Lazy Sunday #39

Kippenvel over mijn hele lijf, een brok in mijn keel. Slikken, slikken nu, tranen branden achter mijn oogkassen, ik knipper ze weg.

Nee, nee, niet weer een, nee, nee, nee, maar helaas, helaas heeft de man met de zeis, magere Hein, weer een legende van de aarde geplukt.

Prince, nee hij kon mij fysiek niet bekoren en zeker als puber vond ik hem niet de moeite waard. Tot totdat ik de film Purple Rain zag, tijdens muziekles, vraag me niet welk jaar het was. Ik begon zijn muziek te waarderen, bestelde bij de cd club de greatest hits cd en ik was gek op de cd Diamond and Pearls.

Als ik het nummer beautiful girl in the world hoorde dan wist ik dat het voor mij was, en zo voelde ik me dan ook.

Op deze manier gaat het snel met de sterren uit de jaren ’80, mijn tijd, en dat dat vind ik confronterend. Wat ook confronterend is is dat Prince veel pijnstillers slikte, en opeens dacht ik: in mijn slechte tijd met mijn rug slikte ik ook de dubbele dosis.

Prince hij is niet meer, maar laat ons achter met een schat aan prachtige muziek.

Prince is dood, lang leve Prince!!

Advertenties

Lazy Sunday #36

Het is alweer een week geleden dat ik wat gepost heb. Normaal is mijn doel 3 keer in de week wat te schrijven. Ik had voldoende inspiratie maar niet de juiste woorden.

Het is heel raar maar het voelde alsof ik net begon met bloggen en me heel onzeker voelde. Waar het aan ligt? Misschien door de zomertijd, voorjaarsmoeheid, of omdat ik voor het eerst in 14 jaar weer een sollicitatiegesprek voerde.

Ik ben aan het solliciteren, en mijn eerste brief was gelijk al bingo en resulteerde in een gesprek. Het gesprek duurde bijna anderhalf uur, nu is het afwachten. Na het gesprek was ik moe. Ook had ik weer last van mijn rug en zat ik dinsdag bij de fysio. 

Mijn oud collega tagde mij op Facebook, iemand vroeg om bloggers en vloggers, ik stuurde een pbtje en ik hoorde dat ze veel reacties had gehad, ze wilde dat ik haar een blog stuurde dan zou zij kijken of het wat is voor haar.

En toen sloeg ik dicht, opeens heb ik een writersblock .. Ik weet het niet meer, voel me super onzeker en kan niets zinnigs schrijven. 

Mijn hersens maken over uren en ik voel me verlamd.

Gelukkig is er altijd mijn Lazy Sunday, wie weet haalt zij mij uit mijn dalletje, en lukt het mij om volgende week weer heerlijk onbevangen te schrijven.

Het nummer hoorde ik net op Veronica mijn favoriete radio zender, omdat ik ben blijven hangen in mijn jeugdjaren wellicht.

Het nummer is van The outfield – Your Love

Ik blijf het een heerlijk nummer vinden. Ik zelf ben niet zo van het gebruiken, al leek het er soms op. Hoewel misschien dan die ene keer… Of …

Je kunt mijn rug op #10 The end Extra lang

Wat vooraf ging.

Echt heel sterk is mijn rug niet geworden na de eerste operatie, ik moest echt wel uit kijken, schaatsen of zo ging niet, het was alsof mijn benen los in mijn bekken zaten. Dansen ging ook niet meer zo lekker lenig, maar ach het was beter dan het was.

Begin 2013 ga ik nog lichtjes door mijn rug, maar gelukkig was dat na een weekendje alweer een stuk minder.

Verder ging het redelijk met mij, ik moest aanpassingen doen, en dat deed ik ook, moeilijk vond ik dat met twee kinderen, en een man die veel werkt, maar ach je leert met je beperkingen om te gaan zullen we maar zeggen.

En dan is 2014 net aangebroken, ik was aan het strijken en tegelijkertijd aan het leren voor mijn examen BKL (Basis Kennis Loonadministratie),  wat ik aangeboden kreeg via mijn werk. Ik had op mijn iphone hoofdstukken en opgaves ingesproken en dat leerde ik dan terwijl ik de was deed, of aan het stofzuigen was, maar nu was ik dus aan het strijken, ik weet nog dat ik een truitje opvouwde en in de wasmand wil leggen, en terwijl ik die draai maak hoor en voel ik krak….in mijn rug. Dezelfde kant als waaraan ik geopereerd was. Ik dacht dat ik door de grond ging van de pijn. Ik was niet helemaal stijf zoals de allereerste keer, maar mijn onderrug was wel behoorlijk stijf, maar eigenwijs als ik ben, streek ik toch alles weg, liep naar boven en ging op bed liggen. Ik wilde me niet laten kennen, en ben de volgende dag toch naar mijn werk gegaan, wat natuurlijk niet ging, ik kon amper zitten. Na een uur haalde Joost mij op, en ging ik op bed liggen.

Gelukkig was de pijn en stijfheid na een maandje weg en ging het weer even beter. Dat wil zeggen een weekje. Want tijdens het appen, maakte ik weer een draai, en schoot het er weer in, deze keer nog pijnlijker dan de vorige keer. Ik was in en in verdrietig, ik had ondertussen al wel een fysiotherapeut, maar die trok nadat ik de tweede keer door mijn rug ging zijn handen van mij af, want hij dacht niet dat hij de juiste behandeling gaf.

De dokter, (dezelfde als toen) nam me weer niet echt serieus, ik heb gehuild en geeist dat ik een doorverwijzing kreeg, en uiteindelijk gaf hij mij die. (je snapt dat ik daarna over ben gegaan naar een ander).

De neuroloog was er niet zeker van of het een hernia was, maar ik voelde dezelfde symptomen, alleen leek het nog erger. De pijn was onhoudbaar.

Ik kreeg een MRI scan met contrastvloeistof, en ik voelde mij raar in mijn hoofd worden, toen ik mij weer mocht omkleden, zag ik allemaal bulten, allergische reactie, en ik mocht een nacht in het ziekenhuis doorbrengen.

De uitslag was uiteindelijk weer een hernia. Weer naar de chirurg, die wilde mij niet opereren omdat ik al geopereerd was, en hij dan weer door het bot moest, waardoor ik nog instabieler zou worden.

Ze raadde mij pijnbestrijding aan. Een aantal keren ging ik naar de kliniek waar ze mijn zenuw probeerde te verdoven, met een naald gingen ze dan in mijn rug prikken. Het hielp allemaal maar even, en de pijn leek daarna nog erger dan er voor. Mijn been het leek soms wel of er lichtflitsen door mijn been ging, zo’n pijn, en ik maar googlen, “misselijk van de pijn” Ik wist me geen raad.

En net toen ik dacht, dit is mijn leven, ik ben 42 jaar, moeder van twee kinderen, lig meer op bed dan dat ik wat anders kan, zei een collega, dat haar man geopereerd was in Klein Rosendael, endoscopisch, en dat hij ook zoveel last had gehad.

Daar ging alles razendsnel. Ik belde, ik kon bijna direct komen, ik kreeg een gesprek met de neurochirurg, die gelijk zei: Ik ga je van je pijn afhelpen. Hij hoefde niet door het bot heen. In een ochtendje was alles al geregeld voor de operatie over 3 weken.

Ik was niet bang toen ik geopereerd werd, ik was juist heel rustig, heel anders dan de vorige keer. Het voelde goed.

Ik mocht de dag na de operatie naar huis, ik voelde me prima… Maar na twee dagen heb ik zoveel pijn gehad, en ben ik zo beroerd geweest. Ik heb mij echt een week beroerd gevoeld (kwam door de diclofenac). Ik had pijn in mijn bilspier, kon amper zitten, en had het gevoel dat mijn ene been langer was dan het andere been, ik dacht dit is helemaal mislukt, maar na twee weken, ging ik als een trein… Ik ben 20 november geopereerd, en 3 januari begon ik weer met werken. En 1 maart werkte ik weer mijn volledige uren. Ik begon weer vertrouwen in mijzelf te krijgen, en in mijn lichaam, ik durfde langzaam aan weer te gaan hardlopen, en oh de euforie toen ik weer kon hardlopen in het bos waar ik nog geen 4 maanden daarvoor voorzichtig mijn stapjes zette, ik huilde gewoon van geluk.

En elke keer als ik hardloop en ik denk ik kan niet meer, dan denk ik terug aan die tijd, en dan ga ik weer door!!!

Dit is het einde van mijn verhaal… Ik wilde jullie meegeven, om niet zomaar op te geven, dat je lichaam echt wel aangeeft dat er wat aan de hand is. Laat je niet door de doktoren met een kluitje het riet in sturen.

The End

Dit nummer stond op mijn telefoon toen ik na de operatie wandelde, en nu als ik hardloop, en dan voel ik mij zo gelukkig en vrij!!!

 

Wij zijn nu bijna 7 jaar verder na het ongeluk van mijn vader. Het heeft diepe wonden geslagen, bij ons gezin. Mijn vader wordt dit jaar 79 jaar, en is nog heel krachtig. Voor een man die op zijn 72e jaar zo’n ongeluk moest meemaken, gaat hij er geweldig mee om. Natuurlijk ben ik er niet bij als hij het even niet zit zitten, maar hij gaat door!! Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik zo’n sterke vader heb. Ook mijn moeder wil ik alle lof geven voor haar liefde en steun aan mijn vader. Ik heb echt twee topouders, waar ik enorm trots op ben!!

En dit is echt het einde!!

Je kunt mijn rug op #9 Mijn gedachtes en gevoel

Wat vooraf ging.

Ik heb me vaak heel alleen gevoeld, ik was geopereerd, en moest rust houden, ik lag veel op bed, las tijdschriften, ik wandelde even door de kamer, maakte een beschuitje voor mijzelf, de kinderen bleven 2 dagen over op school, mijn ouders en schoonouders, haalde ze om beurten op. Ja mijn vader ondanks dat zware ongeluk, haalde ook mijn kinderen op, ze hadden een nieuwe auto gekocht, een automaat, zodat hij toch kon rijden. Een topper die man, en daar kwam hij dan, met de kinderen, je moet bij mij de trap op om naar de woonkamer te komen, en hij trok zich met zijn armen aan de leuning op.

Ik voelde mij een waardeloze moeder, een moeder die niets kon, behalve liggen in bed, een half uurtje zitten en dan weer liggen. Ik voelde me schuldig, vreselijk schuldig, dat iedereen voor mij moest zorgen. En ik voelde me alleen.

Ja Natas, dacht ik, daar lig je dan in je bed, en wie zitten er nu naast je? Hoe vaak word je gebeld? Een ieder is druk met zijn/haar eigen leven, en jij? jij had altijd de arrogantie om te denken dat je een ander beter kon laten voelen..Haha, maar je moet alles zelf doen, hulp ja, maar wie ben jij om te denken dat je een ander kan helpen. En nu lig je daar, moederziel alleen. Af en toe een belletje, heel af en toe een bezoekje, niemand is zo gek om zich drieslagen in de rondte te rennen, om jouw een bezoekje te brengen hoor, alleen jij bent altijd zo gek geweest. Ik nam het ze ook niet echt kwalijk, ik bedoel, dat ik nou zo gek ben geweest, dat hoeft een ander dan toch niet te zijn? Maar het was voor mij ook een opluchting, nu was ik niemand ooit meer wat verschuldigd, nu zou ik me nooit meer in allerlei  hoeken moeten wringen om er voor een ander te zijn. Het heeft mij veel tranen gekost, maar ik ben dankbaar dat ik het heb mogen inzien.

Wat ik wel kwalijk vond was, dat ik van mijn werk bitter weinig hoorde. Heel af en toe een belletje, en na bijna 6 weken stond mijn leidinggevende een keer voor de deur.

Ik ben 3 maanden thuis geweest toen ik weer voorzichtig begon met werken, maar ik voelde mij een spook die op de afdeling zat, er was niemand die ook maar wat aandacht aan mij gaf. Het werken al was het maar een uurtje, ging niet goed, ik had na het werken veel pijn dus besloten we dat ik toch nog maar langer thuis bleef.

Uiteindelijk ben ik in juni gaan reïntegreren, en stapje voor stapje, pas in maart ging ik volledig werken. Zo lang duurde de revalidatie, en de pijn. En eigenlijk nog langer, want ik moest vaak rusten op bed als ik wat gedaan had. Maar in 2013 ging het opeens weer een stuk beter. Hardlopen kon ik niet meer, mijn lichaam was daar echt te zwak voor. Ik fitnesste ondertussen weer, maar dat was ook niet zo’n succes, vaak kwam ik krom van de stijfheid terug thuis, lag ik even op de bank, en dan hup naar school om de kinderen op te halen.

Ben zelfs nog terug geweest bij de neurochirurg omdat het zolang duurde, er werd weer een MRI Scan gemaakt, maar daar was niets op te zien.

Volgende keer: Het laatste extra lange deel

Je kunt mijn rug op#8

Wat vooraf ging.

Mijn collega’s raadde mij aan om mijn zorgverzekeraar te bellen, of er ergens anders een ziekenhuis was die mij eerder konden behandelen. Ook zij zagen, hoe slecht ik liep, en hoe moeizaam ik uit mijn stoel kwam. En ja ook mijn Manager wilde meer duidelijkheid, wat logisch was.

Ik belde mijn zorgverzekeraar, en zij belden de ziekenhuizen bij mij in de buurt, of deze eerder een plekje voor mij hadden.

Het werd het Ter Gooi ziekenhuis in Hilversum. Ik kon er een week later terecht, en twee weken later werd ik geopereerd, 3 februari 2011 om precies te zijn.

Deze neurochirurg zag op mijn MRI scan dat ik geen spina-bifida had, maar een lumbaal kanaal stenose. Mijn ruggewervel had artrose en daardoor ging het bot woekeren, die de zenuw beklemde.

Voor de operatie was ik niet eens bang, ik was blij dat er eindelijk wat aan de pijn gedaan zou worden. Joost bracht mij naar het ziekenhuis, en ging wat later weer weg om de kinderen op te halen. Het duurde toen nog anderhalf uur geloof ik voor ik geholpen zou worden. En helemaal alleen op die kamer, brak opeens het angstzweet uit. Ik trilde aan alle kanten, mijn gebit klapperde van de zenuwen. Toen ze mij ophaalde om naar de operatie zaal te gaan, dacht ik, ik spring uit het bed, ik stel mij aan, ik heb geen pijn.

Mijn bloeddruk was hoog, ik kreeg een maskertje op en weg was ik. Toen ik wakker werd voelde ik mij belabberd, ik had een drain in mijn rug, en een pompje om op te drukken, morfine, tegen de pijn.

De chirurg kwam een paar uur later om te vertellen wat ie had gedaan: “je was van alle (hij had met mij erbij 3 rugoperaties gehad die dag) patiënten, het ergst aan toe. Er waren veel botvergroeiingen in mijn rug, hij had veel bot weggehaald en ook veel littekenweefsel.

Ik ben donderdags geopereerd, en zaterdag mocht ik naar huis. Ik kreeg een boekje mee, wat ik wel en niet mocht doen. Nou ik mocht niet veel. Liggen, half uur zitten, een beetje lopen en voorzichtig oefenen.

Er kwam in het begin fysio aan huis, maar al snel vroeg hij of ik naar de praktijk kon komen. Eerst masseerde hij, na een paar weken, mocht ik voorzichtig op de toestellen om mijn rug te verstevigen.

Ik deed niet veel, maar toch waarschijnlijk te veel, ik heb heel lang gerevalideerd, ik heb heel lang pijn gehad, ik kon niet hardlopen, als ik lang liep, moest ik zitten, ja de pijn uit mijn been was minder, maar mijn rug was erg zwak, ondanks alle oefeningen die ik deed.

Na bijna anderhalf jaar ging het wat beter, ik ging ondertussen na een manueel therapeut, en dat was wel even goed. Oké ik kon niet meer alles wat ik voordat ik door mijn rug ging kon, ik kon ook niet te lang zitten, ik kon niet lang slenteren, maar ach, ik lag nog best vaak op mijn bed plat, meestal op woensdag, dan had ik maandag en dinsdag gewerkt, en dan moest mijn rug echt rust hebben.

Volgende keer: Eenzaam

Je kunt mijn rug op #7

Wat voorafging.

Goud geld heeft de osteopaat mij ook gekost. De behandelingen werden net als van de Chiropractor niet geheel vergoed. En waar de Chiropractor zei dat de pijn van mijn SI gewricht afkwam, zei de osteopaat dat het door mijn darmen kwam.

Hij masseerde mijn buik en ook een deel van mijn rug. Het gaf best weer wat verlichting, maar ook dat was altijd maar voor even. Meestal zat mijn onderrug na een dag alweer helemaal vast.

En zo heb ik nog veel verschillende afwijkingen gehad: een pees bij mijn heup zou te lang zijn volgens de ene orthopeed, die zou hij in kunnen korten, want ook daar deed het erg pijn, de andere orthopeed zei, dat mijn wervels aan elkaar vast gezet moest worden, waarop de neurochirurg weer zei dit absoluut niet te doen, je snapt ik kreeg een steeds hogere pet op van al deze gestudeerde medici.

Ik was teneinde raad, ik vroeg Joost dikwijls om mij te masseren, te kraken, mijn voet en been te masseren, omdat ik gewoon niet meer wist wat voor houding ik aan moest nemen.

Het werd hoog tijd om de huisarts weer te bezoeken. De dokter hoorde mij aan, deed wat standaard testjes: Voorover staan, reflexen, en zei: “Ik denk niet dat het een hernia is”. “Maar waar komt die pijn dan vandaan? vroeg ik hem radeloos. Soms heb ik even geen pijn, maar dan komt het weer dubbel zo hard terug”. Hij schreef uiteindelijk toch een verwijskaart uit voor de neuroloog en gaf die mij met de woorden:”Ik denk dat je binnen een kwartier weer buiten staat.

Doordat het zo’n lange wachtlijst was bij de neuroloog, duurde het even voordat ik een afspraak had. Ook de neuroloog onderzocht mij en concludeerde inderdaad binnen een kwartier dat het toch echt een hernia was. Het klinkt gek, maar toen voelde ik me eindelijk begrepen. Ik had dus echt wat, ik stelde me niet aan, die pijn was er echt en niet psychisch. Toch wilde de neuroloog dat ik eerst naar mensendieck ging, voor mijn houding, en we maakten een vervolg afspraak een aantal maanden later.

Mensendieck hielp mij niet, hoe ik ook mijn best deed om mijn houding te verbeteren de pijn bleef. Terug naar de neuroloog, ik kreeg een verwijskaart voor een MRI, en daar bleek uit dat ik een hernia had op de L5 S1, hij verwees mij door naar de neurochirurg. Helaas ging daar ook weer 4 maanden over heen, eer de neurochirurg een plek had.

Op mijn verjaardag 10 november 2010, had ik een afspraak, ik was al bijna anderhalf jaar verder, nadat ik door mijn rug was gegaan. De Chirurg concludeerde ook een hernia, maar dacht ook dat ik een Spina-Bifida had op die plek, er moesten extra foto’s gemaakt worden, en dan zou hij tijdens de operatie wel verder zien.

Pas in januari kon ik terecht bij het pre-operationeel spreekuur. Ondertussen, sleepte mijn been, zakte ik continu door mijn been, de ene dag ging het goed, de andere dag was het de hel, vooral met slecht weer. Ik kon niet meer ik was op. Toen ik dus in januari naar het pre-operationeel spreekuur ging, vroeg ik hoelang het nog duurde eer ik geholpen werd. De vrouw van de afspraken-balie keek op de lijst, en zag dat ik nog niet op de lijst van maart stond… Dat werd dan hooguit april als ik mazzel had.

Volgende keer: De operatie

Je kunt mijn rug op#6

Wat vooraf ging.

Ik ben anderhalve maand thuisgebleven, ik had wat meer rust nu, en wilde graag weer aan het werk, heerlijk onder de mensen. Mijn rug was minder stijf nu, alleen die brandende pijn aan de rechterkant richting mijn heup, die doorstraalde naar mijn tenen was er nog. Mijn voet die al een tijd pijn deed, werd gevoellozer. Ik had altijd koude voeten, en soms had ik het gevoel dat ze met een touwtje mijn tenen afbonden. Ik heb zelfs weleens onder het autorijden zo’n pijn/kramp, hoe moet ik het omschrijven, in mijn voet en been gehad, dat ik mijn schoen uit wilde trekken, wat natuurlijk niet ging onder het auto rijden. Dan probeerde ik de pijn te negeren en door te rijden, wat kon ik anders. Tot ik stil stond voor een stoplicht en ik mijn schoen kon uittrekken. Ik wreef even snel over mijn pijnlijke been en voet en reed verder. Thuis aangekomen wist ik niet hoe snel ik op mijn bed moest liggen om bij te komen.

 

van zo'n houding zou je ook een hernia krijgen
van zo’n houding zou je ook een hernia krijgen

 

Omdat ik het gevoel had dat mijn dokter mij niet serieus nam, ging ik zelf opzoek naar hulp. Ik begon bij de chiropractor, die mijn rug weer wat mobieler maakte, die raadde mij aan om drie keer in de week te komen, wat ik trouw deed. Goud geld heeft het mij gekost. De behandeling duurde echt hooguit 10 minuten, waarin ik op de behandeltafel moest liggen eerst bewoog de tafel zeg maar richting mijn benen omhoog en omlaag, om het los te maken, dan pakte hij de linkerkant van mijn lichaam, waar hij met zijn volle gewicht op mijn rug duwde en trok totdat ie krak hoorde, vervolgens pakte hij de rechterkant van mijn lichaam waar hij hetzelfde deed, en dan was de behandeling voorbij. Natuurlijk voelde het wel even lekker dat het weer wat losser zat. Maar nu vraag ik mij af of hij mijn rug niet kapotter maakte dan het was. Later hoorde ik dat het helemaal niet goed is om drie keer in de week gekraakt te worden. Maar ik vond het in het begin wel lekker, ik kon weer wat beter bewegen, was wat minder stijf, maar na een paar keer schoot het weer in mijn rug, alleen dan richting mijn SI gewricht, maar dat was al pijnlijk genoeg.

Bij alles wat ik deed kraakte en knakte mijn heup, had ik pijnscheuten in mijn rechter been. Als ik aan het koken was dan legde ik mijn pijnlijke been op het aanrecht om het te ontlasten, ik rekte en strekte me rot met het been. Ik ben nogal lenig, dus ondanks de pijn kon ik nog heel veel strekken. En anders ging ik gewoon door de pijn heen.

Soms wist ik gewoon niet meer hoe ik liggen, zitten of staan moest, maar ik ging braaf door. Het klinkt gek maar je gaat wennen aan de pijn, alsof het bij je hoort, al vergt het veel energie. Je houding wordt anders. Slapen ging alleen met voldoende ibuprofen, dat verzachtte het enigszins, maar bestreed de pijn al lang niet meer.

Omdat de Chiropractor uiteindelijk ook niet hielp ging ik naar een Osteopaat, daar hoorde ik veel goede dingen over, ook dat heeft mij heel veel geld gekost, zonder resultaat. Er moest wat gebeuren, we waren ondertussen al weer drie kwart jaar verder, ik was niet aan het leven maar aan het overleven, met een lach op mijn gezicht.

Volgende keer: terug naar de dokter