Lazy Sunday #54

Back to the eighties en vandaag gaan we terug naar: 1984.

Dit jaar stierf mijn andere opa, de vader van mijn vader. Nam ik met een afscheidsmusical afscheid van mijn basisschooltijd, en moest ik iedere dag een eind fietsen naar school.

We keken naar Miami Vice, Ricardo Tubs en Sonny Crocket, de serie is geinspireerd op de drugsoorlog die de stad Miami begin jaren 80 in zijn greep hield, waar bij de drugshandelaren vrij spel leken te hebben, extreem geweld gebruikten en geld in overvloed leken te hebben. Veel afleveringen zijn geinspireerd op echte politiezaken uit deze periode. Miami Vice was destijds een vernieuwende serie, de afleveringen hadden veel weg van new wave- video clips, en veel synthesizermuziek van Jan Hammer.

Deze scène speciaal voor Joost!

Ook de sciencefiction-televisieserie V begon in 1984. V ging over  een vloot ruimteschepen die in New York landt, en daar blijken buitenaardse bezoekers menselijke wezens te zijn. Ze zijn op aarde om de mensheid te waarschuwen voor de fouten die zij op hun planeet maakten. Bron wikipedia


De film Romancing the stones kwam uit, met Kathleen Turner en Michael Douglas in de hoofdrol.


Mijn opa stierf in april dat jaar, de vader van mijn vader. Hij werd gecremeerd, ik vond het zelf heel heftig. Ik was 12 jaar, en heb me er daarna heel lang rot over gevoeld. Afscheid nemen is nooit mijn sterkste kant geweest.

Ik was op 9 juli 1984 (lang leve mijn dagboek) 1,53 m lang, en ik had kort of half lang haar, (t is zoals je het zelf wil noemen, schreef ik zelf in mijn dagboek) Ik ben dun  en heb dunne streepjes lipjes, mijn gezicht is rond en m’n wangen bol. Een klein neusje en kleine handen. Mijn kamer is vaak rommelig, maar als ik, of te wel mijn moeder het opruimt is het heel gezellig. Bron dagboek 1984.

Mijn broer zat zwaar in de pubertijd en zat me vaak te pesten, hij noemde mij dun en lelijk. Hij draaide vaak harde discomuziek,en vond alles van mij erg stom.

We gingen met school op kamp, en ik had een nieuwe opoe fiets gekocht. Het kamp vond ik vreselijk, we hadden rot weer, en al mijn kleren waren nat en klam geworden. Wat was ik blij toen we naar huis gingen met de fiets, hoewel ik op de terugweg niet mee kon komen en uit pure nijd mijn fiets in de berm smeet en huilend riep ik kan niet meer, ik wil niet meer. Ik zat op jazz ballet, en kreeg last van mijn rug, er werden foto’s gemaakt en ze zagen een verdraaide wervelkolom, met behulp van fysio moest het goed komen. En dansen kon ik tot mijn grote verdriet wel vergeten.

kamp   zesde klas
kamp zesde klas, ik met kort haar rechts

We hadden de eindmusical en ik had al mijn pijlen op de hoofdrol gezet, helaas ging deze aan mijn neus voorbij, en mocht ik alleen 3 minuten dansen als bosgeest. En verder mocht ik souffleren. (Weer een droom aan diggelen)
Ik deed niet veel in de schoolvakantie, en ging na de vakantie met een lederen rugtas naar de middelbare school. Ik leerde nieuwe kinderen kennen,en maakte nieuwe vriendinnen. Liet ik mij op de basisschool nog op mijn kop zitten, dat was nu voorgoed voorbij.

zomer 2016
Wham

We dansten op Wham, wake me up before you gogo en Freedom. En ik viel als een blok voor frontman Simon le Bon van Duran Duran, met een grote poster van hem boven mijn bed viel ik in slaap, geen jongen voldeed aan mijn hoge eisen die ik stelde dankzij Simon. 

zanger Duran Duran
Simon le Bon

Eind van dat jaar bracht Bob Geldof samen met Midge ure Band Aid uit met Do they Know its Christmas, jullie begrijpen, ik smolt bij het stuk 

“it’s hard

But when U’re having fun

There’s a world outside your window
And it’s a world of dread and fear

Where the only water flowing

Is the bitter sting of tears”

Ook Wham bracht een kerstplaat uit namelijk Last X-mas, en smolten we van Careless Whisper van George Michael.

Naast Duran Duran en Wham, kwam Madonna de top 40 binnen met Holliday… Volgende week 1985 en de invloed van Madonna op mijn leven.

Hier de beste platen van 1984.

Welk nummer vind jij leuk en wat herinner jij je van 1984

http://www.top40.nl/bijzondere-lijsten/top-100-jaaroverzichten/1984

 

Lazy Sunday #53

We gaan weer terug naar de jaren ’80, ditmaal het geboorte jaar van blogster Nesrin van Daily cup of blablabla. Hier gaan we terug naar 1983!

1983 was het jaar dat ik besloot om danseres te worden. We keken naar de televisieserie The kids from Fame, och wat hebben mijn moeder en ik gehuild bij de scene en liedje Starmaker. The A-Team, stormde op een van onze twee Nederlandse netten voor bij (we hadden toen 7 kanalen 2 Nederlandse 2 Belgische 3 Duitse zenders)… I love it when a plan comes together. De stoere BA Baracus die nooit een vliegtuig in durfde en dan verdoofd werd, maar dan ook vooral de muziek he? tatarata tatata tataratata tatatata. Oké  hier is de muziek:

Natuurlijk keken we ook naar Michael Knight, The Knight Rider, die september 1982 zijn pilot beleefde.

We stuurden ene Bernadette naar het Eurovisiesongfestival, met Sing me a song, wie kent het nummer niet, en daarmee werd Vulcano tweede op het het nationale songfestival met een beetje van een dit en een beetje van een dat. Echter de laatste die optrad dat jaar Nicole uit Duitsland, won het Eurovisiesongfestival met het eenvoudige Ein Bisschen Frieden, die ze in de finale in meerdere talen zong oa een beetje vrede.

In 1983 zat ik in klas 5 en ging over naar klas 6. Ik trad regelmatig op school op tijdens, zoals ze dat noemden de bloksluiting, en stond ik te playbacken en te dansen op oa Highfidelity, van The Kids from Fame, maar ook op Fame, compleet met mijn roze balletpakje met rokje en mijn roze beenwarmers en dito lederen balletschoentjes. (Jammer genoeg zijn daar geen foto’s van, vroeger werden er niet zo vaak foto’s gemaakt, dit is natuurlijk ver voor het digitale fototijdperk, en hadden we een rolletje met maximaal 36 opnames, die je moest laten afdrukken bij de fotograaf).


Ik trad met twee vriendinnetjes op in de sporthal van Almere, als drie punkers, die meidengroep van kinderen voor kinderen deden, en dat optreden was echt een leuk succes. Maar het optreden wat mij in dat jaar het meeste bij is gebleven, is toch wel mijn legendarische optreden als Irene Cara met Flashdance. Ik had het allemaal tot in de puntjes voorbereid, ik begon rustig op de grond, daarna zou ik opstaan en verdere dansen en springen, het rokje zou uit gaan wat ik over mijn gympakje aan had, en ik zou zou mijn beste optreden ooit geven. Het ging allemaal naar wens totdat het rokje uitging, ik heb het al eens eerder verteld, op dat moment, begon het klappen en joelen, en ik dacht, yessss succes!! Nadat mijn act klaar was, en ik het applaus in ontvangst nam, hoorde ik waarom er zo gejoeld en geklapt werd, namelijk mijn onderbroekje was onder mijn gympakje uitgekomen. En eigenlijk kon het me niet veel schelen, ik had fijn gedanst, dansen was mijn leven, daarin kon ik mij uiten, daarin kon ik mijn lichaam laten zweven als in een droom.

Ik deed aan klassiek ballet en later aan jazzballet, dat vond ik leuker, en vlotter, en ik was fanatiek, ik oefende net zo lang tot ik die spagaat en split kon, ik legde moeiteloos mijn benen in mijn nek. Als ik mijn zwakke enkels verzwikte verbeet ik de pijn en ging gewoon door. Danseres dat was mijn doel, danseres en actrice dat ging ik worden.

mijn laatste foto met lang haar, en dan een schoolfoto met kort haar 😳

Ik wilde tot groot verdriet van mijn moeder kort haar, zij maakte twee vlechten en knipte mijn haar tot over mijn schouders en zei nog: dit staat ook leuk! Maar ik was onverbiddelijk kort moest het worden en kort werd het.
zo’n soort typemachine was het, waar de letters ook vaak vast zaten

Ik schreef mijn eerste verhaaltje Dipneus en  de gevaarlijke draak, over een kaboutertje die een vreselijk geluid hoorde, wat later een draak bleek te zijn. Dit verhaaltje typte ik met de typemachine van mijn ouders, niet zo’n elektrische maar eentje met van die pootjes met letters er aan en een inktlint. Helaas heb ik ook niet meer de verhaaltjes die ik schreef.

Ik luisterde met mijn beste vriendin naar Lionel Richie’s Elpee Can’t slow down, waaronder Hello op stond. Cindy Lauper werd populair met haar Girls just Wanna have fun. En ene Madonna, bracht een liedje uit, Holiday, maar die zou het onderspit gaan delven van Cindy Lauper, aldus de critici.

vlnr Cindy Lauper Madonna en Culture Club

David Bowie was hot met Let’s Dance en China Girl, The police had succes met every breath you take, en Culture Club met Karma kameleon. IK heb de lijst van 1983 eens bekeken maar daar zitten toch wel voor mij pareltjes bij hoor… Ook brak in 1983 mijn all time favorite band door Duran Duran, maar mijn interesse voor die groep en vooral in de front man kwam een jaar later… volgende keer dus meer.

Hier de lijst van de populairste platen dat jaar en wat is jouw favoriete plaat, of je leukste herinnering? Deel het!

http://www.top40.nl/bijzondere-lijsten/top-100-jaaroverzichten/1983

 

 

Lazy Sunday #52

1982:

Naast Dallas ging ik ook Dynasty volgen, keek ik countdown en Nederland Muziekland.


De Doe Maar gekte begon en ik 10 jaar werd dit jaar 11 snapte daar niets van. Ik was in het tijdperk ABBA beland die op hun laatste benen liep, met de LP Visitors.

We kochten singeltjes op de markt, bij de Maxis in Muiden en in de platenzaak van Almere Haven. Mijn moeder liet mij vreselijk schamen toen ze een plaatje wilde kopen van Tight fit, The Lion Sleeps Tonight, en tegen de verkoper zei: ik zoek het plaatje van awiemowe… Ik dacht dat ik door de grond ging.

Mijn favoriete ster Romy Schneider, liet het leven, evenals de prinses Gracia van Monaco, ik herinner mij de begrafenis nog en weet dat ik het gek vond dat ik haar zag liggen in de open kist. Eerlijk gezegd zei mij Grace Kelly niet veel, maar Prinses Diana destemeer. Na haar huwelijk in 1981 knipte ik alle plaatjes uit, uit de tijdschriften. Ik vond haar mooi sprookjesachtig, een ware prinses, haar pompeuse jurk, haar porseleinkleurige huid, maar vooral haar ogen die onder haar voile vandaan keek. Dit jaar werd ze moeder van troonopvolger William.


Romy Schneider, de Sissi films waren favoriet bij mij. Ze kende de klappen van de zweep, ongelukkig in de liefde en dan verloor ze ook nog haar zoon, 43 jaar is ze maar geworden, ook van haar spaarde ik plaatjes en knipte ze uit. Samen met mijn moeder keek ik door de jaren heen de Sissi films en daar heb ik ook al heel wat tranen voor geplengd.

We keken een keer in de twee weken naar Avros kinderbios, met oa Alleen op de Wereld, strijd der Planeten en sport Billy, om half 4 zat je dan voor de buis met een Tupperware bakje nibits en een glaasje Ranja.


Ook keken we kanaal 13 en de poppenkraam.

En we hadden heel vaak testbeeld…


Veronica ging van de C status naar de B status en kreeg meer uitzendtijd, dus begon ik met het volgen van Dynastie, net als Dallas ging het over Olie maar dan net even anders, the bitchfight tussen Krystle en Alexis was legendarisch.

Veronica kwam naar je toe deze zomer en mijn broer ging er heen, hij was net 14 jaar en had posters en singletjes van Vanessa.

Ik deed mee aan een voorronde voor een playbackwedstrijd op school, als Vanessa, compleet met pruik en grote borsten. Helaas mocht ik niet door, het was mijn klasgenootje die mocht stralen op het podium als Anita Meyer, we dont Play that love song anymore.


We stuurden Bill van Dijk naar het songfestival met het vreselijke lied, jij en ik, hij werd geloof ik een na laatste, maar grote winnares was Nicole met Ein Bisschen Frieden, die ze in verschillende talen zong. 

Ik haalde mijn B diploma, en kreeg omdat ik over ging van klas 4 naar 5 een nieuwe fiets. 

Met mijn vriendin speelde ik de hele zomer op een kleedje, prinsesjes, en waren we vaak op het strand te vinden, ook logeerde ik bij haar opa en oma op de camping in oud valkeveen.

vriendin en ik 1982 en mijn kleine neefje

Klasgenootjes hadden vaak kritiek op mijn kleding (stom, gek,raar) om het later zelf te dragen, en op mijn haar: te lang, stomme vlechten, rare staart. Mijn moeder zei dan dat ze gewoon jaloers waren, en ik geloofde haar, ik had/heb immers de mooiste, liefste, modernste moeder van de wereld.

Hieronder de geweldige lijst van 1982 met ABBA veel Frida en Vanessa!

http://www.top40.nl/bijzondere-lijsten/top-100-jaaroverzichten/1982

De clip en plaat van Omd vond ik geweldig… Deze Lazy Sunday mogen jullie je favoriet bepalen

Lazy Sunday #51

1981:

Dit jaar begon ik met het volgen van Dallas, mijn favoriete karakter? Sue Ellen, die mond die alle kanten op ging als ze praatte. Ze fluisterde bijna, heerlijk en als ze dan een slok dronk, de ijsklontjes die rinkelde in het glas, drama ja ook toen hield ik er van. 

Sue Ellen aan de wijn

Voor Dallas kwam Mies, ik zie nog het leren chesterfieldbankje voor me waar zij al haar gasten op ontving. Eigenlijk ben ik verbaasd dat ik zo lang mocht opblijven, Dallas was dan rond half 11 afgelopen en video hadden we niet laat staan programma gemist.

Maar ik was heel stil en dat heeft mij gered denk ik, ze hadden geen last van mij. Mijn vader was vaak aan het trainen op dinsdag en vrijdag, hij had in Almere een Boks en conditievereniging Punch opgericht. Hij was vroeger tweede geworden van Nederland met boksen bij de jeugd. Maar nu had hij al een tijdje zijn trainingspapieren en gaf zelf les.

hoe cool mijn oudste zoon met het t shirt van de boksclub

Mijn moeder broer en ik zaten dan vaak met z’n drietjes te kijken, licht uit kaarsjes aan, mijn moeder maakte het altijd knots gezellig, toastjes erbij en wat kaas en worst en drinken, hoe ik toch zo dun bleef?

Ik had nog steeds lang haar tot over mijn billen, en droeg zo’n jogging pak wat toen helemaal in was.


Ik begon met lezen van Jan Jans en de kinderen en boekjes van Simone. Ik verslond boeken. 

In dat jaar kreeg ik twee neefjes en verloor mijn opa zijn strijd tegen kanker. Zijn uitvaart was op een mooie dag, waar gehuild maar ook gelachen werd.

op deze foto wilde ik de mond net als Sue Ellen trekken

In de zomer leerde ik mijn nieuwe vriendinnetje kennen, een blond mollig meisje, met een wit shirtje en een rood overgooierjurkje. Ze was alleen en aan het elastieken, en oh wat wilde ik graag meedoen, maar ik durfde het haar niet te vragen. Ze zag me staan en vroeg of ik mee wilde doen. Dat is het begin van onze vriendschap. En weet je wat zo schattig is? Laatst was ik bij haar en moest ik wat uit haar slaapkamer halen, en toen zag ik dat ze een foto van mij als 10/11 jarige op haar nachtkastje had staan, tussen haar kindjes en andere dierbaren.

In 1981 luisterden we naar:

Ultravox, Anita Meyer, Spargo, the Police. En won Bucks Fizz het songfestival met making your mind up. De act vond ik geweldig, die rokjes die uitvlogen, later deed ik het dunnetjes over met Irene Cara, alleen met wat minder succes.


Ik werd 10 jaar dat jaar, net zo oud als mijn jongste nu is. Ik kreeg een dagboek, kappop, lampje, kubus een boekje, vijf gulden en een speen met snoepjes er in. Hoe ik dat nog weet? Net gelezen in mijn dagboek😜

Het nummer van vandaag is van Diana Ross, ik weet nog dat ik het op een cassette bandje had opgenomen, ik luisterde het nummer vaak, als ik het nu hoor dan kan ik me dat gevoel nog terughalen.

Lazy Sunday #48

Voor wie moet ik nou zijn, vroeg mijn zoon zich af. Normaal is hij altijd voor Duitsland. Maar als groot fan van Pelle is ie natuurlijk ook voor Italië. Het is nu de 34e minuut als ik dit schrijf, de stand 0-0. 

Ik ben voor Pelle, door Pelle is mijn zoon geïnteresseerd geraakt door voetbal. Pelle heeft zijn kapsel en hobby bepaalt, Pelle is voor hem wat Madonna voor mij in de jaren ’80 was.

Dat de beste moge winnen. We hebben nog even.

Volgende week zondag is het feest, dan wordt mijn jongste zoon 10 jaar, potdorie dan heb ik twee tieners in huis. Tien haar geleden was het niet zulk potje piep weer als nu. Het was heet heter en heetst. Mensen vroegen zich bewonderend af hoe ik het met mijn dikke buik vol hield. We hadden een zwembad in de tuin, en daar lag ik regelmatig in. Ik speelde Jaws met mijn toen drie jarige peuter, taram taram taram taram, als hij na zijn middag slaapje wakker was. Ja hij sliep nog tussen de middag, en soms kon hij wel 3 uur slapen.

10 jaar het lijkt een hele tijd, maar wat is het snel gegaan. Mijn jongste noemt zichzelf al een puber, oh als ie zo wordt als zijn broer nu nog is, dan knijp ik mijn handen dicht.

Vanmorgen dacht ik: stel dat ik geen kinderen had hoe had mijn leven er dan uitgezien? Ik kan het mij niet voorstellen. De beste beslissing is wel om aan kinderen te beginnen, en het is een fantastisch geschenk dat het ons ook gegund is. Twee babies groot zien worden, ze alle liefde kunnen geven die er in ons zit.

Ik ben rijk, en super trots!!

En wint Italië? En verliest Duitsland? Ik heb al gewonnen met mijn fijne gezin!

Vandaag in Lazy Sunday, een Italiaans nummer, bij dit nummer denk ik altijd aan mijn oud- collega en vriendin, die, toen we in de jaren ’90 samenwerkten in de boekwinkel regelmatig Italiaanse muziek draaide, soms tot vervelends toe..

Maar speciaal nu om Italië te steunen en om alvast in de vakantiestemming te komen, hier Eros Ramazotti!!

Note: Italië ligt er uit na penalty’s, held Pelle mist zelfs… Duitsland door…

Lazy Sunday #47

Sommige films blijven je hele leven bij..

Toen ik voor het eerst the champ zag (en voor het laatst) heb ik zo gehuild, dat ik de volgende dag wakker werd met een gevoel alsof er iemand dood was.

Mijn broer houdt naast muziek luisteren ook van films kijken.

Toen ik jaren geleden bij hem op bezoek kwam zat hij the Green Mile te kijken, speciaal voor mij begon hij weer bij het begin.

Afschuwelijk… Wat een verhaal en wat moest ik vreselijk huilen. Die film moest ik ook hebben, en dus kocht ik deze op DVD.

Ik keek m met mijn vriend en met vrienden en och wat was ik weer van streek zeg. 

“Iam tired boss, Iam death tired”

Wat een acteur , wat een steengoede cast. Sinds die twee of drie keer dat ik m eind jaren 90 begin 2000 gekeken heb, ligt de DVD in de kast, ik heb de moed niet om deze film weer te kijken, misschien komt dat wel weer … Ooit…

Als jullie willen weten waar de film over gaat Google dan the Green Mile.

De hoofdrolspeler is inmiddels in het echt ook overleden.

Maar deze scène… Deze scene breekt nog steeds mij hart:

En dan het volledige liedje:

Lazy Sunday #46

Van de week werd ik getriggert door een vriendin die foto’s van de hitkrant en club plaatste uit de jaren 80!!

En opeens dacht ik wat is het allemaal snel gegaan en wat zijn er veel dingen veranderd.


Ik werd 10 jaar in de jaren 80. Het grootste deel van de jaren 80 was ik een tiener. En wat deed ik toen?
Ik kocht singeltjes van Paul Young, Duran Duran en Madonna. Maar ook van Kool and the gang, omd en  Pia Zadora en Jermaine Jackson. Deze luisterde ik op mijn platenspeler, ja zo’n ding met een ronddraaiende schijf en een arm waar een naald op zat, die je dan voorzichtig op de plaat moest zetten. Het gekraak in de plaat heeft iets authentieks.
We luisterde naar de nationale hitparade op zondagmiddag, en we namen nummers op een cassette bandje: je zette de cassetterecorder voor de radio en drukte de knoppen REC en Play tegelijk in, als je pech had kwam je moeder langs met een stofzuiger of je vader die riep of het eat zachter kon, en dan was de hele opname verpest.

Je kocht muziekbladen zoals de hitkrant, in het begin nog ingenieus gevouwen als krant, later makkelijker als tijdschrift. Ik knipte er  mijn favoriete sterren uit, en liet de papiersnippers op de grond liggen tot grote frustratie van mijn moeder, die graag de boel netjes hield, en ik haalde de posters er uit die ik aan mijn muur hing.

We keken met het hele gezin naar toppop of Dallas of Mies, met zo’n plastic schaaltje waar verschillende soorten zoutjes in zaten. We kregen op vrijdag avond een glaasje prik en we mochten langer opblijven.

Ik maakte me op met veel roze en paars en droeg van die roze oorbellen ala de Dolly Dots. Ik verfde mijn haar in blond, rood en bruin en natuurlijk mislukte het weleens naar oranje, roze en groenig. Ik had waveltjes haar, permanent, heel kort of een boblijn. En ik at vaak een mars, patatje met en Hamkas en bleef 50 kilo wegen bij een lengte van 1,64-1,74.
Ik droeg wijde broeken in fel groen of geel. Ook wijde blousjes in oranje of roze, om mijn dunne lijfje te verhullen.


We gingen veel naar het strand bij mooi weer alleen, en we waren amper 11 jaar, maar een plezier dat we hadden.

Verliefdheden kondigden aan, en waar andere scharrelden, deed ik  niets met mijn verliefdheden, omdat ik niet durfde.


We zaten met zijn allen op het schoolplein te hangen, te praten en te kijken en we werden zelfs voor de wet volwassen in de jaren ’80.

We dansten op disco stampers en we stonden heel stoer en vooral stuurs te kijken van onder uit de lok, en alles was stom en negatief.

De jaren 80 ik kan er uren over doorgaan, en ik zal er beslist nog eens een blog aan wijden, zijnmet stip mijn favoriete jaren geweest, helaas heb ik er toen niet uitgehaald wat ik nu wel zou doen…


Back to the Music !!!

Deze plaat is ook een echte jaren 80 plaat Killing Joke, met love like blood!!! Geweldig haar en clip…