Over Dolores, mijn zoon en YouTube

Gisteren las ik het nieuws dat Dolores O’Riordan is overleden. Er ging een schok door mijn lijf. Natuurlijk zocht ik gelijk een liedje op YouTube van The Cranberries, Linger, dat vond ik altijd zo’n prachtig nummer, evenals Zombie en ode to my Family. Haar stem was zo prachtig. Net zo oud als ik nu ben, ze laat 3 kinderen achter, de doodsoorzaak is nog niet bekend, zo triest… daarom een ode aan haar… Samen met mijn eerste grote liefde Simon Le Bon

 

Wat wil je worden, vroeg ik pas aan mijn jongste zoon.
Youtuber antwoordde hij zonder aarzelen. Ik verslikte mij in mijn cola waar ik net een slok van had genomen. Natuurlijk zag ik de perikelen van Boef en al die andere treitervloggers voor me. Maar zo moest ik het niet zien. Hij gaat de grootste worden, met challenges, dus was hij bezig met het voor hem perfecte slijm te maken, en ik moeder deed met hem mee, maar voor de camera mislukte de slijm jammerlijk dus deze is nooit geplaatst, maar off camera lukte het echt, en oh wat was ik trots toen ik het mijn zoon liet zien, wat voor een perfecte slijm we samen gemaakt hadden. Toch heeft mijn zoon er een filmpje opgezet waar ik aan het zingen ben en wild met mijn hoofd aan het bewegen ben, ik was er echt niet op voorbereid, maar ach alles voor de roem hè?
Gister kwam hij mij trots vertellen dat hij al 10 abonnees heeft, waar ik er natuurlijk een van ben, de schat. En vanmiddag zou hij met zijn vriendje, hete pepers gaan eten en dit op YouTube zetten. Maar ja de pepers werden wel gegeten, echter zijn telefoon was leeggelopen. Helaas weer mislukt. Maar goed, van elke mislukking leer je en wordt je sterker en slimmer zegt men.

Op school zijn er verschillende kinderen die ook een eigen YouTube kanaal hebben, sommigen filmen elkaar terwijl ze bijna naakt over straat lopen, ook zie je ze kinderen pesten, allemaal erg leuk, maar niet heus. Dat is dus niet wat ik wil voor mijn kind, en dat weet hij ook. Ik kan erg streng zijn en mijn woorden hebben vaak wel de gewenste uitwerking, voorlopig nog. Ze mogen van alles maar binnen de kaders van t fatsoen, maar ook voor zichzelf, eenmaal online, kan er van alles mee gebeuren, ik zou het vreselijk vinden als mijn kinderen zichzelf of een ander iets aandoen vanwege een filmpje.

Maar om succesvol te zijn, zal je toch anders moeten zijn dan anderen, dat heb ik gezegd tegen mijn zoon, iets verzinnen wat nog niemand anders doet. Maar zover is hij nog niet. Ik kijk zijn filmpjes en gelukkig zijn ze nog onschuldig.

https://m.youtube.com/channel/UCD54knFMNCBLFhpzo_REl7A

 

Lazy Sunday #58

In dit jaar wordt George H.W. Bush, president van de Verenigde Staten, wordt Salman Rushdie slachtoffer van een fatwa van de Iraanse leider Khomeini met doodsbedreiging, vanwege zijn boek de Duivelsverzen, en kreeg bescherming van de Britse staat. Brengt de Japanse spelfabrikant Nintendo de gameboy om de markt. Sterft de Iraanse leider Khomeini, en valt in november de berlijnse muur, we gaan terug naar het jaar 1989.

unknown-2

Dit is het laatste jaar voor mij op de middelbare school, nog een paar maanden en dan moet ik examen doen. Maar eerst nog een paar schoolonderzoeken afwerken. Ik was niet echt een leerwonder, ik kon me er vaak niet toe zetten om uren achtereen door mijn boeken te struinen om te leren. Ik was nogal snel afgeleid. Mijn mondelinge examens had ik amper geleerd. En mijn Nederlands mondeling was helemaal niet voorbereid. Ik kan mij nog herinneren dat het op een vrijdag was om half 4 geloof ik. Ik was eerst nog met mijn moeder naar het dorp gegaan, en toen zag ik op de klok dat het al kwart voor 3 was, en ik dus snel naar huis moest, om mijn boek voor Nederlands te halen, en dan hup naar school. Ik had zelf voor die tijd bedacht om na het dorp nog een uurtje te gaan leren, maar daar was nu dus helemaal geen tijd meer voor. Ik was 5 minuten voor tijd op school, ik ging voor het klaslokaal zitten en nam nog even snel mijn boeken en verslagen door. De helft van de boeken had ik niet gelezen, en had ik via verslagen in de bibliotheek gemaakt. Andere boeken had ik een stuk van het begin, een stuk van het midden en een stuk van het eind gelezen, maar dus niet heel het boek. Ik werd naar binnen geroepen, en ik mocht een boek kiezen waar ik over zou vertellen, dat boek had ik wel helemaal gelezen, en daar kon ik mij nog veel van herinneren gelukkig, aangezien ik mij dus totaal niet had voorbereid. Daarna vroeg de juf wat over de andere boeken, en ik kon op alle vragen antwoord geven, hoe? Omdat ik kennelijk goede verbanden kan leggen. De juf (Marianne, voor Suus) was moe, had al de hele week al mondeling examens afgelegd en was niet helemaal scherp, ik was scherper.

#dancedancedance #ikvertrek #maxverstappen
feestje van mijn vaders werk, ik kijk niet echt blij hier blond

De maandag er op liep ik naar het Nederlands klaslokaal om te kijken op de lijst wat voor cijfer ik had, ik gilde het uit, nul voorbereid, en dan toch een 10 halen.

De weken van mijn examen was het warm, ik las vaak mijn horoscoop en in die week stond er dat het een uitstekende week voor gokken was. Ik wist genoeg, met de vele multiple choice vragen zou ik mijn examen wel halen, ik was er heilig van overtuigd. Mijn vader wat minder als ie vroeg of ik al geleerd had, en ik zei, er valt niets te leren.

#feyenoord #dancedancedance #vloggers #kabinet
met mijn oma op mijn 18e verjaardag
#liefde #oorlog #leef #ajax #maxverstappen
met mijn vader aan het diner en donker haar, net als madonna

Ik heb zelfs een briefje geschreven aan mijn moeder “Mam ik ga naar het strand, en ik neem mijn schoolboeken mee om te leren” Yeah right.

Ik zakte, maar ik mocht herexamen doen. En ik mocht zelfs kiezen of geschiedenis of Engels, ik koos voor Engels, en ik haalde het op een tiende punt, who cares, ik had mijn diploma.

Maar dan, wat nu, welke kant wilde ik op? De toneelschool was mijn droom, en ik schreef mij in, ik kreeg formulieren thuis, die ik moest invullen, en wanneer ik auditie kon doen, maar ik liet ze liggen, mijn droom, ik durfde het niet, wie zat er immers op Natasja te wachten.

met onze kat sherry hier was ze 10 jaar ze zou bijna 20 jaar worden.

Ik schreef mij in bij het uitzendburo, en ging in september/oktober, aan de slag. Ik deed verschillende administratieve baantjes bij bedrijven, het stelde niet zoveel voor, archiveren, gegevens invoeren in de computer, post versturen, het zogenaamde licht administratieve werkzaamheden. Het waren meestal baantjes voor een paar weken, en dan zat ik weer even thuis. Dan hielp ik soms mijn moeder met de keukenkastjes schoonmaken. Aan het eind van het jaar, ging ik werken bij de speelgoedwinkel Bart Smit, voor de drukke december maanden, het was keihard werken, ik moest er vroeg zijn, en we waren laat weer weg, omdat de spullen vaak ’s avonds kwam en we die weer in de schappen moesten zetten. We moesten de producten altijd spiegelen, en ik mocht inpakken, met sinterklaas hadden ze blauw inpakpapier, wat zo afgaf dat ik als een smurf weer naar huis toog. Ik wist al snel, dit is niet wat ik wil, maar wat wil ik dan wel….

Dit is de laatste Lazy Sunday Back to the eighties. Ik twijfel of ik doorga met de jaren ’90. Sowieso ga ik even stoppen met bloggen, ik weet niet voor hoe lang, of het een week, maand of weet ik veel hoelang is…. maar ik voel dat ik even rustig aan moet doen, er komt zoveel op mij af momenteel, dat ik even wil stoppen. Ook zal ik even niet meer zoveel reageren… maar ik kom terug!

#design #kamerindejaren80 #gezellig
foto van mijn kamertje in 1989

Als jullie mij willen volgen kan dat op instagram, maar ook op snapchat:ndesiree5, maar wees gewaarschuwd, ik ben een beetje gek…

Maar eerst nog de lijst van 1989, ik zie daar in like a prayer staan van Madonna, en dan bedenk ik mij dat wij ik denk in 1988 onze eerste cd speler hadden, want de plaat van Madonna Like a prayer had ik op cd, en wat vond ik dat een super volwassen cd zeg, en daar zat ook een geurtje in.

 

http://www.top40.nl/bijzondere-lijsten/top-100-jaaroverzichten/1989

Tot blogs xxx

Van alles wat uit mijn hart komt

Ik ben moe, zo moe, ik zou wel even willen slapen. Maar ja de plicht roept. Youtuben, snapchatten, whatsappen, Facebook en Instagram checken. Blogs lezen, en reageren. Ik ben er maar druk mee.

Ik ben geen prof, ik ben gewoon een (ik wou schrijven meisje) vrouw, die het heerlijk vind om te schrijven, te zingen, te dansen (als mijn gestel mee wil werken), foto’s te maken, en een beetje gek doen.

Toen ik jonger was, maakte ik me daar weleens zorgen over. Ik bedoel, na mijn pubertijd heb ik mijn harnas afgegooid en ben ik gewoon gaan doen wat mijn hart mij ingeeft. Dat wil dus zeggen, zingen, dansen en grappige dingen vertellen, gewoon op kantoor, want soms wilde ik gewoon de saaiheid doorbreken. Even een term er ingooien, even de boel weer opschudden. En als ik uitging, (trouwens ook weleens op kantoor) dan danste ik, alsof mijn leven er van af hing, heerlijk voelde dat, ik was in een soort trans, en dat met alleen maar cola, zonder alcohol.

gewoon lekker gek

Toen mijn oudste net geboren was, dacht ik, nu moet ik me toch maar minder gek gedragen, ik heb de verantwoordelijkheid van een bloedmooi kind, waar ik met hart en ziel van hou, maar ach dat hield ik nog geen paar dagen vol. Zat mijn kleine jonkie in de box, zette ik de muziek aan en begon ik te dansen, heerlijk, en ik had publiek he?

Later toen hij wat ouder werd, en ik bracht hem naar bed, dan gingen we eerst muziek maken. Hij had toen een elektrische speelgoedgitaar, en zo’n drumstel, en dan maakte hij de muziek en ik zong er zelfverzonnen liedjes bij.

Ik tilde hem altijd op en dan sprongen we samen, terwijl ik zong, la la lalalalala, he he, en mijn oudste schudde dan met zijn koppie, zijn lange haartjes sprongen op en neer. Het is eigenlijk niet zo gek, dat ze zo druk zijn, bedenk ik mij nu. 😉

En terwijl ik vanmorgen ook nog aan het stoffen was, en tegelijkertijd luisterde naar de Carpenters, over viel mij een gevoel van weemoed, wat is de tijd toch snel gegaan.

Als jong meisje vond ik het heerlijk om mee te doen op school aan toneelstukjes, en playbacken. Van mezelf was ik heel stil en verlegen, maar als ik op het toneel stond dan schudde ik dat van mij af.
Laatst had ik een mini reünie van mijn klas van de basisschool. Terwijl ik de klas vroeger niet zo leuk vond, ze hadden altijd wel kritiek op mij, te dun, te lang haar, rare kleren, ik kreeg niet genoeg te eten, hoorde ik van mijn klasgenootjes dat ik een kreng was. Ik was echt verbaasd, huh? Hoezo dan? vroeg ik, ik vond mijzelf namelijk helemaal geen ruziemaakster, maar daar hadden hun een ander idee over: ik kon heel boos worden en dan gillen, en met stoelen gooien. Nou boos kon ik wel worden, maar daar deed ik niets mee, ja later in groep 8/ klas 6. Maar gillen en met stoelen gooien, nou dat lef heb ik nooit gehad…

Werken via het uitzendbureau

1989:

Ik heb de mavo gedaan, en daar een diploma voor gehaald. Ik had een pretpakket alle talen, aarderijkskunde en geschiedenis. Meer had ik toch niet nodig. Ik zou tenslotte actrice worden, of stewardess. Ik kwam van school af, en ik schreef me in bij een modellenburo  uitzendbureau.

Je ging dan naar het uitzendbureau waar je een inschrijfkaart voor je neus kreeg, die je moest invullen, met je persoonlijke gegevens, je opleiding en je werkervaring. De intercedent nam dan met jou de kaart door, en schreef haar eigen persoonlijke inzicht over jou op de kaart. En dan gingen ze gericht zoeken.

Je werd gebeld als ze wat voor je hadden, en soms moest je op gesprek, maar het was ook vaak dat je gelijk zonder dat ze je hadden gezien bij de klant mocht beginnen.

Via het uitzendbureau heb ik in het verleden diverse baantjes gehad. Vrijdags leverde je je urenbriefje in en dan hadden ze hapjes en drankjes op de vestiging, en een paar dagen later had je het geld op de rekening. 

In 2002 ging het alweer wat anders, ik had me bij een uitzendbureau ingeschreven, op de bovenstaande manier, maar werd door een recruiter van het hoofdkantoor gebeld, dat een ander uitzendbureau van hun persooneel zochten.  De uitzendbureau’s waren dus wat meer aan het samenwerken.

Anno 2016 kom je een uitzendbureau bijna niet meer binnen. Alles gaat via internet. Je zoekt een uitzendbureau op en je vult op de site je gegevens in, en dan kun je via de site op zoek gaan naar vacatures die je aanspreken. Op deze vacatures kun je dan reageren, doormiddel van een korte en bondige motivatiebrief, en een gelikte C.V.

Het C.V. moet er uitspringen, en je moet in je motivatiebrief ook creatief zijn met tekst. Ze redeneren tenslotte dat er zoveel brieven komen, dat degene met de meest creatieve brief en C.V. de meeste kans hebben op een uitnodiging.

Maar wat als je niet zo creatief bent? En dat dus ook niet wil uitdragen. Ik bedoel er is een reclame “Als je maar lang genoeg gewoon doet, wordt je vanzelf bijzonder” want wat zegt het over een persoon als die een C.V. in een cirkel vorm heeft geschreven? Dat zegt toch helemaal niets over die persoon?

Hoe kunnen de intercedenten vanuit hun vestiging nou bepalen welk persoon er geschikt is voor de functie, zonder deze te hebben gezien of gesproken? Ik geloof zelf dat er een heel groot bereik ligt met persoonlijk contact, om de juiste persoon aan de juiste baan te helpen.

Of ben ik nou ouderwets?

Wat is jullie ervaring, met uitzendbureaus, vacaturesite’s en dergelijke?

Je kunt mijn rug op #9 Mijn gedachtes en gevoel

Wat vooraf ging.

Ik heb me vaak heel alleen gevoeld, ik was geopereerd, en moest rust houden, ik lag veel op bed, las tijdschriften, ik wandelde even door de kamer, maakte een beschuitje voor mijzelf, de kinderen bleven 2 dagen over op school, mijn ouders en schoonouders, haalde ze om beurten op. Ja mijn vader ondanks dat zware ongeluk, haalde ook mijn kinderen op, ze hadden een nieuwe auto gekocht, een automaat, zodat hij toch kon rijden. Een topper die man, en daar kwam hij dan, met de kinderen, je moet bij mij de trap op om naar de woonkamer te komen, en hij trok zich met zijn armen aan de leuning op.

Ik voelde mij een waardeloze moeder, een moeder die niets kon, behalve liggen in bed, een half uurtje zitten en dan weer liggen. Ik voelde me schuldig, vreselijk schuldig, dat iedereen voor mij moest zorgen. En ik voelde me alleen.

Ja Natas, dacht ik, daar lig je dan in je bed, en wie zitten er nu naast je? Hoe vaak word je gebeld? Een ieder is druk met zijn/haar eigen leven, en jij? jij had altijd de arrogantie om te denken dat je een ander beter kon laten voelen..Haha, maar je moet alles zelf doen, hulp ja, maar wie ben jij om te denken dat je een ander kan helpen. En nu lig je daar, moederziel alleen. Af en toe een belletje, heel af en toe een bezoekje, niemand is zo gek om zich drieslagen in de rondte te rennen, om jouw een bezoekje te brengen hoor, alleen jij bent altijd zo gek geweest. Ik nam het ze ook niet echt kwalijk, ik bedoel, dat ik nou zo gek ben geweest, dat hoeft een ander dan toch niet te zijn? Maar het was voor mij ook een opluchting, nu was ik niemand ooit meer wat verschuldigd, nu zou ik me nooit meer in allerlei  hoeken moeten wringen om er voor een ander te zijn. Het heeft mij veel tranen gekost, maar ik ben dankbaar dat ik het heb mogen inzien.

Wat ik wel kwalijk vond was, dat ik van mijn werk bitter weinig hoorde. Heel af en toe een belletje, en na bijna 6 weken stond mijn leidinggevende een keer voor de deur.

Ik ben 3 maanden thuis geweest toen ik weer voorzichtig begon met werken, maar ik voelde mij een spook die op de afdeling zat, er was niemand die ook maar wat aandacht aan mij gaf. Het werken al was het maar een uurtje, ging niet goed, ik had na het werken veel pijn dus besloten we dat ik toch nog maar langer thuis bleef.

Uiteindelijk ben ik in juni gaan reïntegreren, en stapje voor stapje, pas in maart ging ik volledig werken. Zo lang duurde de revalidatie, en de pijn. En eigenlijk nog langer, want ik moest vaak rusten op bed als ik wat gedaan had. Maar in 2013 ging het opeens weer een stuk beter. Hardlopen kon ik niet meer, mijn lichaam was daar echt te zwak voor. Ik fitnesste ondertussen weer, maar dat was ook niet zo’n succes, vaak kwam ik krom van de stijfheid terug thuis, lag ik even op de bank, en dan hup naar school om de kinderen op te halen.

Ben zelfs nog terug geweest bij de neurochirurg omdat het zolang duurde, er werd weer een MRI Scan gemaakt, maar daar was niets op te zien.

Volgende keer: Het laatste extra lange deel

Je kunt mijn rug op#6

Wat vooraf ging.

Ik ben anderhalve maand thuisgebleven, ik had wat meer rust nu, en wilde graag weer aan het werk, heerlijk onder de mensen. Mijn rug was minder stijf nu, alleen die brandende pijn aan de rechterkant richting mijn heup, die doorstraalde naar mijn tenen was er nog. Mijn voet die al een tijd pijn deed, werd gevoellozer. Ik had altijd koude voeten, en soms had ik het gevoel dat ze met een touwtje mijn tenen afbonden. Ik heb zelfs weleens onder het autorijden zo’n pijn/kramp, hoe moet ik het omschrijven, in mijn voet en been gehad, dat ik mijn schoen uit wilde trekken, wat natuurlijk niet ging onder het auto rijden. Dan probeerde ik de pijn te negeren en door te rijden, wat kon ik anders. Tot ik stil stond voor een stoplicht en ik mijn schoen kon uittrekken. Ik wreef even snel over mijn pijnlijke been en voet en reed verder. Thuis aangekomen wist ik niet hoe snel ik op mijn bed moest liggen om bij te komen.

 

van zo'n houding zou je ook een hernia krijgen
van zo’n houding zou je ook een hernia krijgen

 

Omdat ik het gevoel had dat mijn dokter mij niet serieus nam, ging ik zelf opzoek naar hulp. Ik begon bij de chiropractor, die mijn rug weer wat mobieler maakte, die raadde mij aan om drie keer in de week te komen, wat ik trouw deed. Goud geld heeft het mij gekost. De behandeling duurde echt hooguit 10 minuten, waarin ik op de behandeltafel moest liggen eerst bewoog de tafel zeg maar richting mijn benen omhoog en omlaag, om het los te maken, dan pakte hij de linkerkant van mijn lichaam, waar hij met zijn volle gewicht op mijn rug duwde en trok totdat ie krak hoorde, vervolgens pakte hij de rechterkant van mijn lichaam waar hij hetzelfde deed, en dan was de behandeling voorbij. Natuurlijk voelde het wel even lekker dat het weer wat losser zat. Maar nu vraag ik mij af of hij mijn rug niet kapotter maakte dan het was. Later hoorde ik dat het helemaal niet goed is om drie keer in de week gekraakt te worden. Maar ik vond het in het begin wel lekker, ik kon weer wat beter bewegen, was wat minder stijf, maar na een paar keer schoot het weer in mijn rug, alleen dan richting mijn SI gewricht, maar dat was al pijnlijk genoeg.

Bij alles wat ik deed kraakte en knakte mijn heup, had ik pijnscheuten in mijn rechter been. Als ik aan het koken was dan legde ik mijn pijnlijke been op het aanrecht om het te ontlasten, ik rekte en strekte me rot met het been. Ik ben nogal lenig, dus ondanks de pijn kon ik nog heel veel strekken. En anders ging ik gewoon door de pijn heen.

Soms wist ik gewoon niet meer hoe ik liggen, zitten of staan moest, maar ik ging braaf door. Het klinkt gek maar je gaat wennen aan de pijn, alsof het bij je hoort, al vergt het veel energie. Je houding wordt anders. Slapen ging alleen met voldoende ibuprofen, dat verzachtte het enigszins, maar bestreed de pijn al lang niet meer.

Omdat de Chiropractor uiteindelijk ook niet hielp ging ik naar een Osteopaat, daar hoorde ik veel goede dingen over, ook dat heeft mij heel veel geld gekost, zonder resultaat. Er moest wat gebeuren, we waren ondertussen al weer drie kwart jaar verder, ik was niet aan het leven maar aan het overleven, met een lach op mijn gezicht.

Volgende keer: terug naar de dokter

Een pechweek met een goudenrandje

Hebben jullie dat ook weleens, dat alles wat je doet gewoon mislukt?

Nou ik had zo’n week vorige week. Ik wilde van alles, alleen mijn hoofd en lichaam werkte niet echt mee. Ik denk dat er een klein griepje achter zat, want ik had ook hoofdpijn, maar was niet ziek genoeg om in bed te gaan liggen, lamlendig dat dan weer wel.

Maar ik had grootse plannen, zo was ik ’s ochtends al bezig met de rode kool, lekker gesneden en gewassen, en hup dat kon een tijdje op het vuur pruttelen. Heerlijke stoofvlees erbij, ook lekker aanbraden en dan uren laten pruttelen.

Ik proefde regelmatig en het begon steeds lekkerder te smaken, ik was tevreden, ik bedoel als ik iets maak dan moet het wel lekker smaken, anders krijg ik er de smoor in.

Tot zover ging alles goed. Daarna ging ik aardappels in de melk koken, huh? In de melk zul je misschien denken? Ja, ik dacht ik maak er aardappelpuree van, en dan kan ik het net zo goed koken in de melk, voor een romige puree. Niet doen dus. Dat pannetje met melk kookt wel 3 keer over, en ik stond er als een oen bij en keek er na, what was wrong with me?? Toch was het uiteindelijke resultaat heerlijk, daar was niets op af te dwingen.

De volgende dag, wilde ik broodjes voor mijn oudste zoon bakken in de oven, wat er fout ging I don’t know, maar opeens kwam er blauwe walm uit de oven, de broodjes waren verbrand. Ook de heerlijke chocomel die ik op had staan kookte over, ik dacht langzamerhand dat ik gek werd. Ik werd steeds vermoeider en kriebeliger.

12748489_1719538534950170_1709367898_n
Proost op ons 17 jarig samen zijn

Zaterdag was ik al vroeg uit de veren om overheerlijke groentesoep te maken. Maar voordat ik de groente ging snijden en wassen, en het vlees ging snijden, deed ik de oven aan op de selfclean stand, ik dacht kan die mooi even reinigen. Na een aantal minuten, werd de keuken steeds warmer en blauwer. Joost vroeg zich af wat er gebeurde. Ik was ondertussen nog in de soep aan het roeren en zag geen hand meer voor ogen. Toch maar even een raam open doen. Joost begon te vermoeden dat het toch niet helemaal pluis was daar in de oven, en probeerde de oven uit te zetten, wat in de eerste instantie niet lukte. Gelukkig lukte het na een paar keer wel, en dat was maar goed ook, want het was helemaal zwart in de oven. Oh wat voelde ik mij een kluns zeg… Wij hebben alle deuren en ramen opengezet, heerlijk terwijl het vriest, maar de lucht moest het huis uit. De pizza steen was geheel verbrand en kon weggegooid worden. Ik heb de oven zo goed en zo kwaad als mogelijk nog schoon gekregen.

’s avonds zaten we een dvd van Witse te kijken, en Witse zit in de auto naast zijn collega zich te scheren met een elektrisch scheerapparaat, zegt Joost, zo’n elektrisch scheerapparaat is helemaal niets, ik heb daar vroeger mijn kop mee open gehaald. Ik moest zo lachen, waarom? Omdat ik hem voor ons 17 jarig jubileum de dag daarna, een elektrisch scheerapparaat gekocht had.En ik dacht bij mezelf: “nou woon ik al 17 jaar met hem samen, ken ik m dan zo slecht?”

Om 00:00 ’s nachts gaf ik m zijn kadootje met de woorden: je mag het ruilen. Toch is hij best blij met het kadootje, (tenminste dat zegt hij) en hoefde hij m niet te ruilen.

Maar gelukkig na deze gekke week las ik op het blog van Godelieve, van Liever Voordelig, dat ik gewoon een prijs gewonnen heb! Hoe leuk is dat?? Zondagmiddag, aten we taart en gingen we uiteten bij de Italiaan, een heerlijke afsluiter. En deze week? Loopt alles weer op rolletjes..

Foute K-3 en Insta-Porno

De schattige meidengroep, die zoveel jonge kinderen vreugde schenkt is nu de inzet geworden van een propaganda tegen ongezond eten. “Kinderen worden teveel in verleiding gebracht om koek en snoep te eten als hun idolen daar op de verpakking staan.”

Ik ben verbijsterd, echt waar. Ik geef eerlijk toe, hier heeft het Star Wars virus toegeslagen, met als gevolg dat mijn kinderen, een lading Chupa Chups hebben gekocht en gekregen, omdat daar Star Wars op stond en in de verpakking een leuk figuurtje uit Star Wars zat. En natuurlijk wilden ze alle figuurtjes hebben, het liefst in tweevoud, aangezien ik hier twee oké drie Star Wars freaks heb rondlopen. Ik heb er werkelijk aan gedacht om Star Wars maar aan te klagen of was het nou Chupa Chups, tenslotte zijn zij verantwoordelijk voor deze marketing dat mijn kinderen niet anders kunnen dan deze suikerbommen tot zich te nemen. Of zit ik daar fout? Natuurlijk! Tenslotte ben ik toch de opvoeder? De eindverantwoordelijke die bepaalt wat er in het karretje komt. En als ik dan toesta dat mijn kinderen deze lollie’s krijgen, is dat toch mijn verantwoordelijkheid?

De tijden zijn veranderd, in mijn tijd deelde ik nog negerzoenen uit op mijn verjaardag in de klas, ik hield van negerzoenen, en dacht, als ik zachtjes in de chocolade beet, en daarna de zachte vulling op mijn lippen voelde, wauw, als een neger zo zoent, zo zacht en zoet, dan smaakt dat wel naar meer. Maar negerzoenen zijn geen negerzoenen meer, en deze heerlijke traktatie mag je ook al niet meer uitdelen op school, omdat het gezondheidstechnisch niet verantwoord is. Als je nu op school wil uitdelen, heb je eerst een gesprekje met de juf, dan krijg je een lijstje mee van de kinderen die allergisch zijn, of bepaalde etenswaren niet eten, vervolgens moet je van de traktatie een waar kunstwerk maken, want ja de moeder van Dylan doet dat ook. Helaas hebben mijn kinderen de verkeerde moeder getroffen want qua creativiteit mis ik echt een link, ik ben gewoon echt onhandig. Dus mijn kinderen delen ijs uit gewoon uit de ijsdoos, of van die kleine zakjes chips, die ik in een mand gooi, er een paar ballonnen tegen aan plak en trakteren maar. Ja want dat mag opeens wel getrakteerd worden, hoe bijzonder he?

Wat ik ook bijzonder vind is de ophef over Insta-Porno, ik snap het werkelijk niet. Instagram die bij een aanblik van een tepeltje de foto al gelijk rapporteert, hoe kan het dan bestaan dat jonge meisjes met heel hun hebben en houden op Instagram kunnen staan. En hoe komen ze op het idee? In mijn tijd had je geen mobiele telefoon, maar een fototoestel, en als je naakt op een foto wilde, dan moest je naar de fotograaf om het af te drukken, dan bekeek je de foto, en je borg het op, en je zorgde dat ook de negatieven verdwenen. Geen haar op je hoofd die er aan dacht om zo’n foto te dupliceren, en dit uit te delen aan je beste vrienden of vriendinnen. Want is dat niet wat er nu gebeurd? De meiden maken een naakte selfie en op de een of andere manier komt het op Instagram terecht. Hoe dan? Zetten zij het er zelf op? Willen ze meer likes dan Kim Kardashian? Laten ze zich naakt fotograferen door een vriendje en zet die het op Instagram? Of hebben ze een groepsapp en appen ze zelf de foto door en als paps en mams erachter komen, dat hun dochter full naked op social media staat, gaan ze het slachtoffertje spelen?

Misschien wordt het hoogtijd dat we onze eigen verantwoordelijkheden nemen, en we ons niet gek laten maken door de marketing, en dat we ons niet laten betuttelen door de overheid. Als ouder heb je toch zelf de verantwoordelijkheid voor je kinderen. Nee is nee! Al staat K3 met een instagramfoto naakt op de koekjes verpakking

 

Alles gaat voorbij (mijmeringen)

“De wereld draait om zijn as, en bij mijn crematie om de mijne”…Youp van t Hek.

Alles gaat voorbij, alles? Ja alles. Soms wil je het pakken, vasthouden en nooit meer loslaten, maar het is als water, dat sijpelt door tussen je vingers. Waarom? Omdat dat het leven is. Maar kan het niet af en toe iets langzamer, dat de dagen geen 24 uur duren maar 36 uur? Of ga ik dat niet volhouden en lig ik dan 24 uur lang te slapen.

 

Opa heeft mij zoveel geleerd
  
tiener? nou en niets is fijner dan bij opa te liggen
  
opa , Floris, Michiel
 
Toen ik net moeder werd, dacht ik dat babies, lang babies waren. Zo’n heerlijke knuffel waar je uren, dagen, maanden, jaren van kon genieten. De praktijk is anders. Het voeden, badderen, slaapje, het huishouden en het werk maakt dat je de hele dag aan het jongleren bent. “Geniet ervan, ze zijn zo groot, hoorde ik zeggen, terwijl ik tussen mijn hoofd en schouder een telefoon had geklemd, in mijn rechterhand de strijkbout, en mijn ogen gericht waren op mijn kleine peuter, die het nodig vond om in plaats van in zijn potje, in de hoek of plantenbak te plassen, of te poepen, net waar meneer op dat moment behoefte aan had.

Klotsende oksels, lichaam op van de stress. Het dragen van mijn oudste, op de heup, op mijn nek, of gewoon op mijn armen (hij was 10 maanden toen hij kon lopen, maar had een hekel aan lange stukken te lopen, dan kwam hij voor mijn benen staan en riep: dragen, dragen) heeft mij echt wel lichamelijke klachten gegeven, maar ach, alles uit liefde.

Het gaat sneller dan je denkt, en op een dag als vandaag, dat je dan weer hoort dat een icoon overleden is, dan weet je, dat je ouder wordt. Hoe afschuwelijk is het als je straks heel erg oud bent, en iedereen om je heen is weggevallen.

IMG_0655
Opa en Floris twee vrienden
Mijn oudste zoon had zaterdag een voetbaltoernooi, en mijn ouders zouden komen kijken. ’s Ochtends belde mijn moeder dat ze niet konden komen, Opa was niet lekker en had evenwichtsproblemen, wat mijn zoon weer uit evenwicht bracht, hij laat het dan niet zo merken, maar kwam naar mij toe, en zijn lieve snuitje sprak boekdelen, de angst om zijn opa. Maar opa is een taaie, want wat schertste mijn verbazing toen we bij het voetbaltoernooi aankwamen? Daar stonden ze hoor, Opa en Oma, de kou trotserend, om toch naar de kunsten van hun oudste kleinkind te kijken. Je snapt ik schoot vol bij het zien van mijn lieve vader, die zijn stok maar weer uit de mottenballen had gehaald…En tegelijk voelde ik mij schuldig, want o wee als er wat met mijn vadertje gebeurd omdat ie zo nodig naar zijn grote trots moest kijken… had ik hem nu maar niet verteld over het toernooi. Tenslotte wordt hij dit jaar ook al 79 jaar. Terug in de auto schoot ik alsnog vol, tranen rolde over mijn wangen… mijn ouders al zijn ze straks 110 jaar ik kan ze niet missen…Maar ja alles gaat voorbij…Helaas…

 

Restaurant Ervaringen

Een van mijn goede voornemens voor dit jaar was om de maand met een vriendin uit eten te gaan. Het werd een keer in de maand.

Hierbij zet ik mijn top 13 van de lekkerste restaurants op een rijtje:

  1. Pizzeria Pulcinella, al 35 jaar in almere, en het eten is heerlijk. Heel veel verse groentes, de pizza’s zijn overheerlijk en het vlees uitmuntend. Echt een aanrader om daar naar toe te gaan. Ik was er al jaren niet geweest, en ging daar in mei heen met mijn vriendin sinds 1980.
  2. Yamas, daar kun je heerlijk lunchen, maar ook heerlijk ’s avonds eten. Alles wordt vers bereid, en daarom duurt het ook wel lang voor je je eten krijgt, maar het is echt de moeite waard om te eten.
  3. Kimono All you can eat, ik hou ervan. Heerlijke sushi en dan die ossenhaas met knoflook, jammie, en je kunt er heerlijk buiten zitten in de zomer dat hebben we ook gedaan.
  4. Sake All you can eat, zie bovenstaande, alleen is daar het terras niet super. Je moet wel van drukte houden, maar daar staan de restaurants ook om bekend.
  5. Alexandros Almere, een nieuw Grieks restaurant. Via Groupon heb ik gereserveerd voor onbeperkt Griekse tapas, en het was echt super. 13,50 betaalden we pp, ivm met groupon en een 10,00 drinken dus voor 23,50 hebben we ons heerlijk rond gegeten. Je merkt dat ze beginnend zijn en een goede indruk willen maken. Het restaurant zelf is niet heel sfeervol verlicht, maar het eten maakt alles goed.
  6. De Herberg, hier hebben ze ook all you can eat en drink, voor minder dan 25,00 euro. Je kunt dan onbeperkt gourmetten, kaasfonduen en bestellen van de kaart, geloof me je zit goed vol. Het is dus niet of of maar en en. Ik kan deze helaas niet linken vlgs mij zijn ze met de website bezig.
  7. Pallas Athena, Hier komen wij al vele jaren. Het zit niet op de gezelligste locatie, maar het eten is goed en erg veel. De aubergine kroketten zijn echt een aanrader daar.
  8. Olympia Grieks restaurant in Almere Haven. Rob Geus gaf ze de beste keus. Het eten was goed en zeer smakelijk bereid, het zit ook op een mooie locatie in Almere Haven, en toch achter alle andere Griekse restaurants, maar dat komt omdat ik op Alexandros na, bij de anderen kind aan huis ben.
  9. Van der Valk Almere, ook hier zijn de gerechten heerlijk bereid, lekker vlees met groentes, de smaak is prima, misschien is de prijs in vergelijking met bovenstaande wel wat veel.
  10. Woodstone, Pizza en wine, ook hier wordt alles vers bereid. Ik had een pasta deze was lekker maar ook erg simpel. Ik zou zelf niet zo snel meer kiezen voor Woodstone als je Pulcinella ontdekt hebt.
  11. Hudson, je krijgt echt heerlijk goed verzorgde hamburgers, de frietjes worden in een mandje geserveerd, en de salade is ook prima te doen. Echter ik vind de prijs echt veel te veel voor wat je krijgt. Wat echt de moeite waard is, is hun Cheescake, deze is echt goddelijk.
  12. Proeflokaal Bregje, hier krijg je voor 12,50 op maandag tot en met woensdag een 3 gangen keuzemenu en op donderdag tot en met zondag is het 14,50. Het eten is goed te doen, de bediening kan wat beter, maar misschien komt het omdat we met een hele grote groep waren en ze daar niet op bedacht zijn. Let wel het is niet voor grote eters, het zijn heel kleine porties, en daarna zou je nog wel naar de snackbar willen om bij te voeden.
  13. Tang Dynastie, Aziatisch restaurant, Het eten is prima te doen, alleen ben ik niet zo’n chinees fan, het is vaak flauw en ik zit veel te snel vol. Een aanrader daar is Chinees Fondue.

Zo dit was mijn top 13 van restaurants waar ik ook dit jaar heb gegeten. Deze restaurants zitten allemaal in Almere, en ik zou zeggen, probeer ze ook eens uit. Ik heb de links toegevoegd bij de namen. Jullie kunnen gerust rondkijken… En mijn gewicht? Nog steeds 67,5 kg. Zo zie je maar dat je best uiteten kan gaan zonder veel aan te komen. Mijn vriendinnen, moeder, man en kinderen wil ik bedanken dat ze met mij meegingen om het uit te proberen allemaal. Volgend jaar beginnen we weer opnieuw! Gan bei! Kampai! Saluté! Gia Mas!Proost!