Besmet

In maart was het paniek op de ic’s. Teveel patiënten te weinig bedden. Niemand mocht meer ziek worden want dat konden de IC’s niet aan.

Terwijl de berichten met chocolade letters in de krant stonden waren er IC’s die leeg waren, die geprepareerd werden. Dagelijks konden we lezen hoeveel mensen er weer bij gekomen waren, maar nooit hoorde je hoeveel er weer naar huis mochten.

Rond 1 juni mocht iedereen met klachten langskomen om te testen, en vanaf die tijd werd er niet meer bijgehouden hoeveel mensen er op het IC lagen, maar hoeveel mensen positief getest zijn. En let op! Want niemand neemt in de mond dat ze getest zijn op Corona, omdat dat niet kan, ze kunnen alleen zien of je positief of negatief getest bent. En bij positief getest zijn, kun je te maken hebben met COVID, of het aloude Rhinovirus, dit kunnen ze namelijk niet van elkaar onderscheiden, wat er ook gesuggereerd wordt.

Maar goed vanaf 1 juni worden de cijfers dus gebracht van hoeveel mensen op het IC naar hoeveel Besmettingen aangetoond via de PCR test. En dat wordt met elkaar vergeleken, zelf vind ik dit appels met peren vergelijken. En omdat er meer mensen gaan testen heb je ook meer besmettingen, maar dit wordt gebracht als of het allemaal oploopt, maar hoe vergelijk je dan? En hoeveel mensen die besmet zijn, worden ziek? Hoeveel mensen die besmet zijn belanden op het IC?

En dan de maatregelen, ik heb al geschreven waarom ik geen mondkapje draag, want daarvan wil ik ook weten, de mensen die geen mondkapje droegen hoeveel kwamen daarvan op het IC? Hielden deze mensen wel of geen afstand? Of zaten ze te verpieteren in een verzorgingshuis zonder ooit maar in aanmerking te komen met contact van buitenstaanders? Waarom horen we dat niet, hielden veel mensen die op het IC liggen zich toevallig niet aan de regels? Of kwamen ze net toevallig iemand tegen die zich niet aan de regels hield en werden ziek?

Waarom worden artsen die het willen onderzoeken in een hoek geduwd? Casper van Eyk van het Erasmus ziekenhuis en clubarts van Feyenoord, wilde het onderzoeken, de supporters bij wedstrijden, werden dan getest en in de gaten gehouden, of ze besmet zouden raken, of misschien wel ziek, maar het onderzoek werd na bekend making in de kiem gesmoord, want daarna werd bekend dat behalve dat ze hun bek moesten houden ze dus ook niet meer toegelaten werden bij de voetbal clubs.

Terwijl voetballers zonder kapje in het veld staan, geen anderhalve meter hoeven te houden l, staan ze langs de lijn wel met een mondkapje op. De spelers zijn immers getest. Hoe betrouwbaar ook.

Ik zit met teveel vragen, waar geen antwoord op komt. Ik vind dat de regering zich enorm star opstellen alsof ze de wijsheid in pacht hebben. Ze onderzoeken niets, sturen alleen aan op vaccinatie en hebben het niet over gezond eten en drinken.

Reguliere zorg wordt weer afgeschaald waardoor er straks enorm veel mensen te laat behandeld gaan worden en veel ondernemers gaan failliet. Veel werklozen zullen er wel weer bij komen, om maar niet te spreken over de zelfmoorden die er aan zullen komen.

Voor een virus waarvan ze niets willen weten, waar ze hun eigen agenda voor uitrollen, ze geen enkel advies vragen aan verschillende artsen behalve het WHO en Bill Gates, die zijn eigen Microsoft virus niet eens in bedwang kon krijgen, een verkoper van een computerprogramma geen enkele medische achtergrond, en mag ik dat raar vinden? Of moet ik zoals minister president Rutte zei: Gewoon mijn bek houden!

Waarom ik geen mondkapje draag

Waarom ben ik zo dwars, waarom wil ik geen mondkapje op?

Waarom staat elke vezel rechtop als we het hebben over mondkapjes Corona besmettingen ziek worden doodgaan en maatregelen?

En opeens zag ik weer die foto, gemaakt op 5 december 1971. Een baby met alleen een luier aan, een zonde in haar neus vastgeplakt aan haar voorhoofd. Op dat moment lag ze 23 dagen in de couveuse en was ze 25 dagen oud.

Ingeklapte long m, longontsteking, hartstilstand, hartmassage, beademing ze kreeg het al vroeg voor haar kiezen. Na 60 dagen couveuse mocht ze eindelijk naar huis, tot haar zevende jaar onder controle van een longarts.

En elk griepseizoen, was daar die vreselijke hoest, de benauwdheid en die enorme pijn op haar borst, ze huilde in stilte ze wilde niet hoesten het deed zo’n pijn.

Op school werd er weleens een grappige opmerking gemaakt, miet je niet zoveel roken, haar broer vroeg weleens of hij naast Pieterburen sliep. Ze onderging het, ze moest meer kracht zetten toen ze ging zwemmen, fietsen en hardlopen, ze was sneller moe, en altijd moest ze sterk zijn, doorzetten en dat deed ze. Ze vroeg niet om mondkapjes voor haar zelf(het zou haar alleen maar benauwder maken) of voor een ander, en niemand kon het schelen dat een klein griepje voor de een een marteling kon zijn voor haar.

En zij dacht daar ook niet over na. Het meisje werd sterker, ze werd groot en is nu 48 bijna 49 jaar. Ze leerde al vroeg dat je van leven dood kan gaan en dat je door te leren vechten en doorzetten sterker wordt.

Dat meisje gunt dit een ieder, een gezonde sterke persoonlijkheid en daarom draagt ze geen masker.