Werkloos en nu?

Wat wil je later worden? Hoe vaak is het jou niet gevraagd, en je hebt vast geantwoord, Brandweerman, Politieagent, verpleegster, zangeres, fotomodel.

Ruim anderhalf jaar geleden besloot ik om weg te gaan bij mijn oude werkgever waar ik bijna 14 jaar gewerkt heb.

Als je weggaat met wederzijds goedvinden, dan heb je recht op een uitkering van het UWV, gelukkig was dat bij mij ook het geval.

Met je digi D, kun je je alvast inschrijven bij het UWV als je overeengekomen bent met je werkgever dat je gelijk met werken stopt, maar dat je contract nog enkele maanden doorloopt. Let wel, dat je dan ook gelijk moet solliciteren, ook al krijg je je loon van je werkgever nog gestort.

Omdat alles digitaal gaat, heb je weinig persoonlijk contact. Mijn ervaring is dat een maand nadat mijn eerste werkloosheidsdag in ging, ik een 3 daagse bijeenkomst moest volgen via het UWV. Daar legde ze uit wat het UWV voor je kan betekenen, hoe je je sollicitatie door moet geven, hoe je social media gebruikt en je netwerk om werk te vinden, en ze bekijken je CV en vertellen je wat er gewijzigd kan worden zodat het voor de werkgever een beter aanzicht geeft.

Elke maand stuur je digitaal je uren toe, als je gewerkt hebt, zo niet dan geef je aan dat je niet gewerkt hebt, en dan krijg je na max 15 werkdagen je uitkering gestort. Je moet minimaal 4 sollicitaties per maand hebben gedaan, en deze doorgeven aan het UWV, dit is ook digitaal, netwerkgesprekken, inschrijven uitzendbureau’s tellen ook mee met de minimale sollicitaties.

Na die driedaagse bijeenkomst, hoor je verder bitter weinig van het UWV, op een gesprekje na, die ik een maand na de driedaagse bijeenkomst kreeg.

Door de wildgroei van uitzendbureau’s heb je soms geen idee meer waar je je allemaal hebt ingeschreven. Daarom vind ik de vacaturesite Indeed wel een verademing, omdat daar vacatures opstaan die geplaatst zijn door verschillende bedrijven en uitzendbureau’s.

In mijn netwerk van LinkedIn heb ik ook nog niet zoveel respons gehad, er wordt veel gedeeld, interessant bevonden, maar echt weinig netwerken en vacatures wat er uit komt. Toch is het wel aan te bevelen om een profiel op LinkedIn aan te maken, want bij sommige sollicitaties kun je heel makkelijk je LinkedIn profiel uploaden en gebruiken.

Wat ik erg mis, is het persoonlijke contact, ik ben nog steeds van mening, dat recruiters, pas echt een beeld van iemand kunnen vormen als diegene voor je zit, en lijkt het mij een opgave om door alle wir war van CV’s te kijken wie nou geschikt is voor de job. Ik heb eens ergens gelezen dat recruiters 9 seconden de tijd nemen om je CV door te lezen, dus zorg dat die gelikt is.

Ik begon met wat wil je later worden. We vragen het allemaal wel aan een kind. De meeste droomberoepen, blijven bij dromen. Als je thuis zit werkloos, ben je dan niets?
Wat wil je later worden? Ik dacht dat ik al iets was.

Advertenties

Lazy Sunday #54

Back to the eighties en vandaag gaan we terug naar: 1984.

Dit jaar stierf mijn andere opa, de vader van mijn vader. Nam ik met een afscheidsmusical afscheid van mijn basisschooltijd, en moest ik iedere dag een eind fietsen naar school.

We keken naar Miami Vice, Ricardo Tubs en Sonny Crocket, de serie is geinspireerd op de drugsoorlog die de stad Miami begin jaren 80 in zijn greep hield, waar bij de drugshandelaren vrij spel leken te hebben, extreem geweld gebruikten en geld in overvloed leken te hebben. Veel afleveringen zijn geinspireerd op echte politiezaken uit deze periode. Miami Vice was destijds een vernieuwende serie, de afleveringen hadden veel weg van new wave- video clips, en veel synthesizermuziek van Jan Hammer.

Deze scène speciaal voor Joost!

Ook de sciencefiction-televisieserie V begon in 1984. V ging over  een vloot ruimteschepen die in New York landt, en daar blijken buitenaardse bezoekers menselijke wezens te zijn. Ze zijn op aarde om de mensheid te waarschuwen voor de fouten die zij op hun planeet maakten. Bron wikipedia


De film Romancing the stones kwam uit, met Kathleen Turner en Michael Douglas in de hoofdrol.


Mijn opa stierf in april dat jaar, de vader van mijn vader. Hij werd gecremeerd, ik vond het zelf heel heftig. Ik was 12 jaar, en heb me er daarna heel lang rot over gevoeld. Afscheid nemen is nooit mijn sterkste kant geweest.

Ik was op 9 juli 1984 (lang leve mijn dagboek) 1,53 m lang, en ik had kort of half lang haar, (t is zoals je het zelf wil noemen, schreef ik zelf in mijn dagboek) Ik ben dun  en heb dunne streepjes lipjes, mijn gezicht is rond en m’n wangen bol. Een klein neusje en kleine handen. Mijn kamer is vaak rommelig, maar als ik, of te wel mijn moeder het opruimt is het heel gezellig. Bron dagboek 1984.

Mijn broer zat zwaar in de pubertijd en zat me vaak te pesten, hij noemde mij dun en lelijk. Hij draaide vaak harde discomuziek,en vond alles van mij erg stom.

We gingen met school op kamp, en ik had een nieuwe opoe fiets gekocht. Het kamp vond ik vreselijk, we hadden rot weer, en al mijn kleren waren nat en klam geworden. Wat was ik blij toen we naar huis gingen met de fiets, hoewel ik op de terugweg niet mee kon komen en uit pure nijd mijn fiets in de berm smeet en huilend riep ik kan niet meer, ik wil niet meer. Ik zat op jazz ballet, en kreeg last van mijn rug, er werden foto’s gemaakt en ze zagen een verdraaide wervelkolom, met behulp van fysio moest het goed komen. En dansen kon ik tot mijn grote verdriet wel vergeten.

kamp   zesde klas
kamp zesde klas, ik met kort haar rechts

We hadden de eindmusical en ik had al mijn pijlen op de hoofdrol gezet, helaas ging deze aan mijn neus voorbij, en mocht ik alleen 3 minuten dansen als bosgeest. En verder mocht ik souffleren. (Weer een droom aan diggelen)
Ik deed niet veel in de schoolvakantie, en ging na de vakantie met een lederen rugtas naar de middelbare school. Ik leerde nieuwe kinderen kennen,en maakte nieuwe vriendinnen. Liet ik mij op de basisschool nog op mijn kop zitten, dat was nu voorgoed voorbij.

zomer 2016
Wham

We dansten op Wham, wake me up before you gogo en Freedom. En ik viel als een blok voor frontman Simon le Bon van Duran Duran, met een grote poster van hem boven mijn bed viel ik in slaap, geen jongen voldeed aan mijn hoge eisen die ik stelde dankzij Simon. 

zanger Duran Duran
Simon le Bon

Eind van dat jaar bracht Bob Geldof samen met Midge ure Band Aid uit met Do they Know its Christmas, jullie begrijpen, ik smolt bij het stuk 

“it’s hard

But when U’re having fun

There’s a world outside your window
And it’s a world of dread and fear

Where the only water flowing

Is the bitter sting of tears”

Ook Wham bracht een kerstplaat uit namelijk Last X-mas, en smolten we van Careless Whisper van George Michael.

Naast Duran Duran en Wham, kwam Madonna de top 40 binnen met Holliday… Volgende week 1985 en de invloed van Madonna op mijn leven.

Hier de beste platen van 1984.

Welk nummer vind jij leuk en wat herinner jij je van 1984

http://www.top40.nl/bijzondere-lijsten/top-100-jaaroverzichten/1984

 

Van alles wat uit mijn hart komt

Ik ben moe, zo moe, ik zou wel even willen slapen. Maar ja de plicht roept. Youtuben, snapchatten, whatsappen, Facebook en Instagram checken. Blogs lezen, en reageren. Ik ben er maar druk mee.

Ik ben geen prof, ik ben gewoon een (ik wou schrijven meisje) vrouw, die het heerlijk vind om te schrijven, te zingen, te dansen (als mijn gestel mee wil werken), foto’s te maken, en een beetje gek doen.

Toen ik jonger was, maakte ik me daar weleens zorgen over. Ik bedoel, na mijn pubertijd heb ik mijn harnas afgegooid en ben ik gewoon gaan doen wat mijn hart mij ingeeft. Dat wil dus zeggen, zingen, dansen en grappige dingen vertellen, gewoon op kantoor, want soms wilde ik gewoon de saaiheid doorbreken. Even een term er ingooien, even de boel weer opschudden. En als ik uitging, (trouwens ook weleens op kantoor) dan danste ik, alsof mijn leven er van af hing, heerlijk voelde dat, ik was in een soort trans, en dat met alleen maar cola, zonder alcohol.

gewoon lekker gek

Toen mijn oudste net geboren was, dacht ik, nu moet ik me toch maar minder gek gedragen, ik heb de verantwoordelijkheid van een bloedmooi kind, waar ik met hart en ziel van hou, maar ach dat hield ik nog geen paar dagen vol. Zat mijn kleine jonkie in de box, zette ik de muziek aan en begon ik te dansen, heerlijk, en ik had publiek he?

Later toen hij wat ouder werd, en ik bracht hem naar bed, dan gingen we eerst muziek maken. Hij had toen een elektrische speelgoedgitaar, en zo’n drumstel, en dan maakte hij de muziek en ik zong er zelfverzonnen liedjes bij.

Ik tilde hem altijd op en dan sprongen we samen, terwijl ik zong, la la lalalalala, he he, en mijn oudste schudde dan met zijn koppie, zijn lange haartjes sprongen op en neer. Het is eigenlijk niet zo gek, dat ze zo druk zijn, bedenk ik mij nu. 😉

En terwijl ik vanmorgen ook nog aan het stoffen was, en tegelijkertijd luisterde naar de Carpenters, over viel mij een gevoel van weemoed, wat is de tijd toch snel gegaan.

Als jong meisje vond ik het heerlijk om mee te doen op school aan toneelstukjes, en playbacken. Van mezelf was ik heel stil en verlegen, maar als ik op het toneel stond dan schudde ik dat van mij af.
Laatst had ik een mini reünie van mijn klas van de basisschool. Terwijl ik de klas vroeger niet zo leuk vond, ze hadden altijd wel kritiek op mij, te dun, te lang haar, rare kleren, ik kreeg niet genoeg te eten, hoorde ik van mijn klasgenootjes dat ik een kreng was. Ik was echt verbaasd, huh? Hoezo dan? vroeg ik, ik vond mijzelf namelijk helemaal geen ruziemaakster, maar daar hadden hun een ander idee over: ik kon heel boos worden en dan gillen, en met stoelen gooien. Nou boos kon ik wel worden, maar daar deed ik niets mee, ja later in groep 8/ klas 6. Maar gillen en met stoelen gooien, nou dat lef heb ik nooit gehad…

Schoolperikelen

Het was het gesprek van de dag, afgelopen week.

Op mijn oude middelbare school, was er afgelopen week een massale vechtpartij uitgebroken. Natuurlijk werd dit alles gefilmd, want dat is de tendens van deze tijd.

Er ontstond gelijk op Facebook een discussie, dat dit vroeger echt niet gebeurde. Ik was het daar niet helemaal mee eens. Ook ik heb eens ruzie gehad met een meisje die mij pesten, en die mij over de tafel gooide, en die ik zelf een paar stevige trappen heb verkocht. Mijn vriendin stond aan het meisje te trekken, en de leraar zat op zijn bureau en sloeg het allemaal gade. Het meisje had een paar weken daarvoor een ander meisje bij haar haren door de wc gesleurd.

Ook heb ik op een andere school meegemaakt dat een vriendin van mij gepest en geslagen werd, en dat er een hele groep achter haar aan kwam, ze vonden haar lelijk, omdat ze pukkels had. Ook werd ze in de bus lastig gevallen. Ik geef toe ik was een zwakkeling, ik trok haar wel mee uit de groep, maar gaf die kinderen niet een paar trappen. Ik werd niet gepest toen, de reden: Ik zag er leuk uit, ik zweer het je, dat is wat ze letterlijk zeiden, en deze toenmalige puber dacht phoe, heb ik even mazzel. Toch zat het me allemaal niet lekker, en ben toen van die school gegaan, en naar de andere school waar ik dus ruzie kreeg met dat meisje die me over de tafel gooide.

Maar misschien was het niet zo massaal, als je op dit filmpje ziet:

http://www.omroepflevoland.nl/nieuws/136916/almere-de-meergronden-stuurt-vier-meisjes-van-school

Ik vroeg aan mijn zoon of dit soort dingen ook op zijn school voorkomen, en hij zei, ja hoor op het schoolplein, en dan staat er een hele grote groep om heen, zodat het voor een leraar moeilijk is om de vechtersbazen te bereiken.

Vorige week had ik een 10 minuten gesprek op school van mijn jongste. Voor mij was een vader van een kindje uit de klas van de jongste, die hoorde we schreeuwen tegen de juf. Ik dacht nog, als het uit de hand loopt, dan gaan we naar binnen. Maar eigenlijk zouden de leerkrachten een alarmknop moeten hebben, of een honkbalknuppel, zodat alarm kunnen slaan, of door een grote menigte kunnen komen, of is dat misschien extreem gedacht? Eigenlijk vraag je je altijd af, wat hebben die kinderen voor ouders? Nou ja, waarschijnlijk van hetzelfde soort als die die lieve juf voor ons in gesprek had, want mijn moeder zei het vroeger al: Zoals de ouders zongen piepen de jongen.

Waar je huis woont tag

 

WAAR JE HUIS WOONT TAG, deze Tag is in het leven geroepen door de mij zo geeerde Nesrin van Daily Cup of Bla Bla Bla en Maris van Hare Maristeit. Nou daar gaat weer een deel van mijn privé leven. 😉 Ben je nieuwsgierig? Lees dan mee!

1. WAAR WOON JE EN BEN JE HIER GEBOREN EN GETOGEN? Wij wonen in Almere, mijn vriend, mijn twee zoons, mijn broer en zijn gezin en mijn ouders en schoonouders en ik wonen allemaal hier. Mijn broer en ik zijn in 1979 met onze ouders verhuisd van Deventer naar Almere. Zowel mijn broer als ik zijn beide in het ziekenhuis in Deventer (st Jozefziekenhuis) geboren. Mijn vader werkte al een hele lange tijd in Amsterdam, en het elke dag op en neer reizen van Deventer naar Amsterdam met de trein, werd op een gegeven moment niet meer rendabel. Maar he? Toen werd er een nieuwe stad uit de grond gestampt, en of mijn ouders daar geen interesse in hadden. Ik was 7 jaar toen we gingen verhuizen, mijn broer werd net 11 jaar. Het was zo anders hier, wij werden gezien als boertjes, waardoor mijn broer meer amsterdams praatte dan de Amsterdammers zelf . Er waren amper winkels en woningen, we gingen naar een noodgebouw van de super, de bakker, de bank, en dan had je het hier in Almere wel gehad. Daar waar wij woonde keek je zo uit op de grote weg. We hebben een tijdje alleen in ons blok gewoond. De huizen zouden eerder opgeleverd worden, maar door de strenge winter in 1979, werd het steeds uitgesteld, alleen wij moesten ons huis uit in Deventer, en dus hebben ze met man en macht gewerkt om ons huis klaar te krijgen. Het was spannend herinner ik me. Ik vond het bruggetje voor ons huis zo mooi, als ik er op stond en ik keek naar het water van het grachtje, dan dacht ik dat ik vaarde, naar een leven met meer belevenissen. De trap van onze kamer vond ik ook mooi, daar zat ik vaak op, en dan speelde ik alsof ik Olivia Newton John was, en playbackte Hopelessly Devoted to You. Of achter de spijlen van de trap deed ik of ik in de gevangenis zat of in een trein zat. Mijn slaapkamer was mooi met blauw bloemetjes behang, en een poster van Grease, weer Olivia en John Travolta. Mijn school was vlak achter ons huis, minder dan 5 minuten lopen en je was er. Toch verdwaalde ik in het begin nog wel. Er stond toen zo’n tank van Shell ergens ver in de straat en dat was mijn ijkpunt. De huizen leken heel erg op elkaar en soms stond ik in de verkeerde tuin. Ja ik was 7 jaar maar ging alleen naar school, er is daar ook geen straat weg, alleen een voetpad. Grappig is dat mijn broer nog steeds in het ouderlijke huis woont, mijn ouders en ik wonen ergens anders.

2. VOEL JIJ JE HIER THUIS? EN WAAROM WOON JE HIER (NIET) GRAAG? Ik zou wel heel raar zijn als ik na 37 jaar me nog steeds niet thuis zou voelen hier. Ik ben hier opgegroeid, ik heb deze stad van 2000 inwoners zien groeien na bijna 200.000 inwoners. Ik heb de noodgebouwen zien veranderen in echte winkels. Ik heb de huizen voor ons ouderlijke huis gebouwd zien worden, de snelweg zien verdwijnen. Ik heb hier gelachen en gehuild, ik heb hier gespeeld, en gevreeën. Mijn liefdes ontmoet, vriendschappen gemaakt en vriendschappen verbroken. Ik hou van de natuur achter mijn huis, dat ik hier vrij en blij kan rondlopen en niemand die er opmerkingen over maakt. Alles hier in Almere ademt mijn geschiedenis uit.

3. WIL JE HIER BLIJVEN WONEN?
Ik woon zo heerlijk hier, achter mij ligt een landbouwgrond, waar ze al 15 jaar een bestemming voor zoeken, en waar gelukkig nog geen echte bestemming voor is. Er staan bomen om mij heen en veel struiken. Ik hoor s morgens de vogeltjes miauwen, oh nee dat is mijn kat, ik bedoel fluiten en ik snuif de ochtendzon en lucht op mijn dakterras met liefde op. Mijn ouders wonen hier en mijn broer, ik zou nooit ver van mijn ouders vandaan willen wonen. Ik heb fijne buren, een heerlijk huis en een fijne tuin. Alleen als ik de hoofdprijs in een loterij zou winnen zou ik wel een huisje in een ander land erbij willen hebben, als geld dan toch geen rol speelt, vlieg je zo weer even heen en weer.

4. IN WAT VOOR EEN SOORT HUIS WOON JE?
Mijn huis is een drive in woning, elke dag probeer ik met mij auto binnen te rijden, en dan is vriendlief weer boos omdat hij de garage weer opnieuw moet opbouwen, waarom noemen ze het dan een drive in? Beneden zit een onbenoemde ruimte (tuinkamer zoals je wilt) met een slaapkamer van oudste er naast. Daarnaast zit de garage/opberghok, washok, daar tegenover zit de wc en de entree. Achter de onbenoemde ruimte ligt onze tuin, dat omringd word met een soort dijk. Op de eerste verdieping is onze woonkamer en keuken. daar zitten verder ook geen deuren in, het is een vrij open huis en dus ook vrij stoffig dat is een nadeel, en op de eerste verdieping wonen was ook vervelend toen onze kinderen kleiner waren, en het mooi weer was, want dan bleef je van boven naar beneden lopen.Op de tweede verdieping hebben we een dakterras, badkamer met toilet en twee slaapkamers.

5. WAT VIND JE HET ALLERLEUKST EN HET ALLERSTOMST VAN JOUW WOONPLAATS?
Het allerleukst aan mijn woonplaats vind ik dat ik de oostvaardersplassen in de achtertuin heb, dat ik op weg naar mijn huis door een laantje van bomen binnen kom, dat je hier uren kan fietsen in de natuur, dat er zoveel fietspaden zijn aangelegd zodat je niet met ander verkeer in aanraking komt,dat we een heerlijk centrum hebben met alle benodigde winkels (hoewel ook de crisis hier huisgehouden heeft), de fijne terrasjes in de stad.En dat ik hier gewoon mezelf kan zijn. Het allerstomst van mijn woonplaats vind ik dat het steeds drukker word, dat het inwoners aantal best wel naar beneden mag, dat er teveel auto’s zijn, dat het hier zo hard kan waaien, en dat we nog steeds geen (groot) buitenzwembad hebben.

 

6. ALS JE MOCHT KIEZEN, IN WAT VOOR HUIS EN IN WELKE PLAATS ZOU JE DAN WONEN?
Dan zou ik een huisje in Italie toscane hebben, een vast verblijf in Amerika, Australie, en mijn eigen huis hier in Almere.

7. WAT IS OP DIT MOMENT DE HOTSPOT IN JOUW WOONPLAATS? Hallo ik ben 44 jaar, ik zou het niet weten. Wat ik wel weet dat wij zelf regelmatig lunchen bij de griek in almere stad Yamas en dat het daar heel druk is. Maar een echte hotspot? Ik weet het niet, jij Suus???

Neem ook een kijkje op Nesrin en Maris haar blog voor hun antwoorden over hun woonplaatsen Arnhem en Haarlem en hun woning.
Heb je een blog en neem je deze TAG over? Vergeet ons niet als bron te vermelden en drop het linkje dan in een comment dan zet ik je op de lijst die ik over een paar weken zal publiceren op mijn blog!

Waar woon jij? Woon je er graag? Waarom wel of niet?

 

 

 

Lazy Sunday #40

Ja welk nummer zal ik hier vandaag neerzetten, ik weet het even niet.

Gister was een redelijk mooie dag en terrassen dag in Almere… En jaaaa dan zijn mijn vriend en ondergetekende van de partij. Voor €3,50 kon je een muntje kopen en met dat muntje kon je bij een tentje voor een restaurant een hapje halen… Zo aten we een hapje bij de Griek, bij proeflokaal bregje gamba aan een stokje en heerlijke saté , sushi bij Kimono en een halve hotdog bij Hudson. Voor ons stond een vrouw in de rij die zeurde om de halve broodjes en worstjes ze vond het nogal duur dan. Ik dacht, waarom sta je dan zo lang in de rij??? En als je lief voor het worstje bent wie weet word ie wel… Anyway het was heerlijk en gezellig. Lekker buiten genieten van een hapje en een drankje en van elkaar.

Vanavond gaan we lekker weer uiteten, ik hou er zo van! En daarna nog even mijn ouders bezoeken.

Ondertussen zit ik te broeden op een lekker nummer voor vandaag en het word weer eens Nederlandstalig… De tweede van de Lazy Sunday…Ik was te jong om ze toen super leuk te vinden, maar na hun comeback en eigenlijk daarvoor al begon ik de muziek lekker te vinden, ben twee keer naar een concert van hun geweest en van de week draaide mijn lief de DVD van Symphonica in Rosso… Nee geen Nick en Simon maar: Doe Maar… En nu ga ik op YouTube een leuk nummer zoeken…. Fijne Lazy Sunday😘

Werken via het uitzendbureau

1989:

Ik heb de mavo gedaan, en daar een diploma voor gehaald. Ik had een pretpakket alle talen, aarderijkskunde en geschiedenis. Meer had ik toch niet nodig. Ik zou tenslotte actrice worden, of stewardess. Ik kwam van school af, en ik schreef me in bij een modellenburo  uitzendbureau.

Je ging dan naar het uitzendbureau waar je een inschrijfkaart voor je neus kreeg, die je moest invullen, met je persoonlijke gegevens, je opleiding en je werkervaring. De intercedent nam dan met jou de kaart door, en schreef haar eigen persoonlijke inzicht over jou op de kaart. En dan gingen ze gericht zoeken.

Je werd gebeld als ze wat voor je hadden, en soms moest je op gesprek, maar het was ook vaak dat je gelijk zonder dat ze je hadden gezien bij de klant mocht beginnen.

Via het uitzendbureau heb ik in het verleden diverse baantjes gehad. Vrijdags leverde je je urenbriefje in en dan hadden ze hapjes en drankjes op de vestiging, en een paar dagen later had je het geld op de rekening. 

In 2002 ging het alweer wat anders, ik had me bij een uitzendbureau ingeschreven, op de bovenstaande manier, maar werd door een recruiter van het hoofdkantoor gebeld, dat een ander uitzendbureau van hun persooneel zochten.  De uitzendbureau’s waren dus wat meer aan het samenwerken.

Anno 2016 kom je een uitzendbureau bijna niet meer binnen. Alles gaat via internet. Je zoekt een uitzendbureau op en je vult op de site je gegevens in, en dan kun je via de site op zoek gaan naar vacatures die je aanspreken. Op deze vacatures kun je dan reageren, doormiddel van een korte en bondige motivatiebrief, en een gelikte C.V.

Het C.V. moet er uitspringen, en je moet in je motivatiebrief ook creatief zijn met tekst. Ze redeneren tenslotte dat er zoveel brieven komen, dat degene met de meest creatieve brief en C.V. de meeste kans hebben op een uitnodiging.

Maar wat als je niet zo creatief bent? En dat dus ook niet wil uitdragen. Ik bedoel er is een reclame “Als je maar lang genoeg gewoon doet, wordt je vanzelf bijzonder” want wat zegt het over een persoon als die een C.V. in een cirkel vorm heeft geschreven? Dat zegt toch helemaal niets over die persoon?

Hoe kunnen de intercedenten vanuit hun vestiging nou bepalen welk persoon er geschikt is voor de functie, zonder deze te hebben gezien of gesproken? Ik geloof zelf dat er een heel groot bereik ligt met persoonlijk contact, om de juiste persoon aan de juiste baan te helpen.

Of ben ik nou ouderwets?

Wat is jullie ervaring, met uitzendbureaus, vacaturesite’s en dergelijke?