Lazy Sunday #25

#eenjaar #honderdste

Gisteren is het een jaar geleden dat ik begon met Natasja’s Lifestyle op Facebook, mijn 100e bericht was deze week Failliet! En vandaag mijn 25e Lazy Sunday alweer….

En wat voor Lazy Sunday!! Vandaag een discotopper uit de jaren ’80, zoals ik al eerder schreef, ik ben een jaren ’80 meisje, ik hield van de kleding, het haar, die grote fluoriserende oorbellen in mijn oren, de haarbandjes in mijn haar, lekker getoupeerd, en dan een nep Ray Ban Wayfarer op mijn neus. Nu heb ik al 10 jaar een echte Ray Ban Wayfarer. Het zit heerlijk, blijft goed, en tijdloos, oke, dat vind ik, een ander denkt misschien, komt zij uit de jaren ’80 van de vorige eeuw gekropen of zo. Nou ja ze denken maar.

Terug naar de muziek. In de jaren ’80 ging je naar de disco, en Alexander O’ Neal was de discostamper van die tijd, toch? Mijn Broer draaide deze altijd op zijn kamer. Ik zijn bijna 4 jaar jongere zus, vond de plaat (maxi singel) geweldig. En als mijn broer er niet was, dan pakte ik stiekem uit zijn kamer deze plaat. de 12″inch he? O wat kon ik van deze plaat genieten. En oh wat had ik daar graag in die disco op deze plaat staan dansen. Maar mijn moeder is nog al een zorgelijk type, en vond mij heel lang te jong om uit te gaan. Oké, ik ben een paar keer met Suzan (Morgaine) en nog wat vriendinnen, naar een disco in Naarden geweest, maar dan werden we gebracht om 21:00 uur en werden we om 00:00 uur weer teruggebracht. Net als alles weer begon. Vaak ben ik er niet geweest. En meestal hadden de meiden leuke dingen meegemaakt, als ik er niet bij was. Toen ik 18 jaar was, ging ik ook weleens uit, maar ook niet vaak… Uiteindelijk heb ik het op mijn 26e jaar goed gemaakt, net vrijgezel en flink uit mijn dak gegaan..een leuke, spannende en gezellige tijd.

Geniet van Saturday Love van Charelle en Alexander O’ Neal!

#jaren80 #discotheek #naarden#Nardinc #Charelle #Alexanderoneal #muziek #jong #genieten

Advertenties

Lazy Sunday #24

Er was een tijd ergens eind jaren 80, dat het bekende pop programma Toppop in Almere werd opgenomen. Er waren regelmatig bekenden van mij die ik dan in het popprogramma zag. Dat wilde ik ook! In die tijd had ik nog de ambitie om beroemder te worden dan Madonna, en met mijn kop op nationale televisie zou dat toch moeten lukken. En zo liep ik op de opname dag richting het cinevideo gebouw, alwaar ik binnen gelaten werd. Er werden opnames gemaakt en ik was met mijn hoofd op de televisie geweest. Dit alles was ik een beetje vergeten, totdat ik, kids naar school, man aan t werk, en ik thuiszittend, er op eens aan dacht en de ingeving kreeg dat misschien die opname weleens op You Tube kon staan. Ik wist niet meer wie ik toen gezien had en met het intikken van Natasja op you tube kom je er niet. De enige die ik mij kon herinneren was Jon Anderson met Hold On. Ik weet nog dat ik toen dacht: heb ik weer zo’n onbekende knakker… Totdat ik gister bij Rick van Veldhuijzen hoorde dat hij de zanger was van Owner of a lonely heart, maar dat nummer ken ik wel! Zo zat ik daar even op het podium met een beroemdheid! Hoe je de 17 jarige Natasja herkend? Dat meisje met die fel oranje sweater die zit te beppen met een ander meisje en met haar hand door haar haren ging!

Zijn jullie er klaar voor ??

#vangelis #jonanderson #toppop #baswesterweel #avro

Restaurant Ervaringen

Een van mijn goede voornemens voor dit jaar was om de maand met een vriendin uit eten te gaan. Het werd een keer in de maand.

Hierbij zet ik mijn top 13 van de lekkerste restaurants op een rijtje:

  1. Pizzeria Pulcinella, al 35 jaar in almere, en het eten is heerlijk. Heel veel verse groentes, de pizza’s zijn overheerlijk en het vlees uitmuntend. Echt een aanrader om daar naar toe te gaan. Ik was er al jaren niet geweest, en ging daar in mei heen met mijn vriendin sinds 1980.
  2. Yamas, daar kun je heerlijk lunchen, maar ook heerlijk ’s avonds eten. Alles wordt vers bereid, en daarom duurt het ook wel lang voor je je eten krijgt, maar het is echt de moeite waard om te eten.
  3. Kimono All you can eat, ik hou ervan. Heerlijke sushi en dan die ossenhaas met knoflook, jammie, en je kunt er heerlijk buiten zitten in de zomer dat hebben we ook gedaan.
  4. Sake All you can eat, zie bovenstaande, alleen is daar het terras niet super. Je moet wel van drukte houden, maar daar staan de restaurants ook om bekend.
  5. Alexandros Almere, een nieuw Grieks restaurant. Via Groupon heb ik gereserveerd voor onbeperkt Griekse tapas, en het was echt super. 13,50 betaalden we pp, ivm met groupon en een 10,00 drinken dus voor 23,50 hebben we ons heerlijk rond gegeten. Je merkt dat ze beginnend zijn en een goede indruk willen maken. Het restaurant zelf is niet heel sfeervol verlicht, maar het eten maakt alles goed.
  6. De Herberg, hier hebben ze ook all you can eat en drink, voor minder dan 25,00 euro. Je kunt dan onbeperkt gourmetten, kaasfonduen en bestellen van de kaart, geloof me je zit goed vol. Het is dus niet of of maar en en. Ik kan deze helaas niet linken vlgs mij zijn ze met de website bezig.
  7. Pallas Athena, Hier komen wij al vele jaren. Het zit niet op de gezelligste locatie, maar het eten is goed en erg veel. De aubergine kroketten zijn echt een aanrader daar.
  8. Olympia Grieks restaurant in Almere Haven. Rob Geus gaf ze de beste keus. Het eten was goed en zeer smakelijk bereid, het zit ook op een mooie locatie in Almere Haven, en toch achter alle andere Griekse restaurants, maar dat komt omdat ik op Alexandros na, bij de anderen kind aan huis ben.
  9. Van der Valk Almere, ook hier zijn de gerechten heerlijk bereid, lekker vlees met groentes, de smaak is prima, misschien is de prijs in vergelijking met bovenstaande wel wat veel.
  10. Woodstone, Pizza en wine, ook hier wordt alles vers bereid. Ik had een pasta deze was lekker maar ook erg simpel. Ik zou zelf niet zo snel meer kiezen voor Woodstone als je Pulcinella ontdekt hebt.
  11. Hudson, je krijgt echt heerlijk goed verzorgde hamburgers, de frietjes worden in een mandje geserveerd, en de salade is ook prima te doen. Echter ik vind de prijs echt veel te veel voor wat je krijgt. Wat echt de moeite waard is, is hun Cheescake, deze is echt goddelijk.
  12. Proeflokaal Bregje, hier krijg je voor 12,50 op maandag tot en met woensdag een 3 gangen keuzemenu en op donderdag tot en met zondag is het 14,50. Het eten is goed te doen, de bediening kan wat beter, maar misschien komt het omdat we met een hele grote groep waren en ze daar niet op bedacht zijn. Let wel het is niet voor grote eters, het zijn heel kleine porties, en daarna zou je nog wel naar de snackbar willen om bij te voeden.
  13. Tang Dynastie, Aziatisch restaurant, Het eten is prima te doen, alleen ben ik niet zo’n chinees fan, het is vaak flauw en ik zit veel te snel vol. Een aanrader daar is Chinees Fondue.

Zo dit was mijn top 13 van restaurants waar ik ook dit jaar heb gegeten. Deze restaurants zitten allemaal in Almere, en ik zou zeggen, probeer ze ook eens uit. Ik heb de links toegevoegd bij de namen. Jullie kunnen gerust rondkijken… En mijn gewicht? Nog steeds 67,5 kg. Zo zie je maar dat je best uiteten kan gaan zonder veel aan te komen. Mijn vriendinnen, moeder, man en kinderen wil ik bedanken dat ze met mij meegingen om het uit te proberen allemaal. Volgend jaar beginnen we weer opnieuw! Gan bei! Kampai! Saluté! Gia Mas!Proost!

Over Sinterklaas en Zwarte Piet

Er was eens een tijd dat je gewoon een sinterklaas en zwarte piet kon uitnodigen op zijn verjaardag. Nu is dat een discussiepunt geworden. Want zwarte Piet, dat kan toch niet, dat is discriminerend voor de zwarte medemens onder ons. Maar dat wordt gezegd, dat wordt opeens zo bepaald, en dat terwijl heel veel donkere mensen er totaal geen problemen mee hebben, nee het zijn meer de witte uitgerangeerde BNers, die wat publiciteit ruiken.

 

Piet op school
 
Allereerst ben ik tegen elke vorm van discriminatie, en ben ik de laatste die een persoon onnodig zou willen kwetsen, maar om nou zo over een onschuldig kinderfeest te praten gaat mij gewoon te ver.

Ik geef toe ik was als kind bang voor zwarte Piet, maar ik was ook bang voor Sinterklaas, en geloof me als de paashaas voor me had gestaan was ik ook bang voor de paashaas geweest. Sterker nog, ik zat ooit als jong meisje bij het circus en daar was ook de Hulk aanwezig. De Hulk rende naar de tribune waar ik zat en ik was bang, ik was daar met mijn broer maar die was bij zijn vrienden gaan zitten en zat dus alleen. Ik moest heel erg huilen, en een lieve (donkere) man troostte mij. De angst had dus niets met zwarte piet in het bijzonder te maken, maar meer omdat ik gewoon een bange poeperd was. En wat is er mis mee om kinderen een beetje te plagen, daar worden ze sterker van  en ook wat minder brutaal van misschien.

  

  
Ik geloofde al snel niet meer in Sinterklaas, dankzij mijn grote broer die mij wel even duidelijk maakte dat hij niet bestond. Zwarte Piet vond ik daarna goed bedacht, want zo kon je niet goed zien wie daar dus achter zat, of het je oom, tante, buurman of buurvrouw was. Met die gekleurde pieten kun je dat natuurlijk veel sneller zien.

Toen ik kinderen kreeg, was sinterklaas natuurlijk hot item, en eerlijk? ik zie m nog liever gaan dan komen, en waarom? Het scheelt mij weer zenuwachtige niet kunnen slapende kinderen. Mijn oudste was 3 jaar toen ik met het onzalige idee kwam om een elektrische speelgoed gitaar in zijn schoen te doen, zo kon het gebeuren dat ik midden in de nacht wakker werd van de rock riedel die de gitaar speelde zodra je maar een snaar aanraakte, Floris was om 4 uur in de nacht gaan kijken wat er in zijn schoen zat. En zo heb ik vele jaren van drukke zenuwachtige kinderen gehad die van de 3 weken Sinterklaas, er twee weken door het huis spookte, vind je het gek dat ik aan slapeloosheid leid? Hoewel de jongste niet gelooft is ie toch nog bijzonder zenuwachtig en druk. Ook qua surprises ben ik gewoon een verschrikking, ik heb nu eenmaal niet het creatieve handwerkgen, ik plakte als ik moest knippen en ik knipte als ik moest plakken. Kennen jullie dat meisje die de schaar niet meer open kreeg? vanwege de lijmresten? Juist dat meisje was ik, en die vrouw ben ik nog steeds.Gelukkig heb ik een man die wel creatief is en een mooie surprise kan maken.

 

Deze mooie surprise kreeg Michiel van Piet!
 
Maar goed, ik ben dus eigenlijk niet zo’n sinterklaasfan, maar als ik de gezichten van de kindjes vol verwachting en vol vertrouwen en plezier zie, dan maakt mij dat blij en gelukkig. Een kind die graag zo zou zijn als zwarte Piet, ik bedoel maar, hij strooit met lekkers, durft over de daken te gaan, en in schoorstenen te klimmen, hoe cool is dat.

Zoveel culturen en zoveel tradities, besnijdenis, rituele slachting, suikerfeest, het moet allemaal in ere gehouden worden, daar mag vooral niet over gesproken worden. Er zijn heel veel verschrikkingen in deze wereld, er worden meisjes geronseld voor prostitutie, er worden kinderen ontvoerd voor orgaanhandel, ik hoor er niemand over.

Maar zwarte piet…

 

Dat je het over hardlopen wilt hebben maar uiteindelijk gaat het ergens anders over

Sinds oktober heb ik weer meer tijd om dingen te doen die ik leuk vind. Zo loop ik elke week minstens 3 keer en ik ga met sprongen vooruit. Het hardlopen help mij niet alleen om mijn conditie aan te scherpen en mijn rug sterk te houden, maar het helpt ook zeker om mijn geest, hersenen te ordenen. Natuurlijk heb ik het moeilijk gehad met mijn eigen beslissing om niet meer verder te gaan met het bedrijf waar ik in februari 14 jaar zou werken. Het voelt echt als een scheiding een soort rouwproces. De dag dat ik het gesprek had, voelde ik me zenuwachtig, ik voelde wat ik kon verwachten, en ik kon het niet meer aan, ik kon niet meer in het keurslijf zitten die ze van mij verwachten. Ik was het vaker niet dan wel eens met de dingen die we moesten doen. Maar waar ik eerst nog dacht wat moet ik? Ik heb een zwakke rug, welke werkgever zit er op een werknemer te wachten die rugproblemen heeft, dacht ik eigenlijk al snel na mijn laatste rugoperatie, het kan weer, ik zou zomaar weer ergens opnieuw kunnen beginnen, ik ben weer sterk, zowel lichamelijk als geestelijk. 

Prachtige rode  rozen en andere rode bloemen, Rood is mijn kleur


Het gesprek was prettig, vol begrip, tranen stroomden over mijn wangen, het bedrijf was niet meer het bedrijf waar ik bijna 14 jaar geleden binnen was gekomen, snikte ik. 14 jaar, ik kwam kinderloos binnen, ik heb mijn eerste zwangerschapstest in de wc gedaan van het bedrijf, uitkomst mijn oudste zoon. Ik begon met 4 dagen te werken als HR-Assistent, na mijn zwangerschapsverlof kwam ik terug voor 2 dagen. In de bijna 14 jaar kreeg ik twee kinderen, mijn vader verloor zijn onderbeen nadat ie op zijn fiets aangereden werd door een tractor, ik raakte wat overspannen, ik ging door mijn rug, twee hernia operaties. Het kan natuurlijk altijd erger, maar je gaat maar door, en opeens besef je dat je niet meer die vrouw bent die daar 14 jaar geleden binnenstapte, en dat het bedrijf ook veranderd is, maar niet naar elkaar toe maar uit-elkaar. Ik ga ze missen mijn collega’s, die zoveel meer geworden zijn dan dat, eerder familie, maar ik weet ook dat elk einde een nieuw begin is. 

van voor naar achter van links naar rechts : Astrid, Ryanne,Karin, Linda, ikzelf, Bianca


Dinsdag kreeg ik een afscheidsetentje, er werd een spelletje gespeeld wie van de collega’s mij het beste kent, en ik kreeg prachtige Rode bloemen, een bon van Rituals, en ook nog lekkere schubjes, ja ze weten waar ik van hou. Maar het allermooiste cadeau is toch wel mijn vriendenboekje, waarin mijn collega’s zulke lieve dingen hebben gezet over mij.

Kort samengevat: Humor, ongezouten mening, gekkigheid, allerliefste collega, prachtmens, sterke inspirerende vrouw, moedige beslissing, en ga zo maar door. Ik schrijf dit weer door een mist van tranen, als je zoveel lieve woorden leest, en al zal maar een kwart er van waar zijn, dat raakt me diep. En tegelijk maakt het mij ook trots. 

mijn vriendenboekje Madonna, Duran Duran, Linda, Bianca, Natasja 😉


Lieve collega’s

Ik wilde dinsdag zoveel zeggen, maar het kwam er niet uit. Ook ik wil jullie bedanken, voor alle mooie dingen die we samen beleefden, de schouder die we allen soms zo nodig hebben, de ruzietjes die we altijd weer snel oplosten, omdat dat kon. De slappe lach met Linda, de gekke gesprekken met Bianca, (je bent vast mijn zus), de vriendschap met Sandra, ik zal het nooit vergeten. Of het ooit nog zo gezellig wordt voor jullie zonder mij? Ik betwijfel het, maar doe jullie best!  😉

Veel geluk, gezondheid, en liefde gewenst,

Natasja

 

 

 

Van joggen tot een bevalling (en alles er tussen in)

Wat is november toch mooi begonnen, gisteren begon het met wat mist, maar hier in Almere trok de mist om een uur of 10 alweer helemaal weg. Nadat ik wat gestreken had, was het tijd voor mijn hardloop  Jog-rondje. Ik ging naar boven om mijn hardloop outfit te pakken, maar zag dat mijn roze trainingsjasje in de was lag. Geen probleem, ik heb nog ergens een zwarte, dacht ik, maar waar dan? Nadat ik alle kasten had uitgeplozen, uiteindelijk niets gevonden, zag ik op het wasrek het trainingsjasje van mijn oudste zoon hangen. Ik dacht wat jij kan kan ik ook, maar dan beter, en die gedachte sloeg op het feit dat hij gistermorgen, een spijkerbroek in zijn kast vond, die hij aantrok, die qua lengte wel goed zat, alleen qua breedte veel te wijdt was. Ik hoor zijn vader boven tegen hem zeggen: ‘Hmm, hoe kan dat nou? Doe dan die riem aan, dan lukt het wel, hoewel, bij je benen zit ie broek ook wel raar’. Ik hoor dat, terwijl ik aan het reageren ben op een blog, en roep: weet je wel zeker dat het zijn broek is? Misschien is ie wel van mij?’ Voor de zekerheid loop ik toch naar boven, en zie in een oog opslag dat het mijn spijkerbroek is die hij aan heeft. Ik kijk nog even achter op het labeltje en het bewijs is geleverd. Conclusie: mijn zoon van bijna 13 jaar heeft nu net zulke lange benen als zijn moeder, maar is nog steeds 8 cm kleiner dan mij, dat wordt een lang ent!!

ik in het trainingsjasje van mijn zoon

Ik pakte dus het trainingsjasje van mijn zoon en trok m aan. Lengte prima en eigenlijk de breedte ook. Gelukkig, geen excuus om dit rondje niet te gaan lopen. Ik loop altijd met Evy, Evy motiveert mij met haar mooie belgische accent, ze is lief, ze spoort me aan. En laat mij ook nog genieten van de muziek. Zoals ik al schreef was het prachtig weer. De lucht was zo schoon leek wel, en mijn longen zogen gulzig de lucht in.

Als ik loop dan moet ik nergens aan denken, dan moet ik luisteren naar de muziek, en mij meevoeren naar een soort van trance, als ik dat bereikt heb, gaat het wel goed. Maar omdat ik aan een schema zit: 8 min joggen, 2 min lopen, 10 min joggen 3 min lopen, 8 min joggen, 2 min lopen, en klaar! Is het vaak na de eerste 2 min. lopen weer moeilijk om dan weer in die trance te raken, en daar gaat het vaak mis. Maar gister ging dit schema goed. Ik moet dan wel mezelf dwingen om niet te denken:, ik kan niet meer, ga gewoon lopen, etc etc. want dan ben ik het haasje. Ik denk vaak aan mijn vader als ik hardloop, en dan weet ik dat ie zegt: begin met de laatste kilometertjes, dan heb je die vast gehad. Maar ook: ben jij nou een hollandse meid, hup hup hup, je kan het. Maar ik denk ook vaak aan mijn twee bevallingen. Ja echt waar, hoe dan? Ik ben bij beide jongens ingeleid (hoge bloeddruk, zwangerschapsvergiftiging) en vooral bij de tweede had ik een enorme weeenstorm, maar de jongste was er wel in een uur en twintig minuten, wat ze dan weer een stortbevalling noemen, en als je dat weer opzoekt op internet, dan kun je lezen dat je daar ook weer geestelijke problemen van kan krijgen, maar dat heb ik niet gehad, maar dat terzijde, 😉 Ik denk dat dan omdat ik toen ook niet kon zeggen, nu even stoppen, nu even niet, toen moest ik ook door, en zo verzet ik dan die metertjes met het joggen (ja hardlopen is iets teveel eer vind ik zelf).


Terwijl ik liep genoot ik van de prachtige natuur, de mooie kleuren aan de bomen, en de dieren die nog niet weg zijn getrokken naar warmere oorden. Na de cooldown ben ik nog wat foto’s gaan maken, omdat ik dacht, wat woon ik hier toch mooi, deze foto’s zijn genomen echt zo’n 100-200 meter van mijn huis, ik woon er eigenlijk midden in.

Nadat ik de foto’s had gemaakt, rende ik toch richting huis, ik begon het namelijk aardig koud te krijgen. Maar na een lekkere warme douche, kon ik er weer tegen.

En? Hebben jullie ook zo genoten van het weer?

De Reünie 

Een aantal weken geleden begon ik in het boek De Reünie van Simone van de Vlugt. Ik vond het een pageturner. Ik heb de film niet gezien, dus ik ging blanco het verhaal in. Het verhaal gaat als volgt:  

De aankondiging van een middelbare-schoolreunie zet Sabines leven plotseling op zijn kop. Het rakelt een belangrijke gebeurtenis uit haar jeugd op: de verdwijning van haar klasgenoot Isabel. Ooit waren zij hartsvriendinnen, maar toen Isabel zich ontpopte tot het populairste meisje van de school liet zij Sabine plotseling links liggen. En dat was niet het enige wat Isabel haar aandeed… Toch voelt Sabine zich enorm schuldig: misschien zou Isabel nooit verdwenen zijn als Sabine die bewuste dag met Isabel mee naar huis was gefietst… Nu, tien jaar later, is er nog steeds dat knagende schuldgevoel en komen er steeds meer flarden van herinneringen aan die tijd terug. Sabine begint te wroeten in het verleden en komt steeds dichter bij het ware, angstaanjagende verhaal achter Isabels verdwijning. De reunie is een razendspannende literaire thriller die intrigerende themas aanboort, zoals het verdringen van traumatische gebeurtenissen, concurrentiestrijd tussen pubers maar ook collegas, de liefde, maar bovenal ook: vriendschap.

Ik vond het einde erg verrassend en daar hou ik van. 

Nicole, Miranda, Loes en ik Toen en nu
 

Zelf had ik vorige week zondag een mini reünie met een aantal klasgenoten van het Mbo College leerjaar 1990-1991. Deze mini Reünie was georganiseerd door Loes, ter ere van Nicole, die vijf jaar geleden is geëmigreerd naar Australië en ze is nu een paar weken  in Nederland.  Het was droog en dus ging ik op de fiets, met mijn Iphone in mijn binnenzak, en mijn oordopjes in mijn oren, fietste ik met heerlijke muziek naar de Grote Markt. Ik vroeg me nog even af waar we nou precies hadden afgesproken, maar toen ik aan kwam fietsen zag ik het blonde haar van Loes al, althans ik dacht dat het Loes was, en dat was ook zo. Al zwaaiend, sloeg ik af richting fietsenrek, zette mijn fiets op slot, en begroette die lieve schat. We zaten gezellig met zijn tweeën op een loungebank te kletsen toen Miranda en haar gezin aankwamen. Het wachten was op Nicole, waar zou ze nu logeren? vroegen wij ons af. Maar lang hoefde wij ons dat niet af te vragen of daar zagen we Nicole, met haar moeder en zus aankomen. Mairo en Sander completeerde het gezelschap, en samen met een waterig zonnetje, zaten we te genieten op het terras. Het was leuk te horen dat Nicole sprak met een licht australisch (bestaat dat uberhaupt?) accent. We kwamen er achter dat het 24 jaar geleden is dat we met zijn allen bij elkaar in de klas zaten. 24 jaar?? riep ik geschokt, hoe oud zijn we dan? Die 24 jaar verdwenen als sneeuw voor de zon, met sommige mensen blijft het klikken, al zie je ze maar een keer in de zoveel jaar, en dan te bedenken dat ik maar 1 jaar bij hun in de klas gezeten heb. Ik deed het zo slecht op het MBO College dat ik eigenlijk al met de kerst van school af zou moeten, maar ze hadden toch nog hoop de leraren, ze hadden het idee dat er toch echt meer in mij zat dan ik liet zien. En daar bleef het bij want ik liet het niet zien. Ik heb mijn MAVO, met twee vingers in mijn neus gehaald, en ik dacht met die instelling de MEAO ook wel te kunnen doen. Maar nee dus. Ik was een gek kind, daar waren we het wel overeens, met die gekke stippeltjes broek van me tijdens de gym. Maar het mooie was, ze namen me zoals ik was, en dat is een mooie eigenschap.

 

Loes en ik, toen al slechte tafel manieren
j  
Nicole aan het Bowlen
  
Loes vast een Strike gegooid
  
 Ik had die middag ook nog een verjaardag van mijn neefje en nichtje, dus ik fietste alweer snel richting huis, ik had een roseetje gedronken op een lege maag, en dat voelde ik wel toen ik naar huis fietste, ik voelde me zo blij en zo vrolijk, sommige mensen brengen gewoon het beste in je naar boven.

Lieve allemaal, bedankt voor de gezellige middag!