Lazy Sunday 1. 2018

Hè is ie daar weer? Mijn eigen vertrouwde lazy Sunday? Ja… Sommige dingen komen nu eenmaal bij mij op als poepen. Lazy Sunday zal altijd eindigen met muziek wat mijn gemoed van het moment weergeeft.

Ik weet dat ik halverwege ben met Throwback Thursday Back to the nineties, en ik twijfel nog of ik daarmee verder moet gaan. Dus als je wilt weten hoe mijn leven er vanaf 1995 er uit zag, reageer dan in je comment.

Maar goed deze lazy Sunday gaat over mijn ergernissen. Nu zul je denken, Natas? Ergernissen? Dat geloof ik niet, zij die zo mellow door het leven gaat? 😉 Nou ik kan jullie teleur of geruststellen, ik kan mij ergeren en niet zomaar maar vloekend, tierend en soms stampend ergeren.
MIjn grootste ergernissen:

1. Als ik cola bestel en ik krijg Pepsi cola…. Ik wil Coca Cola….with full calories
2. Als mensen naast elkaar blijven fietsen, ik ben altijd degene die voor of achter iemand gaat fietsen.
3. Als ik achter een auto rijd die niet opschiet, die als een slak door de bochten gaat, afslaat of gaat slingeren, aaaaaah, ik eet nog net niet mijn stuur op. Maar eerlijk gezegd, komt het mij zelf ook weleens voor, dat de auto voor een stoplicht afslaat, of dat ik slinger omdat andere dingen belangrijker zijn, en dan denk ik ook echt aan die driftkikker die dan achter mij rijdt. Sorry
4. Eten wat niet lekker bereid is. Ik lust vrijwel alles, als het maar met liefde en smaak bereid is. Maar soms kom je maaltijden tegen dat je denkt, welke slappe hand heeft hier gewapperd blll.
5. Mensen die met het grote geheel meelopen, alsof die de wijsheid in pacht hebben. Ik probeer een helikopterview te hebben, niemand is volmaakt en niemand is helemaal slecht. Dat is ook het enge van de mens. Als je iemand adoreert zul je niet snel de slechte eigenschappen zien, maar als je bijvoorbaat iemand al niet mag of vertrouwd, zul je niet snel de goede eigenschappen zien. Probeer het eens, degene waar je een hekel aan hebt, om zijn of haar goede dingen te zien.
6. Mensen die maar doodblijven praten als ik wat aan het kijken of lezen ben, laat me!
7. Zinloze discussies, met mensen die koste wat het kost gelijk willen hebben, ik ben daar makkelijk in, als je gelijk wilt hebben prima, ik hou mijn mening, maar dat hoeft de jouwe niet te zijn.
8. Mensen kopen met geld, ik wil begrepen worden, zonder veel woorden, geld zegt mij helemaal niets.
9. Mensen die zeggen dat ze eigen inbreng heel belangrijk vinden, totdat de eigen inbreng haaks staat op hun eigen idee, en dat ze soms veel later met jouw inbreng aan de haal gaan.
10. En als laatste mensen die niet tevreden zijn met zichzelf dat op een gemene manier op jouw botvieren, door middel van pesterijen, gemene opmerkingen of zelfs fysiek worden.

Nou dit was mijn ergernissen top 10. MIjn lazy Sunday eindig ik met The Calender song van Boney M.
Wat is jouw grootste ergernis?

 

Advertenties

Hallo #2018

 

Na mijn vorige blog-> ben ik zoals geschreven na de oliebollenkraam gegaan, het was nog voor 6 uur, maar er stond al een rij. Ik wachtte max een kwartiertje en toen kon ik bestellen. Natuurlijk bestelde ik weer teveel, ik kan immers niet goed inschatten en ben altijd bang om te weinig te hebben.

Ik voelde me die ochtend al niet zo lekker, mijn hoofd zat vol en ik was wat aan het hoesten, in de middag kreeg ik spontaan in de Albert Heijn een bloedneus, gelukkig was ik net op tijd bij de zakdoekjes, zodat het geen bloederige bende werd. De boodschappen waren binnen. Het was tegen vijven dat ik weer thuis was en ik zette een blik tomatensoep en een blik champignonnesoep op, lekker makkelijk, met een lekker stokbroodje Aioli, ook niet zelf gemaakt. De boog kan niet altijd gespannen staan. Daarna ben ik met de jongens levensweg gaan spelen. Tijdens het spel begon mijn neus weer te bloeden en niet een beetje, het bleef komen. Ik rende naar de wc en de hele wc was binnen de kortste keer rood. Ik pakte zakdoekje na zakdoekje, probeerde mijn neus dicht te houden, het mocht niet baten. Ik zag in mijn ooghoek een minitampon liggen, en haalde de lastige verpakking (met mond en een hand, ja het ging niet anders) er af. Ik stopte het in mijn neus. Ik maakte mijn bloederige neus, mond, wang en kin schoon, (waarom zeg ik niet gewoon gezicht) en ging weer verder, met mijn kinderen, met levensweg. Mijn oudste zoon won, mijn jongste zoon werd tweede en ik was de hekkensluiter.

Daarna heb ik op de bank gelegen, gekeken naar voetbal Inside, oh wat moet ik toch vaak lachen om hun. Ik hou van die humor, kan er niets aan doen. Tussen de breaks door verschoonde ik mijn tampon, in mijn neus, want het was nog niet opgehouden met bloeden, het was niet meer zo heftig maar wel erg gevoelig. Tijdens Youp hield mijn neus het vol met een klein zakdoekje, maar tegen het champagnemoment, begon het weer wat te bloeden. Om 1 uur gingen de kinderen en ik naar bed, ik had voor de veiligheid nog een handdoek om mijn kussen gedaan. Hallo 2018.

Ik sliep slecht, ik hoestte en mijn hoofd deed pijn, maar gelukkig geen bloedneus in de nacht.
Ik was alweer vroeg op, en at in alle vroegte nog een krentenbol, ik had nog zoveel over, en omdat ik mij niet lekker voelde heb ik ook niet veel gegeten. Ik ben niet naar mijn ouders en schoonouders geweest, maar heb op de bank gelegen, met inderdaad weer een bloedneus. Het goede nieuws was dat ziggo per 1 januari Greys Anatomy op ondemand gezet had, en ik dus weer verder kon gaan kijken waar ik gebleven was.

Sinds gisteren ben ik weer opgeknapt en ben ik met mijn jongste zoon gaan shoppen. Heerlijk er even uit.

Helaas geen goed begin voor 2018, maar dat zegt natuurlijk niets over de rest van het jaar. Ik ga er gewoon voor. Met alles wat er bij komt, en natuurlijk zal ik wel weer eens inkakken, maar mij krijgen ze niet klein! 2018 Kom maar op!

Dag 2017

Het is vroeg, 5:05. De laatste dag van het jaar. Ik ben al een uurtje wakker, misschien al langer. Om 6;00 uur gaat de oliebollenkraam open, dat ga ik wel redden nu. Er staat een kop thee op tafel.

2017 bijna ten einde, en het is misschien vreemd, maar ik kan er niet zoveel van terug halen. Ik weet dat ik een lange tijd gestopt ben met bloggen, en in die tijd probeerde ik mijn hoofd leeg te maken. Ik keek veel Grey’s Anatomy. Ik was druk in de weer met mijn oudste zoon die eind 2016 een blessure aan zijn voet op liep waarbij hij enkele weken in gips liep en daardoor moest ik m steeds brengen en halen naar en van school. Hij had natuurlijk ook met de bus gekund, allen de bushalte is hier zo’n 10 minuten lopen vandaan.

7B118850-BDF4-47F4-B7F7-61806CA6AF0E

Ik bracht vele uurtjes door met een latte op de bank. Probeerde mijn drukke hoofd onder controle te houden. Soms dan stokte mijn adem en tintelde mijn tong, en bonsde mijn hart zo hard dat ik dacht dat hij er uit sprong. Ik probeerde te mediteren, te dansen, te roeien, te hoepelen, met wisselend succes.

Het liefst lag ik onder een steen, of aardiger, met mijn hoofd onder de dekens. Rust dat wilde ik. Alleen zijn, geen rekening houden met wie dan ook.

Maar dat gaat nu eenmaal niet. In een gezin met opgroeiende kinderen gaat het leven gewoon door. En deed ik wat ik altijd doe. Broodje maken, tien uurtje maken, kleding uitzoeken, wassen, aankleden, strijken, stoffen, zuigen. En veel tijd inlassen voor mezelf.

Ik snapte mezelf niet, waarom voelde ik mij zo raar, en hoe kan het dat ik de ene dag alles weer aan kan, en dat ik mij de volgende dag het liefst opsluit. Op een gegeven moment deed alles pijn, mijn buik, mijn rug, mijn oor, mijn hoofd, dan weer warm dan weer koud en alles er tussen in. Zou ik ooit weer de oude worden?

Ik heb geen moeite dat ik ouder wordt, en ik vind als ik mezelf in de spiegel kijk nog steeds een leuk mens, dus daar ligt het niet aan. Ik vind het overigens wel jammer dat hoe ik mijn best ook doe, mijn lichaam toch wel aan de zachte kant aan het worden is, wat ik ook doe hoe ik ook train. Maar verder heb ik niet zoveel moeite met mezelf als uiterlijk.

Daarom snap ik niet dat ik mij van binnen zo vaak onrustig voel. Paniekerig soms. Alsof de gekte op me zit te wachten.

 

Mis ik misschien mijn werk. Maal ik daarom teveel? Terwijl ik eigenlijk doodsbang ben om nu iets nieuws te beginnen, want daar ben ik wel heel onzeker door geworden. Murw gebeukt zo voelde het toen ik mijn werk schip verliet. Weliswaar met opgeheven hoofd, maar ik denk dat ik teveel en te lang over mijn kant heb laten gaan toen. En daar zit gelijk ook een deel angst. Ik ben zo bang om ergens weer te beginnen, en dat het ook een snelkookpan blijkt te zijn. Ik wil normaal kunnen werken, waar ik mijn vleugels kan uitslaan in plaats van beteugelen.

De laatste dag van 2017 het is inmiddels 5:32. Ik ga mijn thee opdrinken voor ik naar de oliebollenkraam ga.

Rest mij jullie allen een mooi 2018 toe te wensen, met mooie gebeurtenissen en liefde, en vooral Rust….

https://yoo.rs/useroverview/55227/Walkoflife

Vrolijk Kerstfeest

B37C2846-3811-4E64-9DBC-44F6D84BFC94.jpeg
Kers 2017

Nee ik had geen zin om kerstkaarten te schrijven. Ik heb het jaren trouw gedaan, al sinds ik weekenden doorbracht bij mijn ex.. 1991 dus.
Dit jaar zou ik geen kerstkaarten schrijven. Als de eerste kerstkaart binnenvalt, sta ik nog steeds achter mijn besluit. Maar dan ontvang ik de tweede, ik zie aan het handschrift op de envelop dat het van mijn lieve vriendinnetje sinds 1981 is. Mijn lieve vriendin, die ondanks haar operatie, ellende met haar moeder toch nog de kracht vond om kerstkaarten te sturen en te schrijven. Ik was om. Ik had nog voldoende kerstkaarten van voorgaande jaren over in de kast, deze heb ik gepakt ben gaan zitten, en gaan schrijven.

De kerstkaarten lagen toch wel een week op tafel, ik moest nog zegels halen, maar ik had geen zin om ze te halen. Ja je leest het goed, geen zin om te halen. En het slaat ook nergens op. Want ik ben elke dag wel bij een supermarkt te vinden die kerstzegels verkoopt, maar ik peinsde er niet over ze te halen. Vorige week dinsdag was mijn oudste vrij, en ging met zijn vrienden voetballen. Uit pure zenuwen, ja het is heel erg ja, liep ik naar de supermarkt en haalde ik de zegels. Ik wilde eigenlijk een velletje zegels halen, maar ik zag dat je bij twee velletjes een leuke kaarskandelaar kreeg van Rivièra Maison. Ik ging overstag en haalde twee velletjes zegels. De prijs € 29,00. Ik kon het bijna niet geloven. De verkoopster en tevens buurmeisje pakte voor mij een pakje waar de kaarskandelaars in zaten. Ik keek verbaasd naar het pakje dat zo plat was als een dubbeltje, maar dacht, waarschijnlijk zit daar een bon in om ze in de winkel op te halen. Opgewonden liep ik naar huis. Thuis aangekomen zag ik dat mijn oudste alweer lekker thuis was, evenals mijn jongste. Opgelucht en blij kwam ik binnen, zette thee voor ze en maakte het pakketje van de kandelaars open. Daar zaten twee papieren kapjes in, die moest je in elkaar vouwen. Leuk voor over een glas.

88A6F5DB-0849-47BE-B6B9-2E266BD81958.jpeg
Daar moest ik van bijkomen, ja en ik moest er ook om lachen. Ze hadden me weer mooi voor het lapje met hun kandelaars.
Uiteindelijk had ik maar 20 zegels nodig, en liggen die andere zegels in de kast.
Als ze voor volgend jaar december niet op zijn, zal ik waarschijnlijk toch weer wat kaarten versturen, maar misschien heb ik daar dan wat meer zin in dan dit jaar.

 

Morgen is het eerste kerstdag, wij vieren het met mijn schoonouders, we gaan lekker koken. En tweede kerstdag vieren we met mijn ouders, ze komen eerst bij ons en daarna gaan we met zijn allen uiteten.

Ik ben een beetje zenuwachtig, ik hoop dat het gezellig en lekker wordt, dat zal het vast wel allemaal zijn, maar ik heb daar de laatste jaren gewoon last van.

Als het straks voorbij is, zal ik blij en dankbaar terugkijken en mij afvragen waar ik me zo druk om gemaakt heb. En tegelijk vraag ik me af, had ik dat vroeger ook? Wanneer is het begonnen?

Maar goed, hierbij wil ik jullie allemaal een fijne en gezellige kerst wensen, met een ieder die je dierbaar is.

Wat gaan jullie doen met kerst? En hebben jullie een kerstgevoel?

The Special one

The special one

46 jaar is ze nu. Ze kwam in mijn leven toen ik in de couveuse lag. Mijn moeder was altijd heel zuinig op haar, ze stond 12 jaar op de plank in mijn kamer, die mijn moeder iedere week sopte en stofte. 12 jaar zag Anneliesje er uit als nieuw.

Maar toen liet mijn moeder de teugjes wat vieren, en mijn twaalf jarige vingers jeukten. Binnen de kortste keren, had Anneliesje bijgetekende wenkbrauwen, en een kort, weliswaar scheef, pittig kapsel.

Haar roze jurkje werd vervangen door een ander gewaad, waardoor het roze jurkje opeens spoorloos was, nooit meer gevonden.

Maar het goede nieuws is, van alle poppen, beren, Barbies en speelgoed, is Anneliesje nog steeds in mijn leven.

Ik heb Anneliesje gekregen van mijn oma en opa van mijn vaderskant. Ze hadden speciaal voor mij dit popje uitgezocht, voor sinterklaas, het duurste cadeautje voor hun jongste kleindochter en kleinkind.

Nu 46 jaar later staat ze bij mij boven op de boekenkast, alles te observeren. Ook mijn kinderen hebben Anneliesje eens onder handen gehad, vandaar dat haar pinkje is afgebroken.

Vandaag neem ik haar voor het eerst op de foto, besef ik nu. Geheel in kerstsfeer, bekijkt ze de kamer door haar eigen ogen.

Straks gaat ze weer naar boven, ik zal haar dan nog even een knuffel en een kusje geven.

Anneliesje The special one.

Hebben jullie nog een aandenken van vroeger?

https://yoo.rs/useroverview/55227/Walkoflife

 

Be the change

Alles moet anders, veranderen, be the change, maar waar willen wij naar toe?

En ook ik heb daar gestaan hoor, in een conferentie zaal, met mijn armen  voor mijn lijf en mijn handen die bewogen alsof ze een motor lieten gassen, op de muziek van Steppenwolf Born to be Wild. Ik zag de gekte, de hysterie, het schreeuwen om verandering, een andere weg, be the change. Welke verandering, welke weg, maar nog belangrijker, wat het doel was, dat is mij nooit duidelijk geworden, sterker nog, terwijl we amper begonnen waren, werd er alweer geschreeuwd om verandering.

Veranderen om het veranderen, ik had het gevoel dat we aan het doel voorbij schoten. Aan de andere kant schreef ik net dat het doel mij niet duidelijk werd. Dus welk doel heb ik dan voor ogen? Verandering  voor verbetering, meer werk en een effectievere werkwijze. Maar dat heb ik helaas niet kunnen ontdekken. Wel meer werk en verzuipen omdat randzaken, zoals rapporteren en registreren belangrijker werden dan de hoofdzaken.

Ik ben nu alweer 2 jaar thuis, twee jaar om de jaren achter mij te verwerken, de gekte een plekje te geven. Maar de gekte is er nog steeds, ik sta bij heel veel vacaturesites ingeschreven en word regelmatig benaderd door recruiters.

Nu is het zo dat recruiters aan je verdienen als je al op gesprek mag komen. Vroeger was het als je daadwerkelijk geplaatst werd.

Dus rij ik stad en land af met auto of openbaar vervoer, voor gesprekken. Meestal krijg je een terugkoppeling van de recruiter, of je het geworden bent, en in mijn geval waarom niet. Maar ik heb ook meegemaakt dat ik niets hoorde en zelf contact op moest nemen.

De redenen dat ik het niet werd is uiteenlopend, past niet in het team, geen click, te weinig ervaring ( en soms moet ik daarom lachen omdat het dan een functie is die ik 14 jaar bekleed heb).

Ook een leuke ervaring was, een gesprek in Amsterdam, of ik stressbestendig was, terwijl de vragenstelster over mij heen keek en tegen haar collega zei: ik ga er even wat van zeggen. Ik keek achter mij en zag een groep mensen die stonden te praten, ik had niets doorgehad, noem het afsluiten.

Maar ik geloof dat alles een reden heeft zo ook dit. Ik maak me er niet druk om, ik hoef me nog even niet te begeven in deze gekte.

En stressbestendig? Daar kan de vragenstelster nog wat van leren.

Geroast en genaaid

Het was me een weekje wel. Terwijl iedereen in volle afwachting was met wie Gordon donderdag zou trouwen, werd Giel Beelen Geroast.
Ik heb het niet zo op dit soort programma’s en heb Gordon gaat trouwen dan ook geen een keer op tv gezien, wel las ik de stukjes over het verloop van het programma op social media. Rogier, dat was de ideale huwelijkskandidaat volgens vele volgers.
In de ochtend luister ik sinds jaar en dag Veronica, en sinds een paar maanden zit daar Giel Beelen, weggeschopt bij het publieke NPO, mag hij nu zijn geluk beproeven bij Veronica, en eerlijk gezegd valt het mij alles mee. Maar natuurlijk moest hij dan ook geroast worden.

The Roast of… is een Amerikaans programma, waarin een bekend persoon, geroosterd wordt.
Er zitten allemaal bekende mensen op een stoel die elkaar afmaken. En iedereen smult ervan. Ik was nieuwsgierig, dus heb ik gisteren de Roast of Giel Beelen versneld teruggekeken, en met behoorlijk veel schaamte en ergernis. Hard gelachen heb ik niet, misschien heel even een grimas. Ik zal heel eerlijk zijn, ik was benieuwd naar Sylvana, anti zwarte piet, Simons. En och wat trok ze van leer zeg, ze liet geen gelegenheid voorbij gaan om het verschil tussen blank en zwart te maken. Elke zin was gevuld met zogenaamde zelfspot. Ik snapte het niet. Deze Sylvana, die van Denk naar een eigen politieke partij ging, met verschillende namen, die strijd tegen zwarte piet, zat er nu om te lachen. Oh maar dit is cabaret, oh dan mag je lachen. Nou ik zal jullie vertellen, ik moet vaak harder lachen om het ongekunstelde programma, Voetbal Inside, dan deze echt werkelijk walgelijke televisie.

Maar dat was nog niet het enige want gisteren zou Gordon zijn keus maken. Volgens de promo filmpjes en wat hij zelf deelde op social media, zou hij toch echt gaan trouwen. Kijkers leefden massaal mee, gaven hem advies, maar wat deed Gordon? Hij koos niemand met boze en teleurgestelde kijkers als gevolg. Ze voelden zich echt genaaid, en Gordon, lacht en denkt, heb ik er even veel kunnen naaien zeg.

Erland ging ook al weken met een klein stijfje naar bed, want dit programma was toch echt een hit, en keching voor zijn bankrekening. Die Erland, die gaat voor mooie programma’s, die zich ontzettend verdrietig voelde samen met billenmaat Ronald toen VI van leer trok over het reilen en zeilen bij de RTL Directie. Erland die het elk jaar weer vlak voor kerst zo goed voor heeft met de mensen in arme landen, dat hij zijn personeel, naar een arm land laat overvliegen, en dat ze dan met tranen in hun ogen moeten vertellen hoe vreselijk het daar is, en dat er gestort moet worden.

In mijn woonplaats heeft zich deze week een vreselijk drama afgespeeld, een jongen van 15 jaar, die zou gaan voetballen, werd meerdere keren gestoken door een plaats en leeftijdsgenoot die samen met zijn vriend was. Een buschauffeur heeft het slachtoffer proberen te helpen. Helaas het mocht allemaal niet baten. Het slachtoffer is in het ziekenhuis aan zijn verwondingen overleden. De twee daders zijn inmiddels voorgeleid. 15 jaar.

Waar gaat dit toch allemaal heen….