Hoelahoepen

Een paar maanden geleden heb ik een hoelahoep aangeschaft, ik dacht dat is goed voor mijn rug.

Zoals jullie weten heb ik een aantal maanden weer flink last gehad, en ik werd er wel weer moedeloos van, want wat moet je doen?

In ieder geval niet te veel.

Laat dat ramen lappen maar zitten.

Dweilen moet je maar aan een ander overlaten

De grote schoonmaak? Doe maar een paar kleintjes en vraag hulp, bij de zware taken zoals de douche.

Natuurlijk ging het herstel mij niet snel genoeg, en daardoor zat ik er wel doorheen. Uiteindelijk ben ik weer naar fysiotherapie gegaan, en hij heeft mij laten inzien dat ik met elke dag een beetje oefenen, meer voor elkaar krijg.

Gelukkig gaat het nu stukje bij beetje weer beter, ik ben niet meer stijf als ik uit mijn stoel op sta. Ik hoef ook niet meer steeds te liggen, om mijn spieren te ontlasten. Maar ik merk wel dat ik de oefeningen trouw moet blijven doen, omdat mijn rug nou eenmaal snel zwak is.

Maar goed, ik kocht dus een hoelahoep, en ik dacht: dat doe ik wel even. Tenslotte heb ik het vroeger zo vaak gedaan, met de door mijn vader van pvc buis gemaakte hoelahoep.

Maar wat viel dat tegen zeg, het lukte me voor geen meter, maar ik moest en zou het door zetten. Mijn oudste zoon vroeg:”mam, mag ik eens?” “Ja natuurlijk, antwoordde ik. Ik ben tenslotte de kwaadste niet. En natuurlijk lukte het hem na twee pogingen, en daar stond ie hoor mijn gespierde spijker, met een draaiende hoelahoep om hem heen. Hoe kreeg hij dat voor elkaar zeg. Ik heb tenslotte You Tube er maar bij gepakt, en gekeken hoe ze het daar deden.

En ja toen begon ik het langzaamaan wat door te krijgen. Alleen elke keer als ik de hoelahoep pakte, brandde mijn zijkant, maar ik dacht volhouden. Tot ik later in de spiegel keek en dit zag:

IMG_1636.jpg
lekker sportief bezig

En zal ik jullie nog wat leuks vertellen? De volgende dag had ik voor het eerst fysiotherapie bij een nieuwe fysiotherapeut!

Advertenties

Niet lullen maar poetsen!

Vandaag kwam ik ook alweer met een gejaagd gevoel uit bed. Gisteravond werd ik door de sollicitatiemeneer gebeld dat ik door ben naar de tweede ronde…Jippie Yeah, maar tegelijk: Kan ik het wel, ben ik wel goed genoeg. Die gevoelens hebben alles te maken met de afgelopen periode bij mijn oude werkgever.

“De wil is er echt, maar soms moet je je afvragen of hier je toekomst nog ligt” Ik liep al een tijdje mijn tenen, en of dat nu door mij komt, door mijn rug problemen of door alle veranderingen, soms groei je uit elkaar, en kun je het niet meer met elkaar eens zijn, terwijl je elkaar toch nog wel aardig vind. Dan moet je beslissen om uit elkaar te gaan.

Ik  heb gehuild tijdens het gesprek, zo ben ik nu eenmaal, maar tegelijkertijd voelde ik een opluchting, alsof er een last van mijn schouders af viel.

Toen ik thuis kwam ben ik als een gek gaan schoonmaken en ordenen. Samen met Joost waren we bezig zijn bedrijf opnieuw vorm te geven. En net toen we het een beetje eens werden, werd ie gebeld door een klant, of hij daar voor vast wil komen werken. Hij greep dit aanbod met beide handen aan, omdat nu ook mijn vastigheid was opgehouden.

Inmiddels zijn we 5 maanden verder, nadat ik mijn werkgever gedag zei. En heb ik na een paar inschrijvingen bij uitzendbureau’s, een echte sollicitatiebrief geschreven, hoewel, het was een korte en bondige brief. En ik mocht op gesprek, en nu dus voor het tweede gesprek. Het lijkt me heel leuk om daar te beginnen, maar tegelijk ben ik ook bang, bang voor het onbekende, weet je als je 20/ 30 jaar bent, dan stap je zo makkelijk van de een naar de andere situatie. Tenminste ik wel, ik was altijd heel flexibel, als ik het niet meer naar mijn zin had bij het ene bedrijf dan hopte ik hup naar een ander bedrijf. Mijn moeder zei altijd dat ze zo veranderd was na de kinderen. Ik lachte haar uit en zei dan: Nou volgens mij ben je nooit anders geweest. Ik moet mijn woorden terugnemen, ik ben nu van hetzelfde laken een pak.

Vandaag kwam ik dus met een gejaagd gevoel uit bed. Nadat ik iedereen van eten had voorzien, en een ieder de deur had uitgewerkt, ben ik nog even naar bed gegaan, om wat te lezen. Maar ook daar werd ik niet rustiger van. Dan maar douchen, haren wassen, föhnen, leuke kleren aan, hup Natas!

Ik belde mijn vader om te vertellen dat ik door was naar de volgende ronde. “Goed zeg! zegt ie blij. “Tja zei ik, ik weet het niet hoor Pap, het gaat allemaal zo snel”.  Hij vroeg aan mij of het mij leuk leek: “Ja zei ik. Nou, zei die, het is ook lekker dichtbij, je kunt je uren zelf inplannen, wat wil je nog meer. Mijn zware hart werd al een stukje lichter. Natuurlijk heeft mijn vader gelijk.

Ik vertelde mijn vader dat ik zaterdag een hoelahoep gekocht had, en dat ik het best een klus vond om dat ding draaiende te houden, en dat ik daardoor blauwe plekken op mijn zij heb. En vandaag moet ik ook nog naar fysio, die man zal wel denken. Dus zei ik tegen hem, ik stop maar even met hoelahoepen totdat die blauwe plekken weg zijn. Niet verstandig vond mijn vader, “Gewoon niet forceren, en niet zoals jij als een gek gaan hoelahoepen, opbouwen moet je, en gewoon elke dag een paar keer een paar minuten, die blauwe plekken gaan heus wel weg, maar als je nu gaat stoppen kun je over een paar weken weer opnieuw beginnen. “Dank je Pap, zei ik, voor je adviezen, je had coach moeten worden”. Dat was ik toch ook… Tja alleen noemden we dat toen anders. En kijk: Ik heb weer een heel stukje geschreven! Wat moet ik toch zonder mijn ouders!

 

 

 

Je kunt mijn rug op #2

Wat vooraf ging: Je kunt mijn rug op #1.

Soms weet je niet wanneer iets begint, het sluimert ergens en je geeft er geen aandacht aan. Misschien is het begonnen na de geboorte van mijn jongste zoon in 2006. Ik zat daarvoor al op fitness, wat ik op een lager pitje had gezet toen ik steeds dikker werd en de bevalling steeds meer in zicht kwam. Maar na mijn bevalling begon ik ook weer met fitness. Ik merkte dat ik bij het wegdrukken van gewicht bij mijn rechter voet, een pijnscheut voelde. Als ik mijn oudste naar bed bracht, hij had een hoogslaper, bemerkte ik dat ik pijn kreeg aan mijn voet als ik op het trappetje stond, als ik mijn laarzen aan deed, voelde mijn voet bekneld, en dan wist ik niet hoe snel ik mijn laars uit moest trekken. Hoe vaak ik op mijn werk op een schoen of laars liep, of allebei uit, is ontelbaar. Thuis hield ik het wel vol op mijn sloffen.

De dokter verwees mij naar een podoloog, en daar kreeg ik een zooltje voor tussen mijn tenen. Dat zou de pijn wel opheffen, waarschijnlijk iets ontstoken daar. Het zooltje hielp niet en al snel had ik meer last dan gemak van het zooltje dus hup weg ermee.

We schrijven september 2007. Er waren wat strubbelingen op het werk, en ik was ziek. Na een heftig telefoongesprek met een collega, werd ik thuis zo boos en zo gefrustreerd, dat het in mijn rug schoot. Zomaar voor het eerst. Het was bij lange na niet te vergelijken met wat ik later zou hebben, maar dit was het begin denk ik nu. Gelukkig was de pijn al na een aantal dagen minder, en na een week had ik geen last meer. Wel was mijn voet steeds pijnlijker aan het worden, maar ik dacht dat het aan mijn schoenen lag.

Het begin van het wii tijdperk maar nu even relaxen
Het begin van het wii tijdperk maar nu even relaxen
In oktober 2008 kochten we een Wii Balance bord. Ik had dat op tv gezien, en dat leek mij wel wat. Ik was weer gestopt met fitness, en nu was ik echt een paar keer in de week bezig met de Balance bord. Ik lette ook op mijn eten, ik was na de bevalling toch wat dikker gebleven dan ik wilde en dankzij mijn nieuwe eetpatroon (minder cola, 6 keer per dag eten ipv twee keer per dag) en oefeningen viel ik per week wel een kilo af. Vooral dat Viritueel hoepelen, zorgde voor een enorme gespierde buik. Mijn collega’s viel het op dat ik steeds slanker werd. Dat kwam ook omdat ze mij maar een keer in de week twee dagen zagen, en dan valt zoiets natuurlijk op. Ik deed bijna alle oefeningen op de Wii Balance board. Het schansspringen vond ik leuk, maar was ook goed voor mijn billen. Het skiën, maar ook het touwlopen. Elke dag of toch wel zo’n 3-4 keer in de week, deed ik trouw mijn oefeningen en dat was mij ook goed aan te zien, ik werd dunner en gespierder.

Ook stond ik voor de Wii te hardlopen. Gelukkig hebben wij de woonkamer boven, zodat niemand hoefde te zien wat ik allemaal voor de televisie deed. Dat hardlopen voor de televisie ging steeds beter, en ik hield het steeds langer vol, totdat daar geen uitdaging meer in zat en ik besloot om het buiten maar te gaan proberen.

Volgende keer: Hardlopen buiten en een groot verdriet

 

Aan de Botox

Sinds ik thuis ben, heb ik niet alleen meer tijd om te hardlopen, maar ook om televisie te kijken. En zo kwam ik sinds tijden weer bij The Bold and The Beautiful terecht. Ik hoor jullie denken, loopt dat nog steeds? Ja dat loopt nog steeds.


Ik weet nog dat ik het vroeger bij mijn ouders samen met mijn ouders keek. Ik was altijd voor Brooke Logan, de Blondine die altijd met streed met Schoonmoeder (to be or not to be ;-)) Stephanie en andere vrouwen waaronder de knappe Doc Taylor Hayes, om de gunsten van Ridge Forester, de vleesgeworden Ken. Ik was altijd voor Brooke. Ik vond haar bloedmooi en ik vond het zielig hoe Stephanie (schoonmoeder) met haar altijd de vloer aanveegde, en Ken uhm Ridge liet het eigenlijk altijd maar op zijn beloop, kon nooit kiezen, pakte de vrouw die voor hem stond, en Brooke kreeg altijd (oeps daar is ie weer sorry ;-)) de zwarte Piet toegespeeld.  Na mijn blog over sinterklaas en zwarte piet bedacht ik mij dat het voor iemand die Piet heet ook niet makkelijk moet zijn, het hele zwarte pieten verhaal, maar dat even terzijde 😉


Op een gegeven moment ben ik gestopt met het kijken van The Bold, dat is gekomen toen zij jaren geleden van RTL4 naar SBS6 gingen en ze geen vast tijdstip meer hadden. Toen ik het dus na mijn eerste rugoperatie in 2011 weer ging kijken op RTL Lounge, vaste tijd elke doordeweekse dag, schrok ik mij wild over de strakgetrokken hoofden van de vrouwen. Oh wat was die knappe Doc lelijk geworden, ze leek wel op the beast van Beauty and the beast, die tv serie. Jeetje wat botox met je kan doen. Ik vind gewoon dat zo’n bloedmooie vrouw nu misvormd is. Het is gewoon eng om naar te kijken.


Gelukkig zag Brooke er toen nog normaal uit, maar na mijn tweede rugoperatie in 2014 is dat wel helemaal veranderd, ook zij heeft de botox spuit gevonden en echt ik zou tegen haar willen zeggen:, Meid wat heb je je zelf aangedaan, je mond is misvormd, je jukbeenderen zijn veel te vol gespoten, wat zonde zeg.


IK ben geen voorstander van gesleutel aan een gezond gezicht. Er zijn maar weinig vrouwen waarvan ik vind dat ze er mooier door zijn geworden, een daarvan is Patricia Paay, daarvan kan ik zeggen ja je ziet er mooi uit, maar de rest, ze lijken allemaal op the beast…

En … zouden jullie botox in je gezicht laten spuiten, als je het idee hebt dat je meer rimpels krijgt?

Over Hardlopen

Zoals jullie vrijdag konden lezen, ben ik sinds 10 oktober thuis. Ik wilde het toen over hardlopen hebben, maar uiteindelijk kwam er een ander verhaal uit.

 

hardlopen met Evy

Sinds maart dit jaar ben ik voorzichtig aan begonnen met hardlopen. Ik heb het jaren niet meer gedaan en gedurfd vanwege mijn rugproblemen. Na mijn laatste operatie gaf mijn fysiotherapeut mij het vertrouwen dat ik echt wel weer kon gaan hardlopen. Zoveel verschillende peuten heb je toch. De vorige zei dat het echt not done was om ooit nog te lopen, want het zou mijn rug verzwakken, terwijl deze peut zei dat het juist goed was en dat het mijn rug zou versterken. In het begin liep ik een paar keer 3 minuten, een minuut rust en dan weer 3 minuten, en zo heb ik het samen met Evy opgebouwd.

 

mijn Roze Asics

 

Als je gaat hardlopen, zijn schoenen heel belangrijk, ik heb van die fluoriserende roze Asics aan mijn voeten, die mij zitten als pantoffels. Zeker met een zwakke rug is goed schoeisel natuurlijk heel belangrijk. Evenals de sokken, ik heb laatst hardloop sokken gekocht (ze lopen harder dan ik ;-)) En je merkt in de versteviging van je voeten echt wel verschil.


Ook heb ik een sportbeha, dat is voor een vrouw zeker een must, anders schudden de borsten alle kanten op en kun je rugklachten krijgen. Ik was van de week niet zo slim, ik had mijn sportbeha niet goed aangesnoerd, waardoor ze niet strak zaten, mijn buurman attendeerde mij er op, waar ze al niet opletten he? 😉 Hij loopt zelf ook hard.


Ik loop het liefst alleen lekker mijn eigen tempo en mijn eigen muziek, ik kan me er echt in verliezen. En dat terwijl ik vroeger hardlopen haatte, veel te vermoeiend, en nog heb ik weleens zoiets van pff, gaat het lukken? Maar als ik dan geweest ben, en ik heb mijzelf weer overtroffen, dan ben ik zo trots op mijzelf, dan voel ik me zo goed. Het is heerlijk om telkens je grenzen te zoeken en er overheen te gaan.
Helaas ben ik van het weekend iets over mijn grens gegaan. Zaterdag ging het hardlopen niet zo lekker, verzuring in de benen, ik heb de training wel afgemaakt maar ben wel vaak gestopt om te wandelen. Daarna ben ik gaan douchen en kreeg ik de opruimkolder, en ben de douchekast gaan schoonmaken en de handdoeken en washandjes weer gaan herverdelen.

’s avonds merkte ik het gezeur in mijn rug weer, deze werd weer lekker stijf. Ik heb maar gelijk aan de noodrem getrokken en heb rustig aan gedaan, een bad genomen, en ben gaan liggen op bed. Echt ik was verbaasd, dit had ik niet aan zien komen, het ging echt goed. Maar voor mij een leerschool, eens een rugpatiënt altijd een rugpatiënt, zo blijkt. Ik ga het nu dus weer even wat rustiger aandoen, gelukkig is de ergste stijvigheid voorbij en kan ik weer normaal uit de stoel stappen.

The Sky Is The Limit

Ik wil  mezelf nooit verliezen,

Doen dat wat ze van je verwachten,

Dan is het kiezen,

En is het even vol in je gedachten

 

Ik lieg mijn kostje niet meer mee,

spookte het door mijn hoofd,

Ik rechtte mijn rug,

en zei nee,

Natuurlijk was daar soms de twijfel,

Moest ik toch meegaan in de stroom,

Moest ik mezelf gaan verliezen,

Was het de strijd wel waard,


Ik rechte mijn rug,

Ik balde mijn vuist,

Ik lachte terwijl ik huilde,

De beslissing was juist,

November (een jaar later)

November is een bijzondere maand voor mij, ik ben er geboren, mijn oudste zoon zag er op 19 november 2002 het levenslicht, en op 14 november 2005 deed ik een zwangerschapstest waaruit bleek dat ik zwanger was van mijn jongste.
Ja gisteren was mijn oudste zoon jarig 13 jaar alweer. En ja wat vliegt de tijd en ja wat wordt hij groot. Maar wat is hij een ontzettend lief kind. Gisteravond vroeg ik hem even op mijn schoot te kruipen, gewoon dat ik m weer even kon wiegen als 13 jaar geleden, en daar lagen ze lange armen en benen om hem heen. Ik streelde zijn lieve gezichtje en gaf hem kusjes op zijn wang. 13 jaar maar voor altijd mijn baby, mijn peuter, mijn kleuter, mijn puber, mijn kind, mijn alles.

Vorig jaar werd ik op 20 november, ja vandaag een jaar geleden, geopereerd aan mijn hernia. Dit zou de tweede keer worden. De eerste keer was in 2011 en heb ik na de operatie heel lang moeten revalideren. En daar zag ik nu het meeste tegenop. Ik had gewoon geen keus, ik kon niet meer. Ik ben in januari vorig jaar door mijn rug gegaan. Eerst dacht ik nog, ach een paar dagen rust en dan komt het wel goed. Het duurde een maandje en toen ging het geleidelijk aan beter. Maar dan moet je niet weer door je rug gaan zoals ik, het moment van de tweede keer zal ik niet snel vergeten. Ik was aan het appen met twee vriendinnen aan het aanrecht, ik wil me omdraaien en ik hoor krak… Hij zat er weer volledig in, al strompelend liep ik naar boven, waarna ik met moeite op mijn bed kon liggen, en wat heb ik toen gehuild, ik heb zo gehuild, niet alleen om die verschrikkelijke pijn, maar vooral om de onmacht, waarom waarom mocht het niet weer wat beter gaan. En nee het ging daarna niet beter, af en toe had ik een opleving, om daarna weer een vreselijke terugval te krijgen. Huisartsen die je niet serieus nemen, en het afdoen als spit, en een flinke dosis ibuprofen.

Ik wist dat het foute boel was, je voelt dat. Maar omdat ik niet serieus genomen werd ging ik maar door. En elke keer verging ik van de pijn. Toch maar weer naar de huisarts, ik heb daar gehuild, gebeden en gesmeekt voor een verwijskaart, en deze kreeg ik met de woorden: je zult binnen een kwartier wel weer buiten staan. Gelukkig nam de neuroloog mij wel serieus, en kreeg ik een verwijskaart voor een MRI met contrastvloeistof.

De dag dat de MRI gemaakt moest worden, was ik nerveus, alsof er wat ging gebeuren. Normaal heb ik dat niet zo, ik onderga het en klaar. Ik ging alleen naar de afspraak.  Ik ging liggen op dat bed die naar binnen geschoven werd, na een tijdje werd ik er uitgehaald, en werd er contrastvloeistof in mijn aderen gespoten. Op het moment dat ze dat  in mij spoten voelde ik mij heel raar worden in mijn hoofd. Ik ging weer terug in de MRI, en ik wist dat dit maar 2 minuten zou duren, ik had een alarmknopje in mijn hand voor als er iets zou gebeuren. En ik voel me steeds raarder in mijn hoofd worden, alsof mijn hersenen in brand stonden. Maar ik dacht, volhouden, zolang ik niet wegval is er niets aan de hand, ik kan nog normaal denken. Toen ik daarna er uit werd gehaald, vertelde ik dat ik mij raar voelde. Ik kreeg een glas water om bij te komen, en mocht daarna aankleden. Ik liep naar de kleedkamer, en toen ik in de spiegel keek zag ik grote bulten op mijn lichaam. Ik zei het tegen de MRI vrouwen, ze gingen bellen, en moesten mij prikken geven tegen een allergische reactie. Ik voelde mij steeds raarder worden, en werd naar de eerst hulp gebracht. Omdat het niet veel beter ging, moest ik een nachtje blijven. Daarna mocht ik naar huis, allergisch voor jodium.

Ik heb mij heel lang daarna raar gevoeld in mijn hoofd. Uit de MRI scan bleek een hernia weer op dezelfde plek. Operatie was eigenlijk geen optie, omdat ik daar al eens geopereerd ben, en ze dan weer bot moesten weghalen en ik nog instabieler zou worden. Het werd de pijnpoli. Ik ben daar een paar keer geweest, en vond het daar maar raar en eng. De spuiten in mijn rug hielpen maar even, maar hadden niet het gewenste effect. Sterker nog het leek wel dat als de verdoving was uitgewerkt ik nog meer pijn kreeg. En zo waren er alweer maanden verstreken, waar ik steeds vaker pijn had, waar ik niets kon, geen leuke afspraakjes, alleen maar bezig met overleven.

Een collega zag mij stuntelen, en zei, dit hou je toch niet vol? Ik haalde mijn schouders op en zei: tja wat moet ik, ze willen me niet opereren, niets helpt. Zij had goede ervaring met een kliniek in Klein Rosendael.

Ik had geen ander keus meer en maakte daar een afspraak. De chirurg nam me gelijk serieus, en was vol vertrouwen dat ik na deze operatie alles weer zou kunnen. Ik was echt sceptisch. Maar dacht heb ik een andere keus? Nu lig ik meerendeel op bed, als ik gewerkt heb, en ik moet nog zolang. Ik nam het besluit om het er toch maar op te wagen.

Mijn kamer in klein Roosendael


20 november was de datum, ik was niet zenuwachtig toen ik daar naar toe ging, alles maar dan ook alles was daar zo relaxed, ze gaven mij zoveel vertrouwen.

De operatie is endoscopisch gegaan, en wat heb ik de eerste twee weken een verschrikkelijke pijn gehad, ik dacht werkelijk dat mijn ene been nu langer was dan het andere been. Naar de wc? Een drama, ik kon amper zitten. Ik dacht komt dit ooit weer goed? Ja het komt goed, sterker nog beter dan ik zelf voor mogelijk had gehouden, in januari kon ik alweer rustig aan aan het werk, in maart werkte ik weer 20 uur.  En nu een jaar later? Ik loop weer hard, ik kan weer dansen, ik kan de vaatwasser weer in en uitruimen zonder pijn, ik lig niet meer hele dagen in bed.

Het is een lang verhaal geworden, maar ik wilde het jullie toch vertellen, dat je soms denkt dat het nooit meer beter wordt, maar dat er soms toch meer is dan je zelf voor mogelijk hield. Deze ervaring heeft er ook toe bijgedragen om te gaan bloggen.

Een jaar later, en elke keer als ik hardloop en ik denk pff ik kan niet meer, dan denk ik aan vorig jaar toen ik voorzichtig door de bossen liep elke dag een stukje meer, en in mijn gedachte dat ik hier ooit weer zou kunnen hardlopen, en dan dan heb ik de kracht weer te pakken en ga door!