze: Zie je wel, mijn zoontje ziet het ook al, dit gaat niet goed. Ze was bang doodsbang, en het liefst wilde ze de bevalling tegen houden.

Maar nu was ze er, en ze noemden haar Natasja Desiree….

Zo alert als Natasja met haar eerste blik de wereld in keek, zo zwak was ze toen haar moeder haar, nadat ze zelf geopereerd was aan een vastzittende placenta, het flesje wilde geven. Ze pakte het niet. “Zal ik haar dan toch maar de borst geven?, vroeg ze. Ze wilde het eigenlijk niet doen, omdat ze na de geboorte van haar zoon, zo vreselijk was afgevallen, de verpleegsters uit het ziekenhuis hadden gezegd, dat ze nog nooit een moeder hadden gezien die zo mager het ziekenhuis verlaten had. De borst pakte Natasja ook niet. Ze werd meegenomen door een kinderarts, zodat ze nagekeken kon worden.

Ze lag in bed, haar man naast haar, toen de arts met Natasja op de arm weer terug kwam. “Neem nu maar afscheid van uw kindje, we zijn bang dat ze het niet gaat redden” zei de arts. Met verschrikte ogen keek ze hem aan, “maar wat heeft ze dan”, vroeg ze wanhopig. De arts kon de ouders niet veel duidelijkheid geven. Iets met haar longen.

De daarop volgende dagen ervoer ze als een nachtmerrie, er was weinig duidelijkheid, weinig informatie.”Een ingeklapte long zei een andere arts, maar we doen er alles aan om haar beter te maken”.

in de couveuse

Een aantal dagen na haar geboorte, stopte haar hartje, en werd er hartmassage toegepast. Meer dan twee maanden lag ze in de couveuse, en mocht er niemand,behalve de artsen en verpleegsters, bij haar. Geen knuffel, geen aanraking. Ze was bevallen maar ze had haar kindje nog maar zo kort bij haar gehad. Vanachter het glas, zag ze haar dochtertje liggen, aan allerlei slangetjes, te vechten voor haar leven. Er was een verpleegster die een ander kindje uit de couveuse haalde en het voor het raam aan de ouders liet zien. Zij wachtte ook, wie weet, haalde ze haar dochtertje ook wel uit de couveuse. Maar het gebeurde niet. Met tranen over haar wangen, verliet ze de ruimte, waarom lieten ze haar kindje niet zien.

Natuurlijk redde het meisje het, het is immers de vrouw die dit stukje schrijft. Ze heeft tot haar zevende jaar onder behandeling gestaan bij de longarts, en toen werd ze genezen verklaard.

Hollands Welvaren
Hollands welvaren

Als het meisje verkouden was, had ze altijd bronchitis, dan hoorde je haar ademhaling gorgelen. Haar zware hoest, Pieterburen is er niets bij, deed ook zoveel pijn. Soms huilde ze midden in de nacht, omdat het hoesten maar niet wilde stoppen, terwijl haar borstkastje zo’n pijn deed. Maar ze riep niet om haar ouders, die wilde ze niet belasten. Maar wat was ze blij als haar moeder naar haar kamertje kwam, en haar verzorgde. Dan was ze weer rustig en kon ze weer verder slapen.

Altijd bij papa op schoot

Sporadisch echt sporadisch heeft ze nog last van haar longen. De arts had ooit gezegd dat ze er over heen zou kunnen groeien. En waarschijnlijk is dat ook gebeurd.

Haar moeder, heeft het er altijd moeilijk mee gehad dat ze haar dochtertje zo’n lange tijd niet mocht aanhalen, verzorgen, dat er zo weinig informatie was.

Gelukkig zijn die tijden veranderd, mogen de ouders nu gewoon bij het kindje zijn als die in de couveuse ligt.

Waar ik nu weleens nieuwsgierig naar ben is, welke medicijnen ik toen gehad heb. Wellicht ligt daar ook wel aanleiding van rugklachten of zo… Maar waar zou ik dat na kunnen vragen?

Advertenties

33 thoughts on “Het begin

  1. Wat een vreselijk begin van het leven lieve Natasja! Je moeder had het heel moeilijk, maar jij ook, zo’n baby draagt dat toch haar hele leven mee. Dat je nog lang last aan de luchtwegen had is dus niet verwonderlijk, maar of je zwakke rug daar een gevolg van is, of van de medicatie zou ik niet weten. Toch zou het inderdaad misschien goed zijn te ontdekken wat men je toen gaf, wie weet helpt het de dokters wat vooruit…

    Liked by 1 persoon

  2. Starten in het ziekenhuis waar jij geboren bent? Als dat ziekenhuis niet meer bestaat dan uitzoeken in welk ziekenhuis die dossiers dan nu zouden moeten liggen, dat is geïntegreerd ergens. Kortom ergens zwerft dat echt nog wel rond.

    En als je weleens naar Spoorloos kijkt, dan ga je altijd terug naar de bron waarvan je weet waar jouw leven is gestart.

    En mijn dochter bijna hetzelfde, ook direct longproblemen, ook zo’n 7 jaar bij de long/kinderarts, langer zelfs gelopen, tot 12 jaar geloof ik, toen nog bij de longarts voor volwassenen en ineens was zij er ook overheen.

    X

    Liked by 1 persoon

      1. Knuffel is altijd goed. Het is misschien meer een combinatie van dingen bij elkaar. En dan ook nog toevallig op dat moment Shirel op schoot… en sinds ik kinderen heb, ben ik een stuk emotioneler. Je hebt goed gevochten dame.. Wees daar trots op.

        Love As Always
        Di mario

        Liked by 1 persoon

      2. Als je zelf kinderen hebt raakt dit soort dingen je veel harder. Ik heb ook nooit beseft door Welke hel mijn ouders gegaan moeten zijn tot ik zelf een kindje kreeg…

        Like

  3. ja zeg …. je hebt het niet gemakkelijk gehad en je ouders ook niet.
    Maar zo klein als je was was je al een klein vechtertje …. gelukkig maar …

    Het weet me wel te raken je prille begin

    veel liefs

    Liked by 1 persoon

  4. Oh wow…Ik ben gewoon even stil. Het begin, jij bent een fighter for life.

    Ik vind het dit echt een heel mooie blogpost, het raakt me.

    Liked by 1 persoon

  5. wat vreselijk om als jonge moeder te horen te krijgen dat je kindje het niet gaat redden! 😥
    maar kijk .. het wonder is geschied!
    mss dat er toch nog ergens een medisch dossier bestaat over je babytijd, natasja! ik wens je alvast veel succes bij je zoektocht!

    Liked by 1 persoon

  6. Goede morgen lieve Natasja. Een vreselijk verhaal, maar je kan het ook aan de zonnige kant bekijken: je moeder mocht haar baby behouden en jij het leven! En hoewel het allemaal niet over rozen voor jou gaat, is het toch beslist de moeite waard hé?

    Liked by 1 persoon

    1. Absoluut… Ik ben heel blij en gelukkig ondanks sommige obstakels, klaag ik verder niet. Ik heb twee prachtige gezinde zoons, een lieve vriend, mijn ouders heb ik nog en mijn broer en gezin, ik ben een gezegend mens hoor.

      Like

      1. O lieve Natasja, het was zeker mijn bedoeling niet jou een preek te geven hoor, maar ik vind het zo sneu moest je ongelukkig zijn door al die problemen. Hou je dus taai hé meid!

        Liked by 1 persoon

      2. Oh nee ik voelde het niet als een preek hoor. Ik dacht alleen dat ik misschien teveel als een zielig geval overkwam en dat wil ik natuurlijk ook niet… We zijn wel goed in excuses maken he?? Maar nergens voor nodig hoor lieve Gerda! Ik weet dat je het heel goed meent. Maar met schrijven en lezen is het soms moeilijk de juiste toon te lezen, ook al omdat we elkaar nooit levende lijve ontmoet hebben.. Je bent een schat hoor!! 😘

        Like

  7. Dit logje hing al een paar dagen aan mijn browserbalk vast. Wilde het toch lezen, al heb ik weinig tijd.
    Goh meis, wat heftig dit te lezen. Maar inderdaad, dit moet heel erg zijn geweest voor je ouders. Gelukkig is het allemaal goed gekomen en ben je een stralende vrouw geworden die haar zegeningen nu telt! XXX

    Liked by 1 persoon

  8. Wat heftig voor je ouders. Dat ze er niet bij mochten. Gelukkig is dat nu echt heel anders hoor. Jeetje…

    Ik weet niet of medicatie invloed kan hebben op de ontwikkeling van rugproblemen. Ik weet ook niet wat voor medicatie je gehad kan hebben. Omdat we tegenwoordig echt andere medicatie geven aan kinderen op een couveuse afdeling…. Maar heftig hoor

    Liked by 1 persoon

      1. Nee weet ik. Maar ouders blijft het bij. Ik ben echt blij dat het nu anders gaat. Ik werk op een NICU. IC voor pasgeborenen. En ik vind het super fijn dat ouders wel bij hun kindje komen, mogen buidelen, aanraken, helpen met verzorging. Het gaat nu zo anders.

        Liked by 1 persoon

      2. Daar heeft mijn moeder het heel moeilijk meegehad toen, ze was weer moeder geworden maar kon niet bij haar kindje. Ze vervreemde een beetje van me. Het was ook raar toen ze me na al die tijd bijna 3 maanden in haar armen hield, door het glas leek ik veel groter, maar ik was nog maar net zo groot en zwaar als toen ik net geboren was. Dat vond ze wel prettig, ben lang klein geweest, kon ze toch nog lang van mij als baby genieten. Ik heb er niets aan over gehouden ben met mijn 1,75 niet echt klein te noemen 😜

        Liked by 1 persoon

  9. Nou Natasja dat is een heftige start geweest, begrijp de zorgen.
    Is niet fijn om je kindje zo achter glas te zien liggen.
    Wel lieve foto’s van je.
    Weet niet hoelang dossiers worden bewaard, maar het ziekenhuis of de huisarts waar je toen onder behandeling was. Hans

    Liked by 1 persoon

  10. Pingback: Een couveusebaby

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s