Lazy Sunday #54

Back to the eighties en vandaag gaan we terug naar: 1984.

Dit jaar stierf mijn andere opa, de vader van mijn vader. Nam ik met een afscheidsmusical afscheid van mijn basisschooltijd, en moest ik iedere dag een eind fietsen naar school.

We keken naar Miami Vice, Ricardo Tubs en Sonny Crocket, de serie is geinspireerd op de drugsoorlog die de stad Miami begin jaren 80 in zijn greep hield, waar bij de drugshandelaren vrij spel leken te hebben, extreem geweld gebruikten en geld in overvloed leken te hebben. Veel afleveringen zijn geinspireerd op echte politiezaken uit deze periode. Miami Vice was destijds een vernieuwende serie, de afleveringen hadden veel weg van new wave- video clips, en veel synthesizermuziek van Jan Hammer.

Deze scène speciaal voor Joost!

Ook de sciencefiction-televisieserie V begon in 1984. V ging over  een vloot ruimteschepen die in New York landt, en daar blijken buitenaardse bezoekers menselijke wezens te zijn. Ze zijn op aarde om de mensheid te waarschuwen voor de fouten die zij op hun planeet maakten. Bron wikipedia


De film Romancing the stones kwam uit, met Kathleen Turner en Michael Douglas in de hoofdrol.


Mijn opa stierf in april dat jaar, de vader van mijn vader. Hij werd gecremeerd, ik vond het zelf heel heftig. Ik was 12 jaar, en heb me er daarna heel lang rot over gevoeld. Afscheid nemen is nooit mijn sterkste kant geweest.

Ik was op 9 juli 1984 (lang leve mijn dagboek) 1,53 m lang, en ik had kort of half lang haar, (t is zoals je het zelf wil noemen, schreef ik zelf in mijn dagboek) Ik ben dun  en heb dunne streepjes lipjes, mijn gezicht is rond en m’n wangen bol. Een klein neusje en kleine handen. Mijn kamer is vaak rommelig, maar als ik, of te wel mijn moeder het opruimt is het heel gezellig. Bron dagboek 1984.

Mijn broer zat zwaar in de pubertijd en zat me vaak te pesten, hij noemde mij dun en lelijk. Hij draaide vaak harde discomuziek,en vond alles van mij erg stom.

We gingen met school op kamp, en ik had een nieuwe opoe fiets gekocht. Het kamp vond ik vreselijk, we hadden rot weer, en al mijn kleren waren nat en klam geworden. Wat was ik blij toen we naar huis gingen met de fiets, hoewel ik op de terugweg niet mee kon komen en uit pure nijd mijn fiets in de berm smeet en huilend riep ik kan niet meer, ik wil niet meer. Ik zat op jazz ballet, en kreeg last van mijn rug, er werden foto’s gemaakt en ze zagen een verdraaide wervelkolom, met behulp van fysio moest het goed komen. En dansen kon ik tot mijn grote verdriet wel vergeten.

kamp   zesde klas
kamp zesde klas, ik met kort haar rechts

We hadden de eindmusical en ik had al mijn pijlen op de hoofdrol gezet, helaas ging deze aan mijn neus voorbij, en mocht ik alleen 3 minuten dansen als bosgeest. En verder mocht ik souffleren. (Weer een droom aan diggelen)
Ik deed niet veel in de schoolvakantie, en ging na de vakantie met een lederen rugtas naar de middelbare school. Ik leerde nieuwe kinderen kennen,en maakte nieuwe vriendinnen. Liet ik mij op de basisschool nog op mijn kop zitten, dat was nu voorgoed voorbij.

zomer 2016
Wham

We dansten op Wham, wake me up before you gogo en Freedom. En ik viel als een blok voor frontman Simon le Bon van Duran Duran, met een grote poster van hem boven mijn bed viel ik in slaap, geen jongen voldeed aan mijn hoge eisen die ik stelde dankzij Simon. 

zanger Duran Duran
Simon le Bon

Eind van dat jaar bracht Bob Geldof samen met Midge ure Band Aid uit met Do they Know its Christmas, jullie begrijpen, ik smolt bij het stuk 

“it’s hard

But when U’re having fun

There’s a world outside your window
And it’s a world of dread and fear

Where the only water flowing

Is the bitter sting of tears”

Ook Wham bracht een kerstplaat uit namelijk Last X-mas, en smolten we van Careless Whisper van George Michael.

Naast Duran Duran en Wham, kwam Madonna de top 40 binnen met Holliday… Volgende week 1985 en de invloed van Madonna op mijn leven.

Hier de beste platen van 1984.

Welk nummer vind jij leuk en wat herinner jij je van 1984

http://www.top40.nl/bijzondere-lijsten/top-100-jaaroverzichten/1984

 

Advertenties

Hoelahoepen

Een paar maanden geleden heb ik een hoelahoep aangeschaft, ik dacht dat is goed voor mijn rug.

Zoals jullie weten heb ik een aantal maanden weer flink last gehad, en ik werd er wel weer moedeloos van, want wat moet je doen?

In ieder geval niet te veel.

Laat dat ramen lappen maar zitten.

Dweilen moet je maar aan een ander overlaten

De grote schoonmaak? Doe maar een paar kleintjes en vraag hulp, bij de zware taken zoals de douche.

Natuurlijk ging het herstel mij niet snel genoeg, en daardoor zat ik er wel doorheen. Uiteindelijk ben ik weer naar fysiotherapie gegaan, en hij heeft mij laten inzien dat ik met elke dag een beetje oefenen, meer voor elkaar krijg.

Gelukkig gaat het nu stukje bij beetje weer beter, ik ben niet meer stijf als ik uit mijn stoel op sta. Ik hoef ook niet meer steeds te liggen, om mijn spieren te ontlasten. Maar ik merk wel dat ik de oefeningen trouw moet blijven doen, omdat mijn rug nou eenmaal snel zwak is.

Maar goed, ik kocht dus een hoelahoep, en ik dacht: dat doe ik wel even. Tenslotte heb ik het vroeger zo vaak gedaan, met de door mijn vader van pvc buis gemaakte hoelahoep.

Maar wat viel dat tegen zeg, het lukte me voor geen meter, maar ik moest en zou het door zetten. Mijn oudste zoon vroeg:”mam, mag ik eens?” “Ja natuurlijk, antwoordde ik. Ik ben tenslotte de kwaadste niet. En natuurlijk lukte het hem na twee pogingen, en daar stond ie hoor mijn gespierde spijker, met een draaiende hoelahoep om hem heen. Hoe kreeg hij dat voor elkaar zeg. Ik heb tenslotte You Tube er maar bij gepakt, en gekeken hoe ze het daar deden.

En ja toen begon ik het langzaamaan wat door te krijgen. Alleen elke keer als ik de hoelahoep pakte, brandde mijn zijkant, maar ik dacht volhouden. Tot ik later in de spiegel keek en dit zag:

IMG_1636.jpg
lekker sportief bezig

En zal ik jullie nog wat leuks vertellen? De volgende dag had ik voor het eerst fysiotherapie bij een nieuwe fysiotherapeut!

Mijn carrière in een vriendenboekje

Het gaat langzaam weer iets beter. Jeetje net nadat ik mijn laatste je kunt mijn rug op plaatste, was het eigenlijk weer helemaal mis. Was het hoogmoed? Ik wil geen patiënt zijn. Ik wil alles doen wat iedereen doet. Ik wil niet hoeven zeggen: sorry, dat kan ik niet. Het zit m in de opvoeding hoe vaak hoorde ik net: Kom op stel je niet aan, gewoon gaan. Dat duwtje had ik ook echt wel nodig. Niet wegkwijnen in zelfmedelijden. Maar altijd positief blijven.

“Je lach en hartelijkheid blijft mij altijd bij”

“Zonder jou is de afdeling een stuk minder levendiger geworden”

“Jij was toch de gekste, gezelligste collega”

” Ondanks dat je het een aantal jaren moeilijk had, je altijd oprecht geïnteresseerd bent gebleven”

“Respect voor het besluit dat je hebt genomen, zorg goed voor jezelf en volg je hart in je verdere carrière”

Dit waren een aantal quotes, die collega’s en managers, in mijn “vriendenboekje” zetten. Het is alweer een half jaar geleden, dat ik het besluit nam om niet meer verder te gaan. Bijna 14 jaar heb ik er gewerkt, op twee weken na. Ik heb mijn eerste zwangerschapstest daar op de toilet gedaan. Ik ben daar gegroeid, van meisje, vrouw, naar moeder. Ik dacht dat ik er nooit weg zou gaan.

IMG_1005

Ja het is ook waar de laatste jaren waren niet makkelijk. Maar nog steeds is er niemand dood, en daar is ook veel om dankbaar voor te zijn. De laatste jaren werd het voor mij steeds meer een opgave om blij te zijn op mijn werk, of nee, ik maakte er elke keer wel wat van. Ik ging vaak met lood in mijn schoenen. De glans was er al een tijd af, waarschijnlijk ook door de laatste jaren, maar ook door alle veranderingen. Veranderen, om het veranderen noemde ik het. Soms was ik bloed chagrijnig, maar had toch de kracht om vrolijk binnen te komen. Of ik begon te zingen, alsof ik in een musical zat. Een aantal van mijn collega’s waren meer familie geworden, we wisten zoveel van elkaar.

Ik wilde gelijk weer verder, gelijk maar solliciteren, maar toch heeft de stress gewonnen, 14 jaar vlak je nu eenmaal niet zomaar uit, en gaat toch op de zwakke plekken zitten. Hoewel ik de laatste maanden al slecht sliep, slaap ik nu gelukkig veel beter. De afgelopen week besefte ik dat ik zo niet verder kon, ik kan niet met pijn in mijn rug, al wil ik me er niet aan toegeven, gaan solliciteren, het is niet eerlijk voor de werkgever, en het werkt niet goed voor mijn herstel. Ik heb me dus ziek gemeld. Het voelt als falen, dat de operatie toch niet het gewenste effect had, en dat terwijl ik zo positief was.

Ik weet dat het beter is, want terwijl ik zit voel ik mijn rug trekken en knakken, maar ook mijn buik, zijn het mijn darmen? is van slag. Ik wil weer optimaal zijn, ik wil die leuke baan, waar ik weer kan lachen met mijn collega’s en waar ik mooie dingen kan doen en laten zien. Maar nu lukt dat nog niet. Accepteren is de helft van het genezingsproces, en god ik vind het nog steeds moeilijk. Vaak vraag ik mij af, wat heb ik fout gedaan, eet ik niet gezond dan, waar moet ik extra op letten?

cropped-smoothie.jpg

Ik eet vaak gember, omdat dat ontstekingsremmend werkt. Smoothies sinaasappel, gember en avocado vind ik vaak ook erg lekker. Avocados zitten bovendien ook vol antioxidanten.

Als je rugklachten hebt, moet je niet denken dat ze over gaan. Het is eigenlijk levenslang, en dat klinkt heel zwaar, maar ik heb wel gemerkt, dat op het moment dat je zwak, ziek, misselijk bent, je weer van voor af aan kan beginnen met het verstevigen van je rug. Ik ben nu al enige tijd bezig met gewichtjes en oefeningen om mijn rug weer sterk te krijgen. Maar het gaat niet heel snel.

Hardlopen heb ik ook al een tijd niet gedaan, omdat het te belastend voor mijn rug is. Ik wil verder, maar ik moet leren dat het stap voor stap gaat. Ik ben gewoon nog dommer dan een Ezel.

Allergisch voor Contrastvloeistof

Ik heb het al eens aangeroerd in Je kunt mijn rug op, maar hier het uitgebreide verslag:

Twee jaar geleden:

Ik voelde me al zenuwachtig, wat heel raar is, omdat ik voor dit soort dingen helemaal niet bang of zenuwachtig ben. Ik weet nog dat ik op mijn bed lag en dacht, er staat iets te gebeuren.

“Zal ik met je mee gaan?” vroeg mijn lief nog. “Welnee, antwoordde ik, ik heb wel vaker een MRI scan laten maken”, ik gaf hem een kus en zei, “Tot straks!”

In de wachtkamer appte ik nog met mijn vriendinnen. Toen werd ik binnen geroepen. Ik moest mijn sieraden afdoen en mijn bh uitdoen omdat daar een beugel in zat, en de rest van mijn kleding mocht ik aanhouden. Ik liep naar de scan, de zuster legde me uit wat er gebeuren ging, ik moest een half uur stil liggen, niet bewegen, en na dat half uur kreeg ik contrastvloeistof ingespoten en moest ik nog 2 minuten terug in de buis.

Ik deed mijn ogen dicht en probeerde aan leuke dingen te denken, het luisteren van muziek werd namelijk regelmatig verstoord door de harde geluiden van de MRI scan. Na dat half uur werd ik uit de buis gehaald, en kwam de zuster met een naald die zij in mijn vlees stak, ze spoot het vloeistof er in en gelijk werd ik weer in de buis geschoven, en op dat moment begon ik mij raar te voelen, alsof mijn hoofd zou ontploffen, alsof ik heel veel cola met koolzuur naar binnen had gewerkt. Ik dacht, bij blijven bij blijven…Als ik voel dat ik wegzak moet ik op het alarmbelletje drukken, het is immers nog maar 2 minuten.

Ik hield het die twee minuten vol, maar toen ik de buis weer uit kwam, zei ik tegen de verpleegster: “Ik weet niet wat er gebeurde, maar ik voelde me zo raar in mijn hoofd”. Ondertussen kreeg ik jeuk over mijn hele lichaam. Ik ging me weer aan kleden en toen ik in de spiegel keek zag ik grote galbulten op mijn gezicht, en ik zag ze over mijn hele lichaam komen. Mijn tong begon ook te tintelen, en het voelde of ik elk moment flauw zou kunnen vallen. Ik riep de zuster en zei zag dat het niet goed ging. Ze belde naar de arts om te vragen wat te doen. Ik kreeg allerlei spuiten, maar het hielp niet echt. Ze vertelden mij dat ik naar de eerste hulp werd gebracht. Ik begon te huilen, ik werd bang, wat gebeurd er nou? Ik was ook bang dat ik weg zou vallen, want zo voelde ik me. En ik bleef maar in mijzelf praten, en op de eerste hulp, bleef ik appen met mijn vriend en vriendinnen, ik was  zo bang dat als ik mijn hoofd te rusten legde ik er in zou blijven, het voelde zo raar.

daar lag ik dan in het ziekenhuis
daar lag ik dan in het ziekenhuis

Uiteindelijk besloot het ziekenhuis dat ik een nachtje ter observatie moest blijven. Mijn vriend kwam, gebracht door zijn vader, ik had immers de auto mee, mijn ouders kwamen nog even langs, en s nachts sliep ik slecht.

De volgende dag mocht ik naar huis. Het gevaar was geweken, ik was goed de nacht doorgekomen. Ik bleek allergisch voor de stof Gadolinium, de zuster schreef het op een briefje, en zei dat ik dit moest melden als er ooit weer contrastvloeistof werd gebruikt.

Ik heb mij daarna nog een tijdje raar en beroerd gevoeld. Ik dronk veel water, en maakte veel smoothies om mijn lichaam te zuiveren.

Later dat jaar had ik last van een bijholte ontsteking en ging ik spoelen met zoutwater. Maar na een paar keer, gingen mijn handen jeuken, ik dacht nog, misschien win ik de jackpot van een loterij wel, totdat ik dagen later in de spiegel zag dat mijn gezicht helemaal rood en opgezet was, Gadolinium is een soort jodium, en in het zout wat ik gebruikte zat ook Jodium. Niets jackpot dus, maar een ordinaire allergie.

De Bekentenissen van Olijf #2

Hee daar ben ik weer… Ik was vorige week ook op vakantie bij opa en oma, en ik had geen gelegenheid om even wat te typen.

Het is altijd wel leuk hoor, als de familie weg gaat dan mag ik ook logeren. 


Maar nu zijn we alweer een weekje thuis. Vrouwtje gaat nog foto’s plaatsen van Duitsland, maar ze kan het kabeltje van het fototoestel niet vinden. Ik weet waar het ligt, maar ik zeg even niets hahahaha.

“Het gaat al wel weer wat beter, ik heb een pijn gehad, ik kon bijna niet op mijn linkerzij liggen, en als ik op die zij lag en ik moest keren, dan deed dat ook weer pijn, maar eind van de week hoorde en voelde ik krrrrrak en toen zat het weer losser.”vertelde ze iemand door de telefoon. O jee die rug weer van haar, maar eerlijk is eerlijk het is haar eigen schuld. Het ging hartstikke lekker, ze kon weer fijn hardlopen, had weer de energie om een deel van het huishouden te doen en toen ging ze eerst Bieten Rooien, en daarna had ze alweer een stijve rug. Toen het weer wat beter ging, ging ze ijverig de ramen lappen, en de grote schoonmaak houden, matrassen schoongemaakt met baking soda eigenlijk haar hele huis kreeg een baking soda beurt, heerlijk vond ze het, en toen was haar rug weer stijf, gelukkig niet zo erg als in 2009 maar wel vervelend. 

lekker bovenop vrouwtje

Als een oud vrouwtje stapt ze uit bed. En als ze op haar rug ligt dan ga ik boven op haar liggen, haar een beetje troosten. Dan aait ze me en knuffelt ze me, maar dan zegt ze nu weg, ik moet op mijn zij, en dan gaat dat krakemikkige lichaam weer op haar zij.

Ik heb haar wel zien huilen hoor, als iedereen weg is, of heel boos horen worden. Boos dat ze zelf zo’n stommeling is, dat ze niet voorzichtiger heeft gedaan, maar ook boos omdat haar lichaam niet wil wat haar geest wil.

Maar goed ze heeft zichzelf ermee, met haar stomme schoonmaakwoede. Nu zit ze weer bij de fysio, en dan is ze thuis flink aan t oefenen maar dan weet ze geen maat te houden.

haha geintje

Vandaag had de fysio gezegd dat haar SI gewricht scheef zat en dat heeft ie even recht gezet. En weet je wat ze dan zegt??? He het gaat weer beter, ik kan wel weer flink schoonmaken… Ken je het verhaal van de Ezel met de Steen??? Nou dat dus!

Het begin

“Een Meid, een meid”, gilde ze blij. Ze had enorm tegen de bevalling op gezien. En terwijl het  voor de tweede keer was. Ze had al een jongen, en dan bijna 4 jaar later een meisje. Een meisje, ze kon het niet geloven. Het meisje keek al alert de wereld in, alsof ze nu al begreep hoe het allemaal in elkaar stak. Perfect vond ze haar dochtertje, en ze was bijzonder boos op haar man, die zijn dochtertje minder mooi vond bij de geboorte dan zijn zoon.

Haar zoontje die, toen ze haar weeën probeerde weg te puffen, zingend zei: “Mama gaat lekker dood.. mama gaat lekker dood”, het kind was 3 jaar, wat begreep hij nou van wat hij zei, en toch dacht ze: Zie je wel, mijn zoontje ziet het ook al, dit gaat niet goed. Ze was bang doodsbang, en het liefst wilde ze de bevalling tegen houden.

Maar nu was ze er, en ze noemden haar Natasja Desiree….

Zo alert als Natasja met haar eerste blik de wereld in keek, zo zwak was ze toen haar moeder haar, nadat ze zelf geopereerd was aan een vastzittende placenta, het flesje wilde geven. Ze pakte het niet. “Zal ik haar dan toch maar de borst geven?, vroeg ze. Ze wilde het eigenlijk niet doen, omdat ze na de geboorte van haar zoon, zo vreselijk was afgevallen, de verpleegsters uit het ziekenhuis hadden gezegd, dat ze nog nooit een moeder hadden gezien die zo mager het ziekenhuis verlaten had. De borst pakte Natasja ook niet. Ze werd meegenomen door een kinderarts, zodat ze nagekeken kon worden.

Ze lag in bed, haar man naast haar, toen de arts met Natasja op de arm weer terug kwam. “Neem nu maar afscheid van uw kindje, we zijn bang dat ze het niet gaat redden” zei de arts. Met verschrikte ogen keek ze hem aan, “maar wat heeft ze dan”, vroeg ze wanhopig. De arts kon de ouders niet veel duidelijkheid geven. Iets met haar longen.

De daarop volgende dagen ervoer ze als een nachtmerrie, er was weinig duidelijkheid, weinig informatie.”Een ingeklapte long zei een andere arts, maar we doen er alles aan om haar beter te maken”.

in de couveuse

Een aantal dagen na haar geboorte, stopte haar hartje, en werd er hartmassage toegepast. Meer dan twee maanden lag ze in de couveuse, en mocht er niemand,behalve de artsen en verpleegsters, bij haar. Geen knuffel, geen aanraking. Ze was bevallen maar ze had haar kindje nog maar zo kort bij haar gehad. Vanachter het glas, zag ze haar dochtertje liggen, aan allerlei slangetjes, te vechten voor haar leven. Er was een verpleegster die een ander kindje uit de couveuse haalde en het voor het raam aan de ouders liet zien. Zij wachtte ook, wie weet, haalde ze haar dochtertje ook wel uit de couveuse. Maar het gebeurde niet. Met tranen over haar wangen, verliet ze de ruimte, waarom lieten ze haar kindje niet zien.

Natuurlijk redde het meisje het, het is immers de vrouw die dit stukje schrijft. Ze heeft tot haar zevende jaar onder behandeling gestaan bij de longarts, en toen werd ze genezen verklaard.

Hollands Welvaren
Hollands welvaren

Als het meisje verkouden was, had ze altijd bronchitis, dan hoorde je haar ademhaling gorgelen. Haar zware hoest, Pieterburen is er niets bij, deed ook zoveel pijn. Soms huilde ze midden in de nacht, omdat het hoesten maar niet wilde stoppen, terwijl haar borstkastje zo’n pijn deed. Maar ze riep niet om haar ouders, die wilde ze niet belasten. Maar wat was ze blij als haar moeder naar haar kamertje kwam, en haar verzorgde. Dan was ze weer rustig en kon ze weer verder slapen.

Altijd bij papa op schoot

Sporadisch echt sporadisch heeft ze nog last van haar longen. De arts had ooit gezegd dat ze er over heen zou kunnen groeien. En waarschijnlijk is dat ook gebeurd.

Haar moeder, heeft het er altijd moeilijk mee gehad dat ze haar dochtertje zo’n lange tijd niet mocht aanhalen, verzorgen, dat er zo weinig informatie was.

Gelukkig zijn die tijden veranderd, mogen de ouders nu gewoon bij het kindje zijn als die in de couveuse ligt.

Waar ik nu weleens nieuwsgierig naar ben is, welke medicijnen ik toen gehad heb. Wellicht ligt daar ook wel aanleiding van rugklachten of zo… Maar waar zou ik dat na kunnen vragen?

Praatje Pot

“Met alle respect maar wat je nu doet met je blog is natuurlijk een praatje pot,” zei hij tegen mij. Gekwetst tot in mijn kruintje, hoe durft hij, wie denkt hij dat hij is?

“Het liefst geef ik je nu een schop”, foeterde ik tegen hem. Hij moest lachen en zei: “Het doet je dus wel wat, dit trickert je.”

En eigenlijk geef ik m ook wel gelijk. Ik begon een blog om andere redenen, ik wilde uitzoeken wat goed voor mij was, gezond eten, smoothies, dat pijnstillers best vervangen kunnen worden door goede voeding omdat daar ook ontstekingsremmers in zitten. Maar heel eerlijk, toen ik daar een tijdje over geschreven had, was dat het ook wel, en het is ook niet zo dat ik daar mijn hele blog mee kan vullen, of wel? Uiteindelijk wordt het nu een soort van dagboek, waarin ik mijn verhaal vertel, soms iets aangedikt, omdat het nou eenmaal beter leest, maar verder wel altijd eerlijk.

Dat iets aangedikt was denk ik ook wel bij Prince, ik kreeg zoveel reacties als sterkte en zo, maar eigenlijk was ik de schrik allang voorbij, het ergste vind ik dat iedereen op een gegeven moment wegvalt, ik denk dat ik daar het meeste moeite mee heb. Ik denk weleens, iedereen wil heel oud worden, maar hoe leuk is het om heel oud te zijn als een ieder die je dierbaar is, en dat al je idolen om je heen zijn verdwenen.

Het is koud vandaag en het regent, het is bijna mei, en die ene dag dat ik heerlijk in de tuin lag smaakt wel naar meer, maar helaas, we moeten nog even geduld hebben. Verder ben ik nog dommer dan een ezel. De laatste tijd heb ik weer regelmatig last van mijn rug. Het begon met het geweldige bieten rooien. Daarna ging het wel weer beter, en dacht ik verstandig te zijn om even alle ramen te lappen, niet doen dus. Sindsdien ben ik steeds aan het kwakkelen, ook met me niet lekker voelen, en daardoor heb ik mezelf eigenlijk verwaarloosd, want ik moet gewoon elke dag oefeningen doen, en niet als een bezetene, maar rustig aan.. (Dit schrijf ik ook echt voor mezelf) Daarnaast moet ik niet gaan dweilen en stofzuigen, ook al heb ik gelezen dat je eerst moet zuigen voor je stoft, jammer dan! Want van de week was het weer bingo. Ik had al weer een tijdje een zeurderige pijn, en ik ben wel weer zo verstandig om weer naar fysio te gaan, maar afgelopen week dacht ik ik ga aan de trap hangen om mijn rug uit te rekken, omdat mijn si gewricht weer geblokkeerd was. Natuurlijk had ik dat niet moeten doen, mijn hele rechte kant van mijn rug deed zo’n pijn dat ik door de grond ging toen de fysio mij masseerde. Ik slikte maar weer pijnstillers, en ben rustig aan gaan doen… Gelukkig kan ik nu zeggen, dat het weer wat beter gaat, ik voelde dat de blokkade weer is opgeheven 😉 en dat ik nu nog wat last heb daar van, maar ik kan tenminste weer normaal slapen in mijn bed en er weer normaal uit komen.

Het blijft een zwakke plek, en weet je als je je goed voelt, geestelijk en lichamelijk dan denk je het lukt wel weer, en omdat ik nu fulltime thuis ben, wil ik ook dat alles op orde en netjes is. Het voelt zo als falen of niet willen soms. Terwijl dat natuurlijk onzin is. Nu heb ik weer 3 dagen flink pijn gehad door mijn eigenwijze gedrag.