Mijn Trots

Die dag in maart zal ik nooit vergeten, wat was het mooi weer, en wat kleurde de lucht mooi oranje. En ik had een staafje bij me. Het bewijs.

In mijn leven heb ik nooit echt veel gepland, meestal laat ik alles op mij afkomen. Ik was 29 toen ik moeder wilde worden. Ik had geen vaste baan, en ik had net een huis gekocht die nog gebouwd moest worden.

Ik was een paar maanden 30 jaar toen ik deze bewuste zwangerschapstest deed. Als alles goed ging zou ik in december 2002 voor het eerst moeder worden.

Ik had een rare smaak in mijn mond, de toiletreiniger rook ik helaas veel beter, en ik had enorme buikkrampen.

IMG_2140
Zwanger van mijn tweede trots samen met mijn lieverd

Dat kon nooit goed gaan, een zwangerschap met enorme buikkrampen. De huisarts vertelde mij dat het mijn darmen waren, maar toch. ’s Nachts werd ik ruw uit mijn slaap gewekt, en kroop ik over de grond van de pijn. Ik weet nog dat ik tegen mijn kleine vruchtje zei “Hou vol, alle pijn draag ik met liefde voor jou” Ook had ik tegen een uur of half 5 krampen, net voor ik naar huis wilde, dus bleef ik maar zitten tot deze weer verdwenen waren. Toen ik 6 weken zwanger was, verloor ik wat bloed. En ik weet nog dat ik dacht, “Als het er dan toch uit moet, dan graag nu” Met 8 weken kreeg ik een echo, en daar zag ik een boontje, een boontje waarvan het hartje klopte, ik raakte zeer geëmotioneerd. Mijn kindje mijn vechtertje.

Ik werkte net twee maanden bij mijn nieuwe baas en had een contract voor een half jaar, toen ik vertelde dat ik zwanger was, mijn manager feliciteerde mij en was oprecht blij voor mij. Natuurlijk dacht ik dat mijn contract in augustus niet verlengd zou worden, echter niets was minder waar.

Na 3 maanden gingen de heftige krampen weg, en kon ik genieten van mijn tweede trimester. En wat was ik trots op mijn buik, op de bewegingen in mijn buik. Ik sliep soms halve nachten niet omdat ik alleen maar voelde naar de bewegingen in mijn buik, wat genoot ik er van.

Toen ik een paar weken met zwangerschapsverlof was, kreeg ik last van hoofdpijn, flitsen voor mijn ogen, en had ik een hoge bloeddruk. Ik moest rustig aan doen. Twee weken voor de uitgerekende datum, was mijn onderdruk zo hoog, dat ze mij gingen inleiden.

En na flink wat puffen, de weeën kwamen en gingen heel rap, kwam na 5,5 uur, het mooiste jongetje wat ik ooit gezien heb.

Als je een kindje krijgt dan is al het andere veel minder belangrijk. Mijn onvoorwaardelijke liefde en zorg gingen zo uit naar dit hulpeloze wezentje die zo van mij afhankelijk was.

Mijn zoon was een prachtige baby, wel een hongerige baby, hij groeide snel, liep met tien maanden, en sprak de eerste echte zin met 2,5 jaar.

Hij was een onderzoekende peuter, echt spelen was er niet bij, liever hielp hij mee met stoffen, of trok hij alle boeken uit de boekenkast. Ook nagellak in de badkamer smeren vond hij leuk.

Hij groeide op naar kleuter en ging naar school, waar hij temidden van zoveel kinderen, niet wist waar hij beginnen moest.

Leren en lezen dat was niets, hij maakte liever hutten, speelde met zijn vriendje Star Wars, en later wilde hij alleen maar voetballen.

Nu is mijn prachtige zoon 14 en een half jaar. Een halve kop groter dan mij, en ik heb hem nog steeds zo lief als de eerste dag dat hij in mijn buik zit.

Als hij ‘middags van school thuis komt, maak ik thee voor hem en zijn broertje met een suiker biscuitje, dat is een voordeel van thuis zijn. Daarna nemen we de dag door, en overhoor ik hem voor zijn toetsen.

IMG_2260
Mijn drie mannen 

Gisteren had ik mijn moeder aan de telefoon, ze had gelezen dat het een jongen van 14 jaar is die dat meisje verkracht en vermoord heeft. Net zo oud als mijn zoon nu.

Stel dat mijn zoon…. Mijn moeder was stellig, dat zal hij nooit doen. Maar stel? zei ik. Nee zei ze, zo is hij niet.

En natuurlijk heeft zij gelijk. Mijn zoon die op een school vol Ajaxcieden, trots loopt in zijn Feyenoordshirt. Mijn zoon, die wat een ander ook zegt, gelooft in zichzelf. Mijn zoon, sterker door strijd, en niets is beter dan dat ene woord….

Mijn zoon die ik vanmorgen met de auto naar school bracht, met Lee Towers op de voor grond, keihard zingend met zijn tweeën

Mijn zoon die weet dat wat er ook gebeurd: You’ll never Walk Alone…

En dat geld ook voor mijn andere zoon, maar dat is weer een ander verhaal….

Advertenties

Jarig

Er zijn niet veel gekken die zo oud worden,

Maar jij hebt het gered,

Ik kan het mij niet voorstellen,

80 jaar is toch voor oude mannetjes?

Met een wandelstok, en een kromme rug?

Mijn jonge vader 10? Misschien?

In niets lijk je op een oude man,

Je krachtige stem, die zingt nog net zo hard als vroeger,

En het leuke is dat je oudste kleinzoon uit hetzelfde vaatje tapt,

Je loopt als een jonge vent,

En je krachtige uitstraling,

Ik ben trots, super trots,

En ik weet het zeker 80 is het nieuwe 60!!

Mijn vader in 1990

Gefeliciteerd lieve sterke pap!!!

En nog veel mooie jaren 💋😘

Mc Muffinbuik

Ik ben sinds mijn 28ste jaar erg tevreden met mijzelf. Mijn figuur ontpopte zich van een magere lat, die haar heupen overal pijnlijk tegen aanstootte, naar een figuur met de voor mij juiste vormen. Het leuk was, dat ik daarbij ook nog kon eten wat ik wilde, en dat er niet veel aankwam. “Wacht maar tot je 30 bent, riep een toenmalige leidinggevende, dan wordt het allemaal wat moeilijker.”

Voor mijn 28 ste jaar was ik ook wel redelijk tevreden, maar vond ik dat er wat kilootjes op mijn botten kon gebruiken. En eigenlijk ben ik altijd wel tevreden geweest, waarschijnlijk komt dat omdat mijn moeder mij altijd vertelde dat ik een ontzettend, lief, mooi meisje was, en dat degene die valse opmerkingen over mijn lat figuur maakten, of over mijn haar of kleding, gewoon jaloers waren.

 

Dat maakt je als kind, puber en jonge vrouw heel sterk. Het is belangrijk om eigenwaarde te hebben, dan heb je de waardering van een ander veel minder nodig. Hoewel het natuurlijk altijd leuk is om een complimentje te krijgen.

Zo probeerde ik vriendinnen, ook te laten inzien, dat wij niet minder zijn dan de plaatjes in een magazine. Ja wij zijn echt, niet gefotoshopt. Ik maakte ooit eens een opmerking dat ik zeker niet onderdeed voor Yolanthe, waarop de vriendin schamperde, pff echt wel. Leuker was de opmerking van mijn toenmalige collega, toen ik vertelde dat ik,  terwijl ik op de fiets naar mijn werk fietste, een plaatje in mijn hoofd had van mijzelf en Doutzen. “En weet je wat? lachte ik blij, Ik doe echt niet onder voor haar’ sterker nog je ziet amper verschil”. Ze moest lachen en antwoordde:’ Je hebt helemaal gelijk, hier een foto van Doutzen en een foto van jou, geen enkel verschil’ We hebben er heerlijk om gelachen.

Mijn eigenbeeld is vaak mooier dan de werkelijkheid. Zo heb ik, toen ik in de dertig was, gedacht dat ik totaal niet ouder was geworden dan 24 jaar. Tot ik de foto’s terug keek.

Nu ben ik 45 jaar, en mijn buik is voor het laatst strak geweest in 2009, toen ik 37 jaar was, en heb ik een Mc Muffinbuik. Wat ik ook hoepel, hoe ik ook let op wat ik eet. (je mag lachen) Ik heb het gevoel dat mijn buik niet veel harder en strakker word. Onder die muffin voel ik best wel spieren, maar hoe krijg ik die muffin voor die spieren weg? En echt ik klaag verder niet hoor. Gister keek ik foto’s van mij in bikini van vorig jaar en van dit jaar, en dacht hmm die Mc Muffinbuik, valt best wel mee….

In de Kreukels

IMG_0932.jpg

Een paar maanden geleden keek ik naar het programma van Sophie Hildebrand: Sophie in de mentale kreukels. Het was een eye opener.

Zo eerlijk en open praatte ze er over, en ze vertelde ook dat ze het al een keer eerder had meegemaakt, en nu onderzocht ze waar het vandaan kwam, en hoe andere mensen er mee omgingen.

Het was september, bloed heet, een flinke nazomer, en die zon bleef maar schijnen, en ik zonneaanbidster kon de zon gewoon niet meer aan. Ik voelde mij licht in mijn hoofd en mijn hoofd deed pijn, mijn tong tintelde, mijn ademhaling was kort en snel, en ik had elk moment het gevoel dat ik kon flauwvallen.

Het was eigenlijk al een tijdje aan de gang, ik denk al sinds mei vorig jaar, toen ik met allerlei vage klachten naar de dokter ging, verschillende onderzoeken heb gehad en alles gelukkig goed bleek te zijn. Maar de klachten bleven.

Soms kon ik het opeens heel erg koud hebben, en heel soms moest ik gewoon blozen, zomaar ineens in de auto waar niemand bij zat.

Ik wilde zo graag schrijven, lezen, hardlopen en leuke dingen doen, maar alles voelde gewoon heel erg zwaar. Niet dat ik in bed bleef hangen hoor, met twee kinderen van 10 en 14 jaar ga je gewoon door, je moet wel, en het is ergens ook goed, je hebt een vast ritme. Ik deed wat ik moest doen, en alles ging op de automatische piloot, en niemand kwam wat tekort. Het huis was opgeruimd, het eten stond op tijd op tafel, het wassen en strijken ging ook gewoon door, maar toch nam ik iets meer tijd voor mezelf.

Potverdorie dacht ik, zit ik na 14 jaar, herstel, 25 jaar werken, eens thuis en dan kan ik er niet eens van genieten.

Een ex- collega had mij er al eens voor gewaarschuwd, maar ik dacht dat het niet zo’n vaart zou lopen, tenslotte heb ik zelf de beslissing genomen om weg te gaan, omdat het werk niet meer bij mij passte. Maar ze kreeg toch gelijk, soms reed ik langs mijn oude bedrijf, met tranen in mijn ogen, niet omdat ik spijt heb dat ik ben weggegaan, maar dat ik het jammer vind dat het zo gelopen is. Ik heb er ook mega veel plezier gehad.

Ik besloot alles op een lager pitje te zetten, en ook niet meer te bloggen of te reageren, zelfs dat werd mij al teveel. En zo spendeerde ik mijn tijd met serie’s kijken, speelfilms kijken en af en toe had ik zelfs de concentratie om een boek te lezen. Heel af en toe las ik eens een blog, maar merkte ook al snel dat dat soms teveel was.

Waarom lijkt het dat sommige mensen eerder in de kreukels liggen dan anderen? Sommigen lijken zo ongenaakbaar, of is dat ook maar een farce.

Mijn kreukels komen omdat ik alles wil zijn, onvervangbaar zeg maar, een gezellige moeder die voor haar kinderen zorgt, een perfecte huisvrouw die haar huis schoon en netjes wil, die dochter die er voor haar ouders is, de vrouw die er voor haar man wil zijn, en die vriendin die luistert naar haar vriendinnen. En in het hele rijtje staat nergens iets voor mezelf. Want ik wil mij zelf soms even lekker terug trekken, even helemaal niets, en soms zijn er van die kleine momentjes, en gelukkig kan ik daar nu al weer wat meer van genieten.

Maar misschien heeft het ook met de overgang te maken, dat mijn hormonen een steekspel aan het voeren zijn, met wisselende humeuren, zweet aanvallen, koude rillingen en andere klachten.
In de kreukels? Misschien is het gewoon de overgang….

 

Bron: In de Kreukels

Lazy Moederdag!!

Vrijdag haalde ik mijn jongste zoon op van school, hij vroeg of hij met zijn vriendje naar het centrum mocht om wat voor Moederdag te kopen. Mijn hart maakte een sprongetje. Misschien ben ik daar wel heel erg raar in, maar dat mijn jongste zoon uit zichzelf zoiets voor mij wil doen dat voelt heel speciaal.

Natuurlijk stemde ik toe, en daar ging hij op zijn fiets richting zijn vriendje. 


Een half uur later ging ik met Joost naar het centrum om boodschappen te doen en opeens zag ik de ruggetjes van mijn zoon en zijn vriendje, met een tasje van Smikky in de ene hand en een milkshake in de andere hand. Ik zei tegen Joost, laten we gauw een andere kant op gaan, het is niet leuk als ze ons zien.

Toen we weer thuis aangekomen waren, liet mijn jongste blij weten dat ie geslaagd was. En het liefst had ie verteld war hij gekocht had, maar hij hield zich in.

De volgende dag kreeg ik s middags tijdens het boodschappen doen, een appje van mijn oudste zoon, wat ik voor Moederdag wilde. Ik appte terug dat hij zelf mocht kiezen.

Vandaag is het zover, verwend door mijn man met orchideeen en een ontbijtje, kreeg ik van mijn oudste zoon een heerlijk luchtje, en van mijn jongste zoon een prachtig chocoladehartje. Mijn jongste moest een traantje laten, omdat hij niet wist wat hij moest zeggen. Ik gaf m een dikke knuffel, want ik begrijp die traantjes maar al te goed…


Nu maar duimen voor de wedstrijd van vanmiddag en dan heb ik een hele blije zoon!!

En dus speciaal voor mijn zoon:

https://g.co/kgs/tgniJV

Fijne (moeder) dag allemaal!! 😘

De plank volledig misslaan

Overijverig kan ik zijn zo’n week twee weken lang, net als die kat die benzine gedronken heeft, om vervolgens weer als een plum pudding in te storten.

In mijn overijverige weken, ben ik aan het hoepelen, de trap op en af aan het rennen, met gewichtjes in de weer en let ik s ochtends en s middags goed op wat ik eet, niet s avonds want dat is meestal al groenten. Terwijl ik dan bezig ben voel ik de energie in mijn lijf opborrelen heerlijk ik kan het! Daarna ben ik bezig om mijn huis schoon te maken en voor ik het weet sta ik s avonds achter het fornuis een maaltijd te koken.

Nu doe ik bij die oefening ook de plank en trots dat ik ben, kon ik dit al meer dan een minuut volhouden….tot ik plankte waar mijn oudste zoon en manlief bij zat:

Ik hoorde ze eerst wat lachen, “Wat, wat” riep ik met een rood hoofd. “Nou mam, je doet het niet goed, lachte mij zoon, jij doet het zo: hij ging op de grond liggen strekte zijn armen en benen en zijn kont omhoog… zo moet het dus niet.

Ik was verbluft, oké ik ben verbluft, dus met andere woorden heb ik al die maanden verkeerd geplankt? 

Hoe kan ik dit nou weer goed krijgen!