Over Sinterklaas en Zwarte Piet

Er was eens een tijd dat je gewoon een sinterklaas en zwarte piet kon uitnodigen op zijn verjaardag. Nu is dat een discussiepunt geworden. Want zwarte Piet, dat kan toch niet, dat is discriminerend voor de zwarte medemens onder ons. Maar dat wordt gezegd, dat wordt opeens zo bepaald, en dat terwijl heel veel donkere mensen er totaal geen problemen mee hebben, nee het zijn meer de witte uitgerangeerde BNers, die wat publiciteit ruiken.

 

Piet op school
 
Allereerst ben ik tegen elke vorm van discriminatie, en ben ik de laatste die een persoon onnodig zou willen kwetsen, maar om nou zo over een onschuldig kinderfeest te praten gaat mij gewoon te ver.

Ik geef toe ik was als kind bang voor zwarte Piet, maar ik was ook bang voor Sinterklaas, en geloof me als de paashaas voor me had gestaan was ik ook bang voor de paashaas geweest. Sterker nog, ik zat ooit als jong meisje bij het circus en daar was ook de Hulk aanwezig. De Hulk rende naar de tribune waar ik zat en ik was bang, ik was daar met mijn broer maar die was bij zijn vrienden gaan zitten en zat dus alleen. Ik moest heel erg huilen, en een lieve (donkere) man troostte mij. De angst had dus niets met zwarte piet in het bijzonder te maken, maar meer omdat ik gewoon een bange poeperd was. En wat is er mis mee om kinderen een beetje te plagen, daar worden ze sterker van  en ook wat minder brutaal van misschien.

  

  
Ik geloofde al snel niet meer in Sinterklaas, dankzij mijn grote broer die mij wel even duidelijk maakte dat hij niet bestond. Zwarte Piet vond ik daarna goed bedacht, want zo kon je niet goed zien wie daar dus achter zat, of het je oom, tante, buurman of buurvrouw was. Met die gekleurde pieten kun je dat natuurlijk veel sneller zien.

Toen ik kinderen kreeg, was sinterklaas natuurlijk hot item, en eerlijk? ik zie m nog liever gaan dan komen, en waarom? Het scheelt mij weer zenuwachtige niet kunnen slapende kinderen. Mijn oudste was 3 jaar toen ik met het onzalige idee kwam om een elektrische speelgoed gitaar in zijn schoen te doen, zo kon het gebeuren dat ik midden in de nacht wakker werd van de rock riedel die de gitaar speelde zodra je maar een snaar aanraakte, Floris was om 4 uur in de nacht gaan kijken wat er in zijn schoen zat. En zo heb ik vele jaren van drukke zenuwachtige kinderen gehad die van de 3 weken Sinterklaas, er twee weken door het huis spookte, vind je het gek dat ik aan slapeloosheid leid? Hoewel de jongste niet gelooft is ie toch nog bijzonder zenuwachtig en druk. Ook qua surprises ben ik gewoon een verschrikking, ik heb nu eenmaal niet het creatieve handwerkgen, ik plakte als ik moest knippen en ik knipte als ik moest plakken. Kennen jullie dat meisje die de schaar niet meer open kreeg? vanwege de lijmresten? Juist dat meisje was ik, en die vrouw ben ik nog steeds.Gelukkig heb ik een man die wel creatief is en een mooie surprise kan maken.

 

Deze mooie surprise kreeg Michiel van Piet!
 
Maar goed, ik ben dus eigenlijk niet zo’n sinterklaasfan, maar als ik de gezichten van de kindjes vol verwachting en vol vertrouwen en plezier zie, dan maakt mij dat blij en gelukkig. Een kind die graag zo zou zijn als zwarte Piet, ik bedoel maar, hij strooit met lekkers, durft over de daken te gaan, en in schoorstenen te klimmen, hoe cool is dat.

Zoveel culturen en zoveel tradities, besnijdenis, rituele slachting, suikerfeest, het moet allemaal in ere gehouden worden, daar mag vooral niet over gesproken worden. Er zijn heel veel verschrikkingen in deze wereld, er worden meisjes geronseld voor prostitutie, er worden kinderen ontvoerd voor orgaanhandel, ik hoor er niemand over.

Maar zwarte piet…

 

Dat je het over hardlopen wilt hebben maar uiteindelijk gaat het ergens anders over

Sinds oktober heb ik weer meer tijd om dingen te doen die ik leuk vind. Zo loop ik elke week minstens 3 keer en ik ga met sprongen vooruit. Het hardlopen help mij niet alleen om mijn conditie aan te scherpen en mijn rug sterk te houden, maar het helpt ook zeker om mijn geest, hersenen te ordenen. Natuurlijk heb ik het moeilijk gehad met mijn eigen beslissing om niet meer verder te gaan met het bedrijf waar ik in februari 14 jaar zou werken. Het voelt echt als een scheiding een soort rouwproces. De dag dat ik het gesprek had, voelde ik me zenuwachtig, ik voelde wat ik kon verwachten, en ik kon het niet meer aan, ik kon niet meer in het keurslijf zitten die ze van mij verwachten. Ik was het vaker niet dan wel eens met de dingen die we moesten doen. Maar waar ik eerst nog dacht wat moet ik? Ik heb een zwakke rug, welke werkgever zit er op een werknemer te wachten die rugproblemen heeft, dacht ik eigenlijk al snel na mijn laatste rugoperatie, het kan weer, ik zou zomaar weer ergens opnieuw kunnen beginnen, ik ben weer sterk, zowel lichamelijk als geestelijk. 

Prachtige rode  rozen en andere rode bloemen, Rood is mijn kleur


Het gesprek was prettig, vol begrip, tranen stroomden over mijn wangen, het bedrijf was niet meer het bedrijf waar ik bijna 14 jaar geleden binnen was gekomen, snikte ik. 14 jaar, ik kwam kinderloos binnen, ik heb mijn eerste zwangerschapstest in de wc gedaan van het bedrijf, uitkomst mijn oudste zoon. Ik begon met 4 dagen te werken als HR-Assistent, na mijn zwangerschapsverlof kwam ik terug voor 2 dagen. In de bijna 14 jaar kreeg ik twee kinderen, mijn vader verloor zijn onderbeen nadat ie op zijn fiets aangereden werd door een tractor, ik raakte wat overspannen, ik ging door mijn rug, twee hernia operaties. Het kan natuurlijk altijd erger, maar je gaat maar door, en opeens besef je dat je niet meer die vrouw bent die daar 14 jaar geleden binnenstapte, en dat het bedrijf ook veranderd is, maar niet naar elkaar toe maar uit-elkaar. Ik ga ze missen mijn collega’s, die zoveel meer geworden zijn dan dat, eerder familie, maar ik weet ook dat elk einde een nieuw begin is. 

van voor naar achter van links naar rechts : Astrid, Ryanne,Karin, Linda, ikzelf, Bianca


Dinsdag kreeg ik een afscheidsetentje, er werd een spelletje gespeeld wie van de collega’s mij het beste kent, en ik kreeg prachtige Rode bloemen, een bon van Rituals, en ook nog lekkere schubjes, ja ze weten waar ik van hou. Maar het allermooiste cadeau is toch wel mijn vriendenboekje, waarin mijn collega’s zulke lieve dingen hebben gezet over mij.

Kort samengevat: Humor, ongezouten mening, gekkigheid, allerliefste collega, prachtmens, sterke inspirerende vrouw, moedige beslissing, en ga zo maar door. Ik schrijf dit weer door een mist van tranen, als je zoveel lieve woorden leest, en al zal maar een kwart er van waar zijn, dat raakt me diep. En tegelijk maakt het mij ook trots. 

mijn vriendenboekje Madonna, Duran Duran, Linda, Bianca, Natasja 😉


Lieve collega’s

Ik wilde dinsdag zoveel zeggen, maar het kwam er niet uit. Ook ik wil jullie bedanken, voor alle mooie dingen die we samen beleefden, de schouder die we allen soms zo nodig hebben, de ruzietjes die we altijd weer snel oplosten, omdat dat kon. De slappe lach met Linda, de gekke gesprekken met Bianca, (je bent vast mijn zus), de vriendschap met Sandra, ik zal het nooit vergeten. Of het ooit nog zo gezellig wordt voor jullie zonder mij? Ik betwijfel het, maar doe jullie best!  😉

Veel geluk, gezondheid, en liefde gewenst,

Natasja

 

 

 

Van joggen tot een bevalling (en alles er tussen in)

Wat is november toch mooi begonnen, gisteren begon het met wat mist, maar hier in Almere trok de mist om een uur of 10 alweer helemaal weg. Nadat ik wat gestreken had, was het tijd voor mijn hardloop  Jog-rondje. Ik ging naar boven om mijn hardloop outfit te pakken, maar zag dat mijn roze trainingsjasje in de was lag. Geen probleem, ik heb nog ergens een zwarte, dacht ik, maar waar dan? Nadat ik alle kasten had uitgeplozen, uiteindelijk niets gevonden, zag ik op het wasrek het trainingsjasje van mijn oudste zoon hangen. Ik dacht wat jij kan kan ik ook, maar dan beter, en die gedachte sloeg op het feit dat hij gistermorgen, een spijkerbroek in zijn kast vond, die hij aantrok, die qua lengte wel goed zat, alleen qua breedte veel te wijdt was. Ik hoor zijn vader boven tegen hem zeggen: ‘Hmm, hoe kan dat nou? Doe dan die riem aan, dan lukt het wel, hoewel, bij je benen zit ie broek ook wel raar’. Ik hoor dat, terwijl ik aan het reageren ben op een blog, en roep: weet je wel zeker dat het zijn broek is? Misschien is ie wel van mij?’ Voor de zekerheid loop ik toch naar boven, en zie in een oog opslag dat het mijn spijkerbroek is die hij aan heeft. Ik kijk nog even achter op het labeltje en het bewijs is geleverd. Conclusie: mijn zoon van bijna 13 jaar heeft nu net zulke lange benen als zijn moeder, maar is nog steeds 8 cm kleiner dan mij, dat wordt een lang ent!!

ik in het trainingsjasje van mijn zoon

Ik pakte dus het trainingsjasje van mijn zoon en trok m aan. Lengte prima en eigenlijk de breedte ook. Gelukkig, geen excuus om dit rondje niet te gaan lopen. Ik loop altijd met Evy, Evy motiveert mij met haar mooie belgische accent, ze is lief, ze spoort me aan. En laat mij ook nog genieten van de muziek. Zoals ik al schreef was het prachtig weer. De lucht was zo schoon leek wel, en mijn longen zogen gulzig de lucht in.

Als ik loop dan moet ik nergens aan denken, dan moet ik luisteren naar de muziek, en mij meevoeren naar een soort van trance, als ik dat bereikt heb, gaat het wel goed. Maar omdat ik aan een schema zit: 8 min joggen, 2 min lopen, 10 min joggen 3 min lopen, 8 min joggen, 2 min lopen, en klaar! Is het vaak na de eerste 2 min. lopen weer moeilijk om dan weer in die trance te raken, en daar gaat het vaak mis. Maar gister ging dit schema goed. Ik moet dan wel mezelf dwingen om niet te denken:, ik kan niet meer, ga gewoon lopen, etc etc. want dan ben ik het haasje. Ik denk vaak aan mijn vader als ik hardloop, en dan weet ik dat ie zegt: begin met de laatste kilometertjes, dan heb je die vast gehad. Maar ook: ben jij nou een hollandse meid, hup hup hup, je kan het. Maar ik denk ook vaak aan mijn twee bevallingen. Ja echt waar, hoe dan? Ik ben bij beide jongens ingeleid (hoge bloeddruk, zwangerschapsvergiftiging) en vooral bij de tweede had ik een enorme weeenstorm, maar de jongste was er wel in een uur en twintig minuten, wat ze dan weer een stortbevalling noemen, en als je dat weer opzoekt op internet, dan kun je lezen dat je daar ook weer geestelijke problemen van kan krijgen, maar dat heb ik niet gehad, maar dat terzijde, 😉 Ik denk dat dan omdat ik toen ook niet kon zeggen, nu even stoppen, nu even niet, toen moest ik ook door, en zo verzet ik dan die metertjes met het joggen (ja hardlopen is iets teveel eer vind ik zelf).


Terwijl ik liep genoot ik van de prachtige natuur, de mooie kleuren aan de bomen, en de dieren die nog niet weg zijn getrokken naar warmere oorden. Na de cooldown ben ik nog wat foto’s gaan maken, omdat ik dacht, wat woon ik hier toch mooi, deze foto’s zijn genomen echt zo’n 100-200 meter van mijn huis, ik woon er eigenlijk midden in.

Nadat ik de foto’s had gemaakt, rende ik toch richting huis, ik begon het namelijk aardig koud te krijgen. Maar na een lekkere warme douche, kon ik er weer tegen.

En? Hebben jullie ook zo genoten van het weer?

De Reünie 

Een aantal weken geleden begon ik in het boek De Reünie van Simone van de Vlugt. Ik vond het een pageturner. Ik heb de film niet gezien, dus ik ging blanco het verhaal in. Het verhaal gaat als volgt:  

De aankondiging van een middelbare-schoolreunie zet Sabines leven plotseling op zijn kop. Het rakelt een belangrijke gebeurtenis uit haar jeugd op: de verdwijning van haar klasgenoot Isabel. Ooit waren zij hartsvriendinnen, maar toen Isabel zich ontpopte tot het populairste meisje van de school liet zij Sabine plotseling links liggen. En dat was niet het enige wat Isabel haar aandeed… Toch voelt Sabine zich enorm schuldig: misschien zou Isabel nooit verdwenen zijn als Sabine die bewuste dag met Isabel mee naar huis was gefietst… Nu, tien jaar later, is er nog steeds dat knagende schuldgevoel en komen er steeds meer flarden van herinneringen aan die tijd terug. Sabine begint te wroeten in het verleden en komt steeds dichter bij het ware, angstaanjagende verhaal achter Isabels verdwijning. De reunie is een razendspannende literaire thriller die intrigerende themas aanboort, zoals het verdringen van traumatische gebeurtenissen, concurrentiestrijd tussen pubers maar ook collegas, de liefde, maar bovenal ook: vriendschap.

Ik vond het einde erg verrassend en daar hou ik van. 

Nicole, Miranda, Loes en ik Toen en nu
 

Zelf had ik vorige week zondag een mini reünie met een aantal klasgenoten van het Mbo College leerjaar 1990-1991. Deze mini Reünie was georganiseerd door Loes, ter ere van Nicole, die vijf jaar geleden is geëmigreerd naar Australië en ze is nu een paar weken  in Nederland.  Het was droog en dus ging ik op de fiets, met mijn Iphone in mijn binnenzak, en mijn oordopjes in mijn oren, fietste ik met heerlijke muziek naar de Grote Markt. Ik vroeg me nog even af waar we nou precies hadden afgesproken, maar toen ik aan kwam fietsen zag ik het blonde haar van Loes al, althans ik dacht dat het Loes was, en dat was ook zo. Al zwaaiend, sloeg ik af richting fietsenrek, zette mijn fiets op slot, en begroette die lieve schat. We zaten gezellig met zijn tweeën op een loungebank te kletsen toen Miranda en haar gezin aankwamen. Het wachten was op Nicole, waar zou ze nu logeren? vroegen wij ons af. Maar lang hoefde wij ons dat niet af te vragen of daar zagen we Nicole, met haar moeder en zus aankomen. Mairo en Sander completeerde het gezelschap, en samen met een waterig zonnetje, zaten we te genieten op het terras. Het was leuk te horen dat Nicole sprak met een licht australisch (bestaat dat uberhaupt?) accent. We kwamen er achter dat het 24 jaar geleden is dat we met zijn allen bij elkaar in de klas zaten. 24 jaar?? riep ik geschokt, hoe oud zijn we dan? Die 24 jaar verdwenen als sneeuw voor de zon, met sommige mensen blijft het klikken, al zie je ze maar een keer in de zoveel jaar, en dan te bedenken dat ik maar 1 jaar bij hun in de klas gezeten heb. Ik deed het zo slecht op het MBO College dat ik eigenlijk al met de kerst van school af zou moeten, maar ze hadden toch nog hoop de leraren, ze hadden het idee dat er toch echt meer in mij zat dan ik liet zien. En daar bleef het bij want ik liet het niet zien. Ik heb mijn MAVO, met twee vingers in mijn neus gehaald, en ik dacht met die instelling de MEAO ook wel te kunnen doen. Maar nee dus. Ik was een gek kind, daar waren we het wel overeens, met die gekke stippeltjes broek van me tijdens de gym. Maar het mooie was, ze namen me zoals ik was, en dat is een mooie eigenschap.

 

Loes en ik, toen al slechte tafel manieren
j  
Nicole aan het Bowlen
  
Loes vast een Strike gegooid
  
 Ik had die middag ook nog een verjaardag van mijn neefje en nichtje, dus ik fietste alweer snel richting huis, ik had een roseetje gedronken op een lege maag, en dat voelde ik wel toen ik naar huis fietste, ik voelde me zo blij en zo vrolijk, sommige mensen brengen gewoon het beste in je naar boven.

Lieve allemaal, bedankt voor de gezellige middag!

Vakantieperikelen #5

Deel 5 alweer van mijn vakantieavonturen. Hier kun je Vakantieperikelen #1, #2, #3 en #4 lezen.

We hadden als we in en om het zwembad waren altijd de deur van ons huisje open, we konden namelijk vanaf het zwembad ons huisje heel goed in de gaten houden, en zoals ik al eerder vermeldde, was ons huis maar bewoond met 6 verschillende mensen, dus makkelijk bij te houden. Wij verwachtte daarom ook niet dat er ongenode gasten in ons huisje zouden komen….

En daar kwam Floris aangelopen, met een blik alsof hij een geest gezien had: ‘Een Slang, ik heb een slang gezien, en die ging bij ons naar binnen’. Jaja grapte ik nog, een tuinslang zeker. Nee mam, echt een slang. Floris maakte een schril geluidje van angst.  Paps en Michiel liepen met Floris mee. Ik zat nog met een icepack op mijn voet languit op de bank. Zal ik wel of niet kijken, dacht ik. Ik keek even naar mijn voet, die er nog vurig uitzag, de nieuwsgierigheid won het van de vervelende voet, en al strompelend liep ik naar ons huisje, Waar ik Joost druk zag zoeken naar iets wat maar op een slang leek. ‘Ik kan niets zien hoor, mompelde hij. Weet je zeker dat het niet gewoon een hagedis was? of dat je het hebt verbeeld?’ Nee, echt niet, zei Floris. Ik liep naar het huisje en ik wilde naar binnen gegaan, en ik zie zo een slang naar binnen kronkelen.

    
De Bedbank van de kinderen, werd in elkaar gezet, we verschoven de bank, en ja hoor, daar op de grond tegen de muur, een slang. Niet een hele grote maar toch een kronkelende slang. Ik pakte de bezem en Joost, zwiepte de slang met de bezem vakkundig uit het huisje. De slang kronkelde zo door het gras richting de planten pot.

Gelukkig, die is weg, de kinderen hadden anders geen oog dicht gedaan, verzuchtte ik. Maar midden in de nacht kwam er een klein Michieltje aan mijn bed staan, dat hij een nachtmerrie had gehad, en wat doe je dan? Dan trek je zo’n klein lief lijfje tegen je aan, en voor je het weet ligt hij diep in dromenland, en lig ik verder de hele nacht wakker. Uit pure ellende ben ik maar naar zijn bed gegaan, en heb geprobeerd daar maar wat te slapen, wat moeilijk ging, vermoedelijk door de volle maan.

  
Toen we de volgende avond de eigenaresse vertelde over ons slangen avontuur, vertelde zij, dat de Slangen leefden in het bos, maar omdat het zo uitzonderlijk heet was, zochten ze verkoeling vlakbij het water. De Serpente (zoals zij ze noemde) was niet gevaarlijk. Later zagen we nog een slangetje voor het huis krioelen.

Joost, ook niet vies van een beetje sensatie, vertelde het slangen avontuur aan onze Poolse vriend die boven ons een appartement had gehuurd, en die had het niet meer, hij vertelde Joost dat ie als de dood was voor slangen. De volgende dag waren de Poolse vrienden al heel vroeg naar het strand, en dat ging een paar dagen zo door.

Na een paar dagen was mijn voet ook weer normaal en konden we weer wat gaan ondernemen, in dat nog steeds hele hete Toscane.

Lazy Sunday Afternoon #2

Mijn eerste Lazy Sunday stak ik af met Duran Duran. Deze week is het de beurt aan ABBA. Succesvolle Zweedse popgroep die het Eurovisiesongfestival won met Waterloo. Dit is natuurlijk niet een typisch songfestival liedje als je het mij vraagt, en daarom blijft hij na al die jaren nog steeds zo goed!

Mijn moeder en ik dansten vroeger regelmatig in de kamer op de klanken van ABBA, jullie zullen in deze serie merken dat mijn moeder een grote invloed had op mijn muziek smaak. Mooie herinneringen met mijn lieve moeder.

Geniet! Op deze Lazy Sunday Afternoon!

lazy sunday Afternoon

Muziek is een grote liefde van mij. Het beurt me op als ik down ben, het geeft mij vleugels als ik op mijn toppen van geluk zit. En dat wil ik graag met jullie delen.
Ik kan niet zo snel een favoriete groep noemen. Queen vind ik geweldig, maar Duran Duran vind ik ook heerlijk. En wat te denken van UB40 of THE Simple minds? Of Paul Young en Madonna? ABBA ook te gek. Jullie zien het al het is voor mij moeilijk kiezen. En dat maakt natuurlijk niets uit, want ik hoef niet te kiezen. Mijn eerste Lazy Sunday Afternoon begin ik met Duran Duran, omdat Simon na al die jaren mijn hartje nog steeds sneller laat kloppen. Dit liedje hoorde ik voor het eerst door hun gezongen op hun concert in 2005, ze traden op in de HMH, het was voor het eerst dat ik een concert van hun bijwoonde. Ik herinner me nog hoe gelukkig ik was zo blij zo onbezorgd en natuurlijk waren daar nog steeds die vlinders voor Simon, en elke keer als ik het nummer hoor smile ik van oor tot oor en laat ik tegelijk een traantje.

Hiep hiep hoera voor Michiel!!

Vandaag is mijn jongste zoon jarig, alweer 9 jaar.  Drie en vier jaar geleden schreef ik ook een stukje over hem maar dan op Facebook klik en klik. Moeder worden was altijd mijn allergrootste wens. Ballerina en Actrice worden ook, alleen daar wilde ik niet teveel moeite voor doen, maar moeder worden wilde ik met heel mijn hart.

Michiel verscholen achter een milkshake, met zijn beste vriendje Evan
Michiel verscholen achter een milkshake, met zijn beste vriendje Evan
Mijn tweede zoon is een mooi geschenk, hij is ook een mooi portret, Michiel leeft in Michielland, en hij heeft een duidelijke mening over alles, dat brengt hem nu al weleens in een lastig parket, en hij begrijpt dat niet altijd, tenslotte mag hij toch zijn eigen mening hebben, zegt hij dan. Natuurlijk, zeg ik dan, maar dan kun je verwachten dat je ook duidelijke tegenspraak krijgt.

Michiel net een uurtje oud.. Liefde met een grote L
Michiel net een uurtje oud.. Liefde met een grote L
Zoals elk kind probeert Michiel graag uit, hij houdt van uitdagen, en kijkt hoever hij gaan kan. Afgelopen jaar op school heeft hij zichzelf met zijn gedrag vaak in de kijker gespeeld. Hij voelde geen respect voor de leraressen en ging maar door met grenzen verkennen. Hij werd regelmatig de klas uitgezet, en hij moest regelmatig nablijven. Later vertelde hij dat hij het prettig vond om de klas uitgezet te worden, dan kon hij rustig verder werken, de klas was nogal druk.
 
9.7.2006 -9.7.2015
 
Vlak voor de zomervakantie had Michiel een wenmiddag met zijn nieuwe Juf. En ja hoor het was gelijk raak, hij mocht de klas alweer snel verlaten. Echter toen hij thuis kwam keek hij verslagen vanaf de bank toe: Dat was eens en nooit meer zei Michiel. Wat had deze Juf gedaan? Zij had nadat hij de klas uitgezet werd, een gesprekje met hem gevoerd, en dat had diepe indruk op mijn kleine man gemaakt. Ik heb vertrouwen in het nieuwe schooljaar.

Hoera Michiel 4 jaar geleden toen 5 jaar
Hoera Michiel 4 jaar geleden toen 5 jaar
Michiel is een heel makkelijk ventje, gek op zijn broer, zijn vader en gek op mij, hij luistert heel goed naar mij, Michiel houdt van duidelijke grenzen, en als je hem dat geeft eet hij uit je hand.
Zijn verjaardag hebben we vorige week vrijdag gevierd, dat heb je als je in de vakantie jarig bent, dan gaan de meesten met vakantie. Gelukkig was het vrijdag mooi weer en niet te warm, konden we met fatsoen buiten zitten.

Helaas konden Opa en Oma van vaders kant vrijdag niet, omdat ze visite kregen uit Zeeland, maar zij kwamen afgelopen zondag nog.

 

Michiel en ik Liefde voor altijd
 
Vandaag is hij dan negen jaar geworden, negen jaar geleden om 20:27 uur geboren, mijn liefste, mijn rijkdom mijn alles. Gefeliciteerd lieve schat op nog heel veel mooie jaren. Ik ben zo gelukkig dat je er bent!!

Broederliefde, deze blikken zeggen genoeg
Broederliefde, deze blikken zeggen genoeg

A night at the park

Op een dag in februari vertelde mijn collega ineens dat hij naar Duran Duran ging. Mijn interesse was gelijk gewekt, waar, wanneer hoe? 20 februari, heb ik de kaartjes voor A night at the park besteld, 3 kaartjes, voor mijn lief, mijn oudste zoon, en mijzelf. Ik wilde graag dat mijn oudste zoon meeging, ik wilde hem laten voelen, laten beleven, hoe geweldig zo’n festival is, en hoe muziek je in je hart raakt. Ik geloof dat het aardig gelukt is.

IMG_0895

Ik was gisteren behoorlijk zenuwachtig, wat als mijn zoon toch niet werd toegelaten, hij was tenslotte geen 18 jaar, daar had ik nog niet eens bij stilgestaan, totdat mijn collega mij er op attendeerde. Maar deze angst was volledig ongegrond.

Alles zat mee, de muziek, de locatie, en vooral het heerlijke weer. We begonnen met een beginnende Haagse band Splendid, het was nog rustig in het park, op zich vond ik dat wel zielig voor deze groep die het overigens heel goed deed, heerlijke muziek, en de zang was ook lekker. Daarna een halfuurtje pauze, tijd voor wat eten en drinken. Daarna kwam Abba Gold, het begin van Abba Gold was niet echt goed, de muziek overstemde de zang, maar naarmate de tijd vorderde klonk het allemaal beter, of was ik toen al langzaam aan het doof worden?

Na Abba Gold begon het op het veld al een stuk drukker te worden, tijd om weer wat te drinken, ik had namelijk niet veel honger, maar wel enorme dorst. Ik genoot van elk moment, met mijn lief en mijn zoon, hoe fijn is het niet om dit met elkaar te mogen meemaken? Terwijl mijn zoon en ik wat drinken haalde, vroeg ik aan hem of hij het leuk vond, hij knikte van ja, maar zei hij, ik ga niet zo raar staan dansen als jij dat doet hoor mam! Ik moest lachen, en zei, dat moet je lekker zelf weten, maar ik doe het lekker wel, want ik hou er van. Als je eens wist hoe gelukkig ik ben dat ik dit allemaal weer kan doen, dit had ik vorig jaar niet kunnen bedenken, toen ik meer aan mijn bed gekluisterd lag, dan wat anders, door een Hernia, die volgens het ziekenhuis niet makkelijk te opereren was. Daarom geniet ik nu zo dubbel van alles weer.

Na Abba kwam K’s-Choice, die werkelijk het dak, of wel de hemel er af zong, wat een geweldig optreden. Ik was zeer ontroerd toen ze het nummer blauw, van de Scene speelden, met een foto van de onlangs overleden The Lau op het scherm, tranen over mijn wangen. En natuurlijk ging ik uit mijn dak bij het horen van Iam not an Addict, werkelijk geweldig. Na K’s-Choice kwam de Dijk, op zich wel aardig, maar ik vind lang niet alles goed van hun, Binnen zonder kloppen en dansen op de vulkaan zijn dan wel mijn toppers, en ik ben nergens goed voor vind ik ook goed, maar die speelden ze niet.

genieten van ub40
genieten van ub40
Daarna kwam UB-40 met Ali Campbell, ik stond zo dichtbij het podium, dat ik hem duidelijk kon zien, een kleine man met een dikke buik, en dunne benen, maar een stem die nog steeds klinkt als een klok, ik heb genoten van Kingston Town, Food for Toughts, Red Red Wine, en nog veel meer, terwijl ik stond te genieten en te dansen, kwam mijn oudste zoon ineens dat hij moest plassen. Ik keek achter me en zag dat dat erg moeilijk ging worden, en ja ik had zo’n mooie plek, die zou ik kwijt raken als ik met hem naar de wc ging.

Ik vroeg hem even te wachten tot UB-40 was afgelopen. Ik zag hem onrustig op en neer bewegen, maar ja ik wist op dat moment geen oplossing, en mijn plek afstaan, als na UB 40 nog als afsluiter mijn favoriete tienerband, en mijn grote tiener liefde gaan optreden, dat heb ik zelfs niet voor mijn kind over, als het niet hoeft. Hij heeft het volgehouden tot UB40 en is daarna naar de wc gegaan met zijn vader. Ze zijn nooit meer op de plek komen te staan waar ik stond, dichtbij het podium, dichtbij Simon, maar enkele meters achter mij.

Nou had mijn lief mijn telefoon mee, dus kon ik Simon niet van dichtbij fotograferen, omg Simon, Ik voelde me weer 14 jaar, ik kon hem zo goed zien, ik gilde keihard Simon, maakte een hartje met mijn handen, zong keihard alle liedjes mee, en lachtte samen met mijn concert vriendinnen ( je maakt zo snel vrienden daar) toen Simon zich met zijn rug naar ons toe in zijn broek zat te graaien, wellicht had ie iets goed te leggen.

duidelijker kon ik het niet krijgen, maar die witte broek is Simon
duidelijker kon ik het niet krijgen, maar die witte broek is Simon
  
Alle bekende nummers kwamen voorbij, ze begonnen met a view to a kill, ordinary world, white lines, wild boys, ze passeerden allemaal de revue, The Reflex zat niet in het repotaire maar dat mocht de pret niet drukken. Ik heb de dag en avond van mijn leven gehad. Ik geniet nu nog na, met de dvd van UB40 op de voorgrond, (achtergrond kan ik het niet echt noemen) wat een cadeau na een aantal mindere fysieke jaren, dat ik daar weer kon staan. Ik zeg vier het leven, het kan zo over zijn…. Tot het volgende festijn.