De plank volledig misslaan

Overijverig kan ik zijn zo’n week twee weken lang, net als die kat die benzine gedronken heeft, om vervolgens weer als een plum pudding in te storten.

In mijn overijverige weken, ben ik aan het hoepelen, de trap op en af aan het rennen, met gewichtjes in de weer en let ik s ochtends en s middags goed op wat ik eet, niet s avonds want dat is meestal al groenten. Terwijl ik dan bezig ben voel ik de energie in mijn lijf opborrelen heerlijk ik kan het! Daarna ben ik bezig om mijn huis schoon te maken en voor ik het weet sta ik s avonds achter het fornuis een maaltijd te koken.

Nu doe ik bij die oefening ook de plank en trots dat ik ben, kon ik dit al meer dan een minuut volhouden….tot ik plankte waar mijn oudste zoon en manlief bij zat:

Ik hoorde ze eerst wat lachen, “Wat, wat” riep ik met een rood hoofd. “Nou mam, je doet het niet goed, lachte mij zoon, jij doet het zo: hij ging op de grond liggen strekte zijn armen en benen en zijn kont omhoog… zo moet het dus niet.

Ik was verbluft, oké ik ben verbluft, dus met andere woorden heb ik al die maanden verkeerd geplankt? 

Hoe kan ik dit nou weer goed krijgen!

Op zoek naar vrede

Vorige week schreef ik nog vrede, we willen het allemaal, en toch staan we verder van elkaar af dan ooit. Oke we waren 4 mei waarschijnlijk allemaal twee minuten stil, om de slachtoffers te herdenken, maar daarna lijkt het wel of we de twee minuten op zijn aller hardst weer moeten inhalen. Want nog geen 3 dagen later worden er alweer verwensingen over en weer gemaakt, vanwege voetbal.

En eigenlijk moet ik daar een klein beetje om lachen. Nu is social media natuurlijk ook een vergaar bak geworden van verwensingen en frustratie, iedereen kan even snel zijn of haar ongenoegen uiten, om daarna de ander aan te spreken op ongewenst gedrag. Het is alleen al vermakelijk om de reacties te lezen.

Zo heb ik een tijdje Twitter gehad, maar daar ben ik resoluut mee gestopt nadat ik een tweet had geplaatst, die totaal verkeerd begrepen werd. Ik werd belachelijk gemaakt en weggehoond, nadat een bekend acteur mijn tweet met een eigen tweet retweette: volgens mij heeft zij de serie niet begrepen. Waarop heel wat volgers de tweet overnamen en daar zijn/haar eigen verhaal van maakte. Ik las mijn tweet nog een keer, en zag dus dat je deze tweeledig kon uitleggen, maar daar is natuurlijk in de snelle wereld van social media geen tijd voor. En laten we eerlijk wezen, het lijkt ook wel dat we liever onze frustraties kunnen uiten, dan dat we begrip tonen.

Vrede? We hebben nog een lange weg te gaan.

Vrede 2017

 

Vrede we willen het allemaal, als ik de verhalen zo hoor, en toch staan we verder af van elkaar dan ooit. Wat verstaan we onder vrede als we vaak niet eens de vrede kunnen bewaren bij de mensen die ons lief zijn? Of anders gezegd, de mensen die ons lief zouden moeten zijn?

Ik denk dat Ego, een belangrijke reden is dat de vrede niet altijd bewaard wordt. Een andere mening kan tot discussie leiden, en zelfs tot een breuk. Vrede we zijn volgens de statistieken al 72 jaar bevrijd van de tirannie, dictator, moorden, medische experimenten onder leiding van Josef Mengele en het voornemen van een rijk en ras nl het Arische ras.

Dat ras daar heb ik altijd mijn vraagtekens bij, naar mijn mening is het menselijk ras maar een ras, en dat we allemaal een ander kleurtje hebben doet na mijn mening niets af van het feit dat we allen afstammen van het menselijk ras, misschien stammen we wel af van de aap, en dan nog zijn we dus nog steeds een ras.

Maar goed ik dwaal af. We zijn 72 jaar bevrijd, we leven niet meer in angst, er zijn geen mensen die meer moeten onderduiken, en er worden geen mensen meer gefolterd, als slaven behandeld, en er worden geen medische experimenten uitgevoerd. En dat ene rijk, dat is er ook niet. Of toch wel?

Worden we niet met zijn allen elke dag, elk uur, beïnvloed door de media? En wat verteld die media ons eigenlijk? Toch ook alleen dat wat zij willen dat we horen? Of ben ik nu te wantrouwend? Mensen met een andere mening worden vaak weggezet als, dom, fascistisch, rechtsradicaal. En we laten het gebeuren.

Ik denk even terug aan 15 jaar geleden, toen Pim Fortuyn furore maakte in de Nederlandse politiek, hij was geliefd, werd verketterd, en uiteindelijk vermoord. En dan denk ik dat er in meer dan 2000 jaar eigenlijk niets veranderd is. Want wie op de barricade gaat staan, moet niet bang zijn dat zijn kop er afgehakt wordt.

Vrede we willen het allemaal, maar ons ego opzij zetten is nog steeds heel moeilijk.

Misschien moeten wij mensen eens beseffen dat we conflict wezens zijn, dat we niet in staat zijn om alleen maar vredelievend te zijn, misschien dat acceptatie een begin is van een mooi en vreedzaam leven.

 

-Ihr glaubt zu Töten wäre schwer
Doch wo kommen all die Toten her- RAMMSTEIN

Hormonen

13 jaar was ik, Ik geloof in de lente van 1985 gebeurde het, dat waar mijn lichaam al een tijdje mee aan het stoeien was. Ik riep mijn moeder, en ze zei: “Ja nu moet je uitkijken voor de jongens”. Ik denk dat ik haar aan gekeken heb ‘Van mens waar heb je het over’. Ze gaf mij maandverband. Vreselijk die watten bende tussen je benen. De eerste keer viel het allemaal nog wel mee, een klein beetje, dit was te doen. Ik geloof ook maar drie dagen en toen was het weer weg.

Helaas bleef het niet zo’n feest, snel na mijn eerste menstruatie, Ik weet niet na hoeveel menstruaties, maar al gauw, was ik drie weken aan een stuk door ongesteld. Ik moest mij om het half uur wel verschonen, want het spoot er zowat uit. Toen ik na 5 weken nog steeds ongesteld was, zijn we naar de dokter gegaan. Die had het over dat het allemaal nog moest reguleren, en dat het heel normaal was dat het zo onregelmatig en lang was. Ondertussen, was ik moe, gevloerd, ik kon niet meer. Na een week niet ongesteld begon de ellende weer. Gewapend met tampons en vier maandverbandjes om ging ik naar school, en nog doorlekken. Het was een hel. Na een paar maanden vond de dokter toch ook wel dat we er wat tegen moesten doen. En ik kreeg de pil voorgeschreven, Marvelon, ik zal het nooit vergeten. Mijn gezicht zette op, ik kreeg pukkeltjes, voelde me raar, maar de menstruatie was nu nog erger dan daarvoor, nu had ik niet eens een stop periode, het ging maar door. Terug naar de dokter, die stuurde mij door naar de gynaecoloog, daar werd ik onderzocht, en kreeg ik een andere pil de triginon of zo, maar met het zelfde belabberde effect. Ik was al niet dik, maar door zo vaak en veel te menstrueren, verloor ik steeds meer in gewicht, en maar door eten. Daarna de Primolut N, daar kreeg ik een opgeblazen hoofd van en haar in mijn gezicht. Uiteindelijk kreeg ik de microgynon 30, en die hielp. Hoera niet meer 3 tot 6 weken menstrueren, maar 10 dagen, oke ook best veel, maar voor mij een verademing.

Ik veranderde na mijn menstruatie, van een lief rustig, bescheiden meisje, werd ik kattiger, driftiger, en wist totaal geen raad met wat er gebeurde met mij. Voor dat ik ongesteld moet worden, heb ik een energie van heb ik jou daar, dan slaap ik slecht, moet alles netjes en schoon zijn, en kan ik opeens enorm uitvallen, heb enorme buikpijn en rugpijn. Maar soms is het er ook weleens na die tijd. Ik ben dan echt ontoerekeningsvatbaar.

images

Na de geboorte van mijn oudste ging het redelijk goed met mijn menstruatie en ik merkte ook omdat ik de pil niet meer gebruikte dat ik me veel minder bedrukt voelde, ik had altijd een gevoel dat er een zware deken over mij heen lag. Maar na de geboorte van mijn jongste begon de ellende weer. Ik probeerde een mirena spiraaltje, een succes bij vrouwen die mij het aanraadde, niet of nauwelijks ongesteld, het leek een walhalla, en dat was ook zo. Na 7 maanden van elke dag bloedspotting, hing dat ding er uit en heb ik m maar door de wc getrokken. Daarna maar weer aan de pil, de Yasmin geloof ik, alleen tijdens de stopweek, kreeg ik last van migraine en ook van neerslachtigheid. Uiteindelijk op aanraden van een vriendin van mij heb ik in 2013 een novasure behandeling gehad, waarbij ze in geloof 90 seconden het baarmoederslijmvlies wegbranden. Menigeen is daarna niet meer ongesteld, natuurlijk hoor ik niet bij menigeen. Al is de menstruatie wel heel weinig, maar toch wel zeurt het een week door.

Nu denk ik dat ik in de overgang zit, ik kan soms opeens blozen, warm krijgen, me raar voelen, opgejaagd depressief, vermoeid, Vrijdag appte mijn oudste zoon naar zijn vader: Mamma is ongesteld dus. Met van die lachende Smilies. Nadat ik waarschijnlijk had lopen zeuren dat ze slordig waren en dat ik altijd alles maar moest schoonmaken..

Ik hoop dat deze periode snel voorbij gaat.

 

De kop is er af

September 2016

Daar zat ik in de auto, Pinkfloyd op mijn iPhone, en een steen op mijn hart en in mijn maag.  Wat was dit nu? Oke het sluimerde al wat langer, als ik mijn blogs van vorig jaar rond deze periode er op na lees. Writersblog, weken overslaan zonder wat te schrijven, me verplicht voelen om weer wat te schrijven, maar niet de juiste toon en woorden vinden. Dan die vlog, OMG, ik heb mijn YouTube kanaal er af gehaald, sommige dingen moet je gewoon niet willen.

Ik raakte steeds geïrriteerder om blogs van andere te lezen, en ook was ik bang dat mijn blogs beïnvloed zou worden door wat ik las.

Zelfs mijn Lazy Sunday kon ik gewoon  niet meer opbrengen. Ik had behoefte aan niets….

Nou niets is natuurlijk een groot woord als je moeder bent van twee super leuke knullen van ondertussen 10 en 14 jaar oud, dan moet je gewoon door, de was, het strijken, het stoffen en het zuigen, het gaat allemaal gewoon door. Ondertussen blesseerde mijn oudste zijn enkel tijdens het voetbal in November, en moest ik m elke dag brengen en halen, dus mensen wees niet ongerust, echt het absolute niets heb ik niet mogen ervaren.

Maar langzaam maar zeker, pikte ik voor mezelf meer me time in. Na Ally mcBeal keek ik naar Sex and The City op DVD, en ook nog enkele films. In december begon ik op aanraden van mijn vriendin, met het kijken van Grey’s Anatomy, lekker on demand, helaas is de serie er nu afgehaald en ben ik gebleven bij seizoen twaalf aflevering 6 of zo, dus je kunt je voorstellen dat waren flinke marathons die ik gehouden heb.

Het kriebelde al eerder om te schrijven, maar mijn hoofd wilde nog niet echt mee en de woorden ook niet.

Of ik er al weer helemaal ben, durf ik nog niet te zeggen. Maar dat ik dit stukje al schrijf maakt mij al helemaal blij…

Ik wil Gerda, Nesrin, Mrs Brubeck, Morgaine, bedanken voor hun lieve berichtjes tijdens mijn afwezigheid, dat heeft mij heel erg goed gedaan.

 

Zo de kop is er af….

Lieve Jaike

Vandaag is je verjaaardag, vandaag is het 36 jaar geleden dat je op deze wereld kwam, maar vandaag is ook je uitvaart.

Ik heb met veel bewondering je blogs gelezen. Je was zo strijdbaar, zo overtuigd, en lieverd ik hoopte zo met je mee, als ik bijzondere krachten had dan… maar zo is het niet.

Het is gek, maar toen ik het nieuws las, kwam er een soort rust over mij, maar ik dacht ook aan je gevecht de afgelopen jaren.

Je was een bijzondere vrouw, je reacties naar anderen waren zo lief, begripvol en hartverwarmend. Ik schreef ooit in mijn blog over mijn rug, dat mijn vader zei dat het hem zo vreselijk leek om altijd maar rugpijn te hebben, terwijl hij zelf een geamputeerd onderbeen heeft, maar jij kon er ook wat van, je leefde ook zo mee in je reactie, terwijl je zelf…

Je bent een dappere vrouw, met zoveel kracht en positivisme geweest. 

Ik zal je niet vergeten lieve Jaike… 

Speciaal voor jou!!