Gedichtje

Heb je dat weleens gedaan,

Dansen in de regen,

Je proeft het water op je lippen,

De regen voelt als een zegen,

Heb je dat weleens gedaan,

Gestaard naar de zon,

Het goud verbrandde je ogen,

Alsof je niet meer zonder kon,

Heb je dat weleens gedaan,

De mooiste bloem geplukt,

En vermorzeld met je vingers,

Die je beter had laten staan

Is het je weleens gelukt,

Vol overgave te genieten,

De ware liefde te voelen,

En dan toch te verliezen,

Heb je dat weleens gedaan,

Is dat je gelukt,

Dan treft je geen blaam,

Maar dan ben je van de pot gerukt!

Je kunt mijn rug op #10 The end Extra lang

Wat vooraf ging.

Echt heel sterk is mijn rug niet geworden na de eerste operatie, ik moest echt wel uit kijken, schaatsen of zo ging niet, het was alsof mijn benen los in mijn bekken zaten. Dansen ging ook niet meer zo lekker lenig, maar ach het was beter dan het was.

Begin 2013 ga ik nog lichtjes door mijn rug, maar gelukkig was dat na een weekendje alweer een stuk minder.

Verder ging het redelijk met mij, ik moest aanpassingen doen, en dat deed ik ook, moeilijk vond ik dat met twee kinderen, en een man die veel werkt, maar ach je leert met je beperkingen om te gaan zullen we maar zeggen.

En dan is 2014 net aangebroken, ik was aan het strijken en tegelijkertijd aan het leren voor mijn examen BKL (Basis Kennis Loonadministratie),  wat ik aangeboden kreeg via mijn werk. Ik had op mijn iphone hoofdstukken en opgaves ingesproken en dat leerde ik dan terwijl ik de was deed, of aan het stofzuigen was, maar nu was ik dus aan het strijken, ik weet nog dat ik een truitje opvouwde en in de wasmand wil leggen, en terwijl ik die draai maak hoor en voel ik krak….in mijn rug. Dezelfde kant als waaraan ik geopereerd was. Ik dacht dat ik door de grond ging van de pijn. Ik was niet helemaal stijf zoals de allereerste keer, maar mijn onderrug was wel behoorlijk stijf, maar eigenwijs als ik ben, streek ik toch alles weg, liep naar boven en ging op bed liggen. Ik wilde me niet laten kennen, en ben de volgende dag toch naar mijn werk gegaan, wat natuurlijk niet ging, ik kon amper zitten. Na een uur haalde Joost mij op, en ging ik op bed liggen.

Gelukkig was de pijn en stijfheid na een maandje weg en ging het weer even beter. Dat wil zeggen een weekje. Want tijdens het appen, maakte ik weer een draai, en schoot het er weer in, deze keer nog pijnlijker dan de vorige keer. Ik was in en in verdrietig, ik had ondertussen al wel een fysiotherapeut, maar die trok nadat ik de tweede keer door mijn rug ging zijn handen van mij af, want hij dacht niet dat hij de juiste behandeling gaf.

De dokter, (dezelfde als toen) nam me weer niet echt serieus, ik heb gehuild en geeist dat ik een doorverwijzing kreeg, en uiteindelijk gaf hij mij die. (je snapt dat ik daarna over ben gegaan naar een ander).

De neuroloog was er niet zeker van of het een hernia was, maar ik voelde dezelfde symptomen, alleen leek het nog erger. De pijn was onhoudbaar.

Ik kreeg een MRI scan met contrastvloeistof, en ik voelde mij raar in mijn hoofd worden, toen ik mij weer mocht omkleden, zag ik allemaal bulten, allergische reactie, en ik mocht een nacht in het ziekenhuis doorbrengen.

De uitslag was uiteindelijk weer een hernia. Weer naar de chirurg, die wilde mij niet opereren omdat ik al geopereerd was, en hij dan weer door het bot moest, waardoor ik nog instabieler zou worden.

Ze raadde mij pijnbestrijding aan. Een aantal keren ging ik naar de kliniek waar ze mijn zenuw probeerde te verdoven, met een naald gingen ze dan in mijn rug prikken. Het hielp allemaal maar even, en de pijn leek daarna nog erger dan er voor. Mijn been het leek soms wel of er lichtflitsen door mijn been ging, zo’n pijn, en ik maar googlen, “misselijk van de pijn” Ik wist me geen raad.

En net toen ik dacht, dit is mijn leven, ik ben 42 jaar, moeder van twee kinderen, lig meer op bed dan dat ik wat anders kan, zei een collega, dat haar man geopereerd was in Klein Rosendael, endoscopisch, en dat hij ook zoveel last had gehad.

Daar ging alles razendsnel. Ik belde, ik kon bijna direct komen, ik kreeg een gesprek met de neurochirurg, die gelijk zei: Ik ga je van je pijn afhelpen. Hij hoefde niet door het bot heen. In een ochtendje was alles al geregeld voor de operatie over 3 weken.

Ik was niet bang toen ik geopereerd werd, ik was juist heel rustig, heel anders dan de vorige keer. Het voelde goed.

Ik mocht de dag na de operatie naar huis, ik voelde me prima… Maar na twee dagen heb ik zoveel pijn gehad, en ben ik zo beroerd geweest. Ik heb mij echt een week beroerd gevoeld (kwam door de diclofenac). Ik had pijn in mijn bilspier, kon amper zitten, en had het gevoel dat mijn ene been langer was dan het andere been, ik dacht dit is helemaal mislukt, maar na twee weken, ging ik als een trein… Ik ben 20 november geopereerd, en 3 januari begon ik weer met werken. En 1 maart werkte ik weer mijn volledige uren. Ik begon weer vertrouwen in mijzelf te krijgen, en in mijn lichaam, ik durfde langzaam aan weer te gaan hardlopen, en oh de euforie toen ik weer kon hardlopen in het bos waar ik nog geen 4 maanden daarvoor voorzichtig mijn stapjes zette, ik huilde gewoon van geluk.

En elke keer als ik hardloop en ik denk ik kan niet meer, dan denk ik terug aan die tijd, en dan ga ik weer door!!!

Dit is het einde van mijn verhaal… Ik wilde jullie meegeven, om niet zomaar op te geven, dat je lichaam echt wel aangeeft dat er wat aan de hand is. Laat je niet door de doktoren met een kluitje het riet in sturen.

The End

Dit nummer stond op mijn telefoon toen ik na de operatie wandelde, en nu als ik hardloop, en dan voel ik mij zo gelukkig en vrij!!!

 

Wij zijn nu bijna 7 jaar verder na het ongeluk van mijn vader. Het heeft diepe wonden geslagen, bij ons gezin. Mijn vader wordt dit jaar 79 jaar, en is nog heel krachtig. Voor een man die op zijn 72e jaar zo’n ongeluk moest meemaken, gaat hij er geweldig mee om. Natuurlijk ben ik er niet bij als hij het even niet zit zitten, maar hij gaat door!! Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik zo’n sterke vader heb. Ook mijn moeder wil ik alle lof geven voor haar liefde en steun aan mijn vader. Ik heb echt twee topouders, waar ik enorm trots op ben!!

En dit is echt het einde!!

Lazy Sunday 23

#muziek #gezelligheid #lazy #sunday #3ekerstdag

Zo de kerst is weer voorbij, ik hoop met heel mijn hart dat een ieder mooie en gezellige dagen hebben gehad. Ik in iedergeval wel. Gisteren waren mijn ouders te gast en ook gister was het eten goed gelukt. Het was ook erg gezellig.

¬†Vandaag is het weer zondag een echte Lazy Sunday… Gister kin je genieten van een kerstplaat nu weer even een knaller… Zag m gister op de tv. Deze plaat is uit 1988 ja het jaar dat Nederland Europees kampioen werd.

Een heerlijke plaat om lekker hard te zetten!! Veel plezier!!

Hoera ik ben Jarig!!!

#jarig #feest #beautydag #Thermenlamer #lifestyle #feest

Vandaag 44 jaar geleden zag ik het levenslicht in Deventer. Een meid, een meid, riep mijn moeder blij uit. Na een jongen een meisje, een droom. Helaas werd de droom wreed verstoord toen bleek dat ik niet wilde drinken. Ik moest 2 dagen na mijn geboorte de couveuse in. Daar heb ik ruim 2 maanden in gelegen. Het ging lange tijd echt niet goed met mij. Ingeklapte long, misschien longontsteking, vroeger waren ze niet zo scheutig met informatie. Ik heb zelfs zo slecht gelegen dat mijn hartje ermee uitschee en dat er hartmassage is toegepast. Ik hoestte als kind vreselijk, echt, Pieterburen was er niets bij. En het deed pijn, het deed ontzettend veel pijn op mijn borst, dat kan ik me nog herinneren, dat ik niet wilde hoesten, maar dat ik dat niet kon tegenhouden. Ik riep niet om mijn mama, maar mijn moeder hoorde me altijd, en kwam me dan verzorgen. Ze smeerde me dan in met Dampo, en ik kreeg een hoestdrankje, ze knuffelde me dan, en zo viel ik in haar armen in slaap. Ik ben tot mijn 6e jaar onder controle van de longarts geweest, en toen was ik genezen verklaard.

Mijn jongste zoon heeft een portret van mij getekend… lijkt wel he?? 
Ik heb nooit gemerkt dat ik heel ziek geweest ben, behalve dan dat vervelende gehoest, (Mijn duitse leraar dacht eens grappig te zijn door te zeggen: moet je maar wat minder roken, toen ik zat te hoesten, ik rookte toen niet), kon ik verder alles en deed ik verder alles wat een ieder kind deed. Ik werd door mijn moeder niet als een kasplantje behandeld.

Maar vandaag ben ik voor de 44e keer jarig, dat zijn toch al aardig wat jaartjes, ouder worden vind ik niet erg, maar dat ze mij ouder schatten dan weer wel. ūüėČ Zo werd ik op mijn 37ste door een badmeester 44 jaar geschat, ik dacht oke? En hoe zie ik er dan uit als ik 44 jaar ben?

Mijn moeder en ik heerlijk beautydagje…
Mijn eerste cadeautje heb ik zaterdag van mijn ouders gekregen, een heerlijk beautydagje met mijn moeder. We werden rond kwart voor 4 door de schoonheidsspecialistes opgehaald. Ik liep maar gelijk naar de wat grovere vrouw, ze leek me namelijk niet het type voor mijn moeder, en ik denk dat ik daar gelijk in had. Ik werd heerlijk gescrubd en gemasseerd met Lavendelolie. Daarna mocht ik onder de douche en werd mijn gezicht gemasseerd en mijn schouders. Ik viel zowat in slaap. Na drie kwartier was de behandeling klaar, en kon ik even bijkomen. Daarna zat ik in de wachtruimte en was ik aan het wachten op mijn moeder, die pas een half uur later klaar was. Ook zij heeft genoten. We bleven nog even zitten om wat te drinken, daarna zijn we moe maar voldaan naar huis gegaan.
Ik vind het een zegen dat ik ouder mag worden, tenslotte is dat niet voor iedereen weggelegd. Je veranderd als je ouder wordt, dat is ook logisch, want je omgeving veranderd ook. Je kinderen worden ouder, je hoeft niet meer dag en nacht te zorgen, ze zijn al aardig zelfstandig, hoewel ze hun moeder heel goed weten te vinden, omdat ik altijd moeder, en ik het soms meestal vergeet dat zij best wat meer hun steentje kunnen bijdragen. Maar ach, verwend worden op die manier is toch wel het hoogste.

Move over Linda… Hier is Jan!! cadeautjes: Jan, fitnessbal & springtouw
Mijn oudste zoon heeft mij zo een ontbijtje beloofd, en mijn jongste zoon heeft een tekening gemaakt. Om mijn 44 jarige lichaam in shape te houden, (en ik niet weer lig te creperen van de pijn door rugklachten) heb ik een springtouw en een fitnessbal gekregen van mijn 3 mannen. En voor de regenachtige herfstdagen krijg ik een abonnement op Jan Magazine, daar ben ik al abonnee van sinds het begin. Alleen ben ik nu wat slimmer, nu neem ik een abonnement voor een jaar, zeg m 3 maanden van te voren weer op, en abonneer me een paar maanden later weer voor een actieprijs. Ik ben in 2005 tot en met 2014 geabonneerd geweest op de Jan, maar als trouwe abonnee krijg je nooit eens een aanbieding of een leuk extraatje, en betaal je ook nog eens de volle mep, ik heb dat eens aangegeven bij zo’n telefonische enquete over abonnementen. Maar tot nu toe doet niemand daar wat mee. Dus doe ik het nu maar zo.

Ik vier mijn verjaardag niet echt, over 9 dagen is mijn oudste zoon ook jarig, maar vanmiddag krijg ik wel visite, zodat de dag niet ongemerkt voorbij gaat…

Opvoedkundig gewauwel

Ik ben nu bijna 13 jaar moeder. Maar voor ik moeder werd, had ik al duidelijke richtlijnen hoe mijn kind op te voeden, niet vanuit een boekje hoor, maar vanuit mijn hart.

Mijn grootste wens, (naast ballerina, actrice, wereldster, fotomodel, en schrijfster worden) was om ooit moeder te worden. Het leek mij geweldig om een klein mensje te koesteren, lief te hebben, te knuffelen, voeden, en te begeleiden naar de zelfstandigheid. Ik heb ooit een keer in een blog geschreven dat er door mijn toenmalige leidinggevende gevraagd is wat mijn passie is, en toen antwoordde ik: mijn kinderen, je leert zoveel van je kinderen, en vooral over jezelf, ik vind het geweldig om mee te maken. Mijn toenmalige leidinggevende kon zich daar geen voorstelling van maken.

De dag dat ik wist dat ik zwanger was, staat voor mij als een van de mooiste dagen van mijn leven in mijn geheugen gegrift. Maar op dat moment begon voor mij al het zorgen, zorgen dat ik mijn kindje bescherm, dat ie gezond ter wereld zou komen.

En gezond kwam hij ter wereld, hoewel hij voor dat ie met de tang gehaald werd, zich zelf bijna aardig aan mijn navelstreng verhangen had. Maar daar was hij dan, in mijn leven had ik nog nooit zo’n prachtig kind gezien, volmaakt dat was is hij. Prachtig gaaf koppie, klein neusje, een schattig mondje, waar een geluid uit kwam, mijn perfecte droom.

Toen we samen thuis kwamen, hadden mijn buren het huis versierd, en stonden ze ons op te wachten, zo lief. De eerste nacht werd mijn zoon om de 3 uur wakker, en dat hield hij zeker een flink aantal weken vol. Oké , dat vond ik weleens zwaar, omdat ik gewoon slaap nodig heb, en ik bloed chagrijnig word van te weinig slaap, maar ook dat gevoel maakte al snel plaats voor de liefde die ik voor hem voelde voel.

Naast veel eten en liefde hebben kinderen ook grenzen nodig, en daar ben je als ouder natuurlijk verantwoordelijk voor. Ik ben allergisch voor moeders (sorry als ik iemand tegen de schenen trap) die alles in overleg doen, met een dreumes van 2- 3 jaar. Ook mijn kinderen wilden snoepjes in een winkel, en probeerde een keel op te zetten als ze dat niet kregen, maar dan pakte ik ze bij hun oren, en zei zacht toch heel dringend: nog een keer, en dan krijg je een pak op je luier, als je thuis bent. Het bleek niet nodig, de kinderen begrepen de boodschap. Duidelijkheid is wat ze willen. Kinderen zijn net als honden, ze willen een persoon die sterker is dan hun, die hun voorbeeld is, hun boeg in deze woelige wateren, die hun beschermt als ze in de problemen raken.

Ik heb mijn kinderen vaak naar boven gestuurd, als ze niet wilden luisteren, of als ze gingen huilen, omdat ze hun zin niet kregen. Vaak had het huilen te maken met vermoeidheid, en als ze dan in bed lagen, waren ze na een halfuurtje stil, en als ik dan naar boven ging dan lag een van hen zo heerlijk onschuldig te slapen. Wat een rust en liefde straalt dat toch uit.

Mijn kinderen moeten ook alles eten, lust ik niet? Jammer het is gezond, en je eet het. Nu vinden ze zelfs groentes heerlijk die ze vroeger vreselijk vonden. Smaak moeten ze ontwikkelen, en het wordt herkenbaar, en een mens houdt van herkenning eerlijk is eerlijk.

Geduld dat is wat je ook moet hebben met kinderen, en nee ik had¬†geen geduld,¬†ik was gewend alles even snel te doen, maar dat veranderd als je¬†zo’n lief klein aanhankelijk mensje verzorgd, het draait niet meer om jou, maar om de baby. Ik heb dat nooit erg gevonden, ik ging ook nooit met drukke dagen de stad in met de baby en peuter, en als ik al ging dan was het maar voor even. De hersentjes hebben al zoveel te verwerken.

Ik ben een trotse moeder, ik vind het prachtig te zien hoe mijn kinderen zich ontwikkelen, elke fase heeft zijn charmes, de schattigheid van baby zijn (het zwitsal gevoel), de ontdekkingsreis van de peuter ( kleuren op muren, stoelen etc) de band die je krijgt doordat je met je kleuter praat (ze zeggen niet veel meer dan, weet ik niet, ja, nee, vandaar dat ik altijd vragen stelde), het gevoel dat ik heb gegeven dat ze altijd bij me terecht komen met wat er ook is (en ja ook dan kan ik weleens boos reageren).

Mijn oudste zoon zit nu in de pubertijd, hij is een schat van een jongen en nog een makkelijke puber, maar je merkt dat ie zich soms graag wat meer terugtrekt, dat hij zijn mening niet meer voor zich houdt, en soms een beetje brutaal wil doen. Ik begrijp dat, ik ben vroeger ook een puber geweest, wel een hele makkelijke voor mijn ouders, maar niet altijd voor mezelf.  Want er veranderd toch wel wat in je lichaam en geest als je groter wordt. En dat zei ik dan ook tegen mijn oudste, en ik merkte dat ie daar heel opgelucht op reageerde, zo van, pff het is dus normaal.

Ik hoor vaak dat (vooral) moeders, het toch wel moeilijk vinden het opvoeden van kinderen, dit is natuurlijk ook niet echt de makkelijkste tijd, veel moeders werken 4 dagen, en dan nog het huishouden en de kinderen verzorgen, ze zijn dan ook blij als de kinderen even weg zijn en ze wat eigen¬†tijd hebben. Maar tegelijk vraag ik mij dan altijd af, wat dacht je dan? Wat dacht je dan toen je kinderen wilde? Dat het leven doorgaat zoals altijd? Ik maak mijn voorstelling altijd erger dan het is, ik hou rekening met veel (niet alle hoor) denkbare scenario’s, en bij mij viel het dus best heel erg mee. Want wat voor verwachtingen heb je?

Gelukkig heb ik altijd parttime (in het begin 16 uur later 20 uur) kunnen werken, en had ik niet veel eigen tijd nodig, omdat mijn passie bij mijn kinderen ligt.

Ik geniet nog elke dag van het moederschap, ik heb elke fase in hun leven proberen op te slurpen als een spons, helaas door omstandigheden is het er niet altijd van gekomen. Maar elke fase van mijn kinderen hebben iets moois en iets leerzaams.

En jij? Geniet of heb jij genoten van het opvoeden van kinderen? of vond/vind je het best lastig?