Over Dolores, mijn zoon en YouTube

Gisteren las ik het nieuws dat Dolores O’Riordan is overleden. Er ging een schok door mijn lijf. Natuurlijk zocht ik gelijk een liedje op YouTube van The Cranberries, Linger, dat vond ik altijd zo’n prachtig nummer, evenals Zombie en ode to my Family. Haar stem was zo prachtig. Net zo oud als ik nu ben, ze laat 3 kinderen achter, de doodsoorzaak is nog niet bekend, zo triest… daarom een ode aan haar… Samen met mijn eerste grote liefde Simon Le Bon

 

Wat wil je worden, vroeg ik pas aan mijn jongste zoon.
Youtuber antwoordde hij zonder aarzelen. Ik verslikte mij in mijn cola waar ik net een slok van had genomen. Natuurlijk zag ik de perikelen van Boef en al die andere treitervloggers voor me. Maar zo moest ik het niet zien. Hij gaat de grootste worden, met challenges, dus was hij bezig met het voor hem perfecte slijm te maken, en ik moeder deed met hem mee, maar voor de camera mislukte de slijm jammerlijk dus deze is nooit geplaatst, maar off camera lukte het echt, en oh wat was ik trots toen ik het mijn zoon liet zien, wat voor een perfecte slijm we samen gemaakt hadden. Toch heeft mijn zoon er een filmpje opgezet waar ik aan het zingen ben en wild met mijn hoofd aan het bewegen ben, ik was er echt niet op voorbereid, maar ach alles voor de roem hè?
Gister kwam hij mij trots vertellen dat hij al 10 abonnees heeft, waar ik er natuurlijk een van ben, de schat. En vanmiddag zou hij met zijn vriendje, hete pepers gaan eten en dit op YouTube zetten. Maar ja de pepers werden wel gegeten, echter zijn telefoon was leeggelopen. Helaas weer mislukt. Maar goed, van elke mislukking leer je en wordt je sterker en slimmer zegt men.

Op school zijn er verschillende kinderen die ook een eigen YouTube kanaal hebben, sommigen filmen elkaar terwijl ze bijna naakt over straat lopen, ook zie je ze kinderen pesten, allemaal erg leuk, maar niet heus. Dat is dus niet wat ik wil voor mijn kind, en dat weet hij ook. Ik kan erg streng zijn en mijn woorden hebben vaak wel de gewenste uitwerking, voorlopig nog. Ze mogen van alles maar binnen de kaders van t fatsoen, maar ook voor zichzelf, eenmaal online, kan er van alles mee gebeuren, ik zou het vreselijk vinden als mijn kinderen zichzelf of een ander iets aandoen vanwege een filmpje.

Maar om succesvol te zijn, zal je toch anders moeten zijn dan anderen, dat heb ik gezegd tegen mijn zoon, iets verzinnen wat nog niemand anders doet. Maar zover is hij nog niet. Ik kijk zijn filmpjes en gelukkig zijn ze nog onschuldig.

https://m.youtube.com/channel/UCD54knFMNCBLFhpzo_REl7A

 

Advertenties

Babies en Pubers

Als nieuwbakken moeder ben je chronisch moe, moeder is gewoon de overtreffende trap van moe. Er komt nogal wat bij kijken als je net bevallen bent. Het is namelijk niet zo dat je op je lauweren kan gaan zitten, en met eventuele hechtingen is dat ook helemaal geen pretje, je moet gelijk aan de bak. Kind aan de borst, lukt het niet dan zal de kraamhulp je wel even uitleggen hoe het moet, hoe gaat het met de hechtingen, de baby huilt, schone luier, ook het badritueel voor zo’n kleine schat wordt door de kraamhulp uitgelegd: Hoofdje ondersteunen en voorzichtig in bad laten glijden, kijk eens hoe ze genieten.

Het enige wat jij dan misschien wil is even wat langer doorslapen, even geen zorg, na 9 maanden dragen en dan een bevalling, kun je best wel moe zijn, maar helaas vaak krijg je daar de kans niet voor. Babies huilen veel, dat is hun enige weg naar communicatie, en ze hebben verschillende huiltjes, het honger huiltje, bij mijn oudste was dat het geluid van de maandelijkse alarmsirene op maandag, Het ik ben moe huiltje, die begint wat rustiger maar kan uitmonden in helse paniek, waarbij het hoofdje helemaal rood/blauw wordt, of het ik moet een schone luier huiltje, die heb ik niet vaak gehoord, maar ruiken deed ik het destemeer. Wellicht hadden ze bij mij geen tijd om zich er aan te ergeren, want verschonen deed ik dan gelijk.

De enige manier om het vol te houden is de onvoorwaardelijke liefde voor je kind. Als ik mijn baby hoorde huilen, dan was ik heus weleens geïrriteerd. Waarom nu op dit moment, ben net lekker aan het… nou vul maar in. Maar op het moment dat je dan het kamertje binnenkomt en het hulpeloze rode koppie ziet, dan is de irritatiefactor als sneeuw voor de zon verdwenen, zo’n hulpeloos wezentje, daar wil je toch alle liefde aan geven?

De baby geur in huis, de serene rust die er heerste als hij sliep, het geluk dat ik voelde toen ik zijn eerste lachje, tandjes, woordjes, loopje zag en hoorde en de onvoorwaardelijke liefde die ik voelde, dat maakt dat je door kan gaan, ondanks de gebroken nachten, en het chronisch moe zijn.

IMG_0379
Mijn kleine lieverd in Italie toen al gek op tanks.. Hij leest de militairy Moddeling van zijn vader
Als de kinderen ouder worden, word het eerst weer wat moeilijker, je bent continue aan het opletten, of je kind wel veilig is, maar na die periode wordt het ook weer makkelijker, als ze weten wat verantwoordelijkheid inhoudt natuurlijk.

Mijn oudste is nu 13 jaar en begint wat te puberen, maar zoals ik hier al schreef, als hij zo blijft dan mag ik mijn handjes dichtknijpen met hem, maar ik weet ook, dat je de huid van de beer niet moet verkopen voor hij geschoten is. Pubers zijn natuurlijk op zoek naar zichzelf, er veranderd nogal wat in hun leven. Buiten dat ze ongelofelijk snel groeien, spelen de hormonen ook  nog een spelletje, en worden ze geacht op de middelbareschool flink zelfstandig te zijn.

IMG_0244
Ik zie die vinger heus wel hoor!!
Als mijn puber wat opstandig is, laat ik het even zo. Maar daarna ga ik naar hem toe, sla mijn arm om hem heen, en zeg dat ik het begrijp. Want ook ik ben een puber geweest, een makkelijke hoor echt waar, een binnenvetter, want ik had heus mijn verdrietige, onbegrijpelijke buien en gevoelens, maar die schreef ik op in mijn dagboek.

Pubers willen zelfstandig zijn, maar ook verzorgd worden. Pubers willen begrip, maar niet te veel. Pubers willen dat je ze brengt en ophaalt, maar niet in het zicht. Pubers willen de wereld ontdekken, maar ook weer thuis komen.

 

Niet lullen maar poetsen!

Vandaag kwam ik ook alweer met een gejaagd gevoel uit bed. Gisteravond werd ik door de sollicitatiemeneer gebeld dat ik door ben naar de tweede ronde…Jippie Yeah, maar tegelijk: Kan ik het wel, ben ik wel goed genoeg. Die gevoelens hebben alles te maken met de afgelopen periode bij mijn oude werkgever.

“De wil is er echt, maar soms moet je je afvragen of hier je toekomst nog ligt” Ik liep al een tijdje mijn tenen, en of dat nu door mij komt, door mijn rug problemen of door alle veranderingen, soms groei je uit elkaar, en kun je het niet meer met elkaar eens zijn, terwijl je elkaar toch nog wel aardig vind. Dan moet je beslissen om uit elkaar te gaan.

Ik  heb gehuild tijdens het gesprek, zo ben ik nu eenmaal, maar tegelijkertijd voelde ik een opluchting, alsof er een last van mijn schouders af viel.

Toen ik thuis kwam ben ik als een gek gaan schoonmaken en ordenen. Samen met Joost waren we bezig zijn bedrijf opnieuw vorm te geven. En net toen we het een beetje eens werden, werd ie gebeld door een klant, of hij daar voor vast wil komen werken. Hij greep dit aanbod met beide handen aan, omdat nu ook mijn vastigheid was opgehouden.

Inmiddels zijn we 5 maanden verder, nadat ik mijn werkgever gedag zei. En heb ik na een paar inschrijvingen bij uitzendbureau’s, een echte sollicitatiebrief geschreven, hoewel, het was een korte en bondige brief. En ik mocht op gesprek, en nu dus voor het tweede gesprek. Het lijkt me heel leuk om daar te beginnen, maar tegelijk ben ik ook bang, bang voor het onbekende, weet je als je 20/ 30 jaar bent, dan stap je zo makkelijk van de een naar de andere situatie. Tenminste ik wel, ik was altijd heel flexibel, als ik het niet meer naar mijn zin had bij het ene bedrijf dan hopte ik hup naar een ander bedrijf. Mijn moeder zei altijd dat ze zo veranderd was na de kinderen. Ik lachte haar uit en zei dan: Nou volgens mij ben je nooit anders geweest. Ik moet mijn woorden terugnemen, ik ben nu van hetzelfde laken een pak.

Vandaag kwam ik dus met een gejaagd gevoel uit bed. Nadat ik iedereen van eten had voorzien, en een ieder de deur had uitgewerkt, ben ik nog even naar bed gegaan, om wat te lezen. Maar ook daar werd ik niet rustiger van. Dan maar douchen, haren wassen, föhnen, leuke kleren aan, hup Natas!

Ik belde mijn vader om te vertellen dat ik door was naar de volgende ronde. “Goed zeg! zegt ie blij. “Tja zei ik, ik weet het niet hoor Pap, het gaat allemaal zo snel”.  Hij vroeg aan mij of het mij leuk leek: “Ja zei ik. Nou, zei die, het is ook lekker dichtbij, je kunt je uren zelf inplannen, wat wil je nog meer. Mijn zware hart werd al een stukje lichter. Natuurlijk heeft mijn vader gelijk.

Ik vertelde mijn vader dat ik zaterdag een hoelahoep gekocht had, en dat ik het best een klus vond om dat ding draaiende te houden, en dat ik daardoor blauwe plekken op mijn zij heb. En vandaag moet ik ook nog naar fysio, die man zal wel denken. Dus zei ik tegen hem, ik stop maar even met hoelahoepen totdat die blauwe plekken weg zijn. Niet verstandig vond mijn vader, “Gewoon niet forceren, en niet zoals jij als een gek gaan hoelahoepen, opbouwen moet je, en gewoon elke dag een paar keer een paar minuten, die blauwe plekken gaan heus wel weg, maar als je nu gaat stoppen kun je over een paar weken weer opnieuw beginnen. “Dank je Pap, zei ik, voor je adviezen, je had coach moeten worden”. Dat was ik toch ook… Tja alleen noemden we dat toen anders. En kijk: Ik heb weer een heel stukje geschreven! Wat moet ik toch zonder mijn ouders!

 

 

 

Foute K-3 en Insta-Porno

De schattige meidengroep, die zoveel jonge kinderen vreugde schenkt is nu de inzet geworden van een propaganda tegen ongezond eten. “Kinderen worden teveel in verleiding gebracht om koek en snoep te eten als hun idolen daar op de verpakking staan.”

Ik ben verbijsterd, echt waar. Ik geef eerlijk toe, hier heeft het Star Wars virus toegeslagen, met als gevolg dat mijn kinderen, een lading Chupa Chups hebben gekocht en gekregen, omdat daar Star Wars op stond en in de verpakking een leuk figuurtje uit Star Wars zat. En natuurlijk wilden ze alle figuurtjes hebben, het liefst in tweevoud, aangezien ik hier twee oké drie Star Wars freaks heb rondlopen. Ik heb er werkelijk aan gedacht om Star Wars maar aan te klagen of was het nou Chupa Chups, tenslotte zijn zij verantwoordelijk voor deze marketing dat mijn kinderen niet anders kunnen dan deze suikerbommen tot zich te nemen. Of zit ik daar fout? Natuurlijk! Tenslotte ben ik toch de opvoeder? De eindverantwoordelijke die bepaalt wat er in het karretje komt. En als ik dan toesta dat mijn kinderen deze lollie’s krijgen, is dat toch mijn verantwoordelijkheid?

De tijden zijn veranderd, in mijn tijd deelde ik nog negerzoenen uit op mijn verjaardag in de klas, ik hield van negerzoenen, en dacht, als ik zachtjes in de chocolade beet, en daarna de zachte vulling op mijn lippen voelde, wauw, als een neger zo zoent, zo zacht en zoet, dan smaakt dat wel naar meer. Maar negerzoenen zijn geen negerzoenen meer, en deze heerlijke traktatie mag je ook al niet meer uitdelen op school, omdat het gezondheidstechnisch niet verantwoord is. Als je nu op school wil uitdelen, heb je eerst een gesprekje met de juf, dan krijg je een lijstje mee van de kinderen die allergisch zijn, of bepaalde etenswaren niet eten, vervolgens moet je van de traktatie een waar kunstwerk maken, want ja de moeder van Dylan doet dat ook. Helaas hebben mijn kinderen de verkeerde moeder getroffen want qua creativiteit mis ik echt een link, ik ben gewoon echt onhandig. Dus mijn kinderen delen ijs uit gewoon uit de ijsdoos, of van die kleine zakjes chips, die ik in een mand gooi, er een paar ballonnen tegen aan plak en trakteren maar. Ja want dat mag opeens wel getrakteerd worden, hoe bijzonder he?

Wat ik ook bijzonder vind is de ophef over Insta-Porno, ik snap het werkelijk niet. Instagram die bij een aanblik van een tepeltje de foto al gelijk rapporteert, hoe kan het dan bestaan dat jonge meisjes met heel hun hebben en houden op Instagram kunnen staan. En hoe komen ze op het idee? In mijn tijd had je geen mobiele telefoon, maar een fototoestel, en als je naakt op een foto wilde, dan moest je naar de fotograaf om het af te drukken, dan bekeek je de foto, en je borg het op, en je zorgde dat ook de negatieven verdwenen. Geen haar op je hoofd die er aan dacht om zo’n foto te dupliceren, en dit uit te delen aan je beste vrienden of vriendinnen. Want is dat niet wat er nu gebeurd? De meiden maken een naakte selfie en op de een of andere manier komt het op Instagram terecht. Hoe dan? Zetten zij het er zelf op? Willen ze meer likes dan Kim Kardashian? Laten ze zich naakt fotograferen door een vriendje en zet die het op Instagram? Of hebben ze een groepsapp en appen ze zelf de foto door en als paps en mams erachter komen, dat hun dochter full naked op social media staat, gaan ze het slachtoffertje spelen?

Misschien wordt het hoogtijd dat we onze eigen verantwoordelijkheden nemen, en we ons niet gek laten maken door de marketing, en dat we ons niet laten betuttelen door de overheid. Als ouder heb je toch zelf de verantwoordelijkheid voor je kinderen. Nee is nee! Al staat K3 met een instagramfoto naakt op de koekjes verpakking

 

Over Sinterklaas en Zwarte Piet

Er was eens een tijd dat je gewoon een sinterklaas en zwarte piet kon uitnodigen op zijn verjaardag. Nu is dat een discussiepunt geworden. Want zwarte Piet, dat kan toch niet, dat is discriminerend voor de zwarte medemens onder ons. Maar dat wordt gezegd, dat wordt opeens zo bepaald, en dat terwijl heel veel donkere mensen er totaal geen problemen mee hebben, nee het zijn meer de witte uitgerangeerde BNers, die wat publiciteit ruiken.

 

Piet op school
 
Allereerst ben ik tegen elke vorm van discriminatie, en ben ik de laatste die een persoon onnodig zou willen kwetsen, maar om nou zo over een onschuldig kinderfeest te praten gaat mij gewoon te ver.

Ik geef toe ik was als kind bang voor zwarte Piet, maar ik was ook bang voor Sinterklaas, en geloof me als de paashaas voor me had gestaan was ik ook bang voor de paashaas geweest. Sterker nog, ik zat ooit als jong meisje bij het circus en daar was ook de Hulk aanwezig. De Hulk rende naar de tribune waar ik zat en ik was bang, ik was daar met mijn broer maar die was bij zijn vrienden gaan zitten en zat dus alleen. Ik moest heel erg huilen, en een lieve (donkere) man troostte mij. De angst had dus niets met zwarte piet in het bijzonder te maken, maar meer omdat ik gewoon een bange poeperd was. En wat is er mis mee om kinderen een beetje te plagen, daar worden ze sterker van  en ook wat minder brutaal van misschien.

  

  
Ik geloofde al snel niet meer in Sinterklaas, dankzij mijn grote broer die mij wel even duidelijk maakte dat hij niet bestond. Zwarte Piet vond ik daarna goed bedacht, want zo kon je niet goed zien wie daar dus achter zat, of het je oom, tante, buurman of buurvrouw was. Met die gekleurde pieten kun je dat natuurlijk veel sneller zien.

Toen ik kinderen kreeg, was sinterklaas natuurlijk hot item, en eerlijk? ik zie m nog liever gaan dan komen, en waarom? Het scheelt mij weer zenuwachtige niet kunnen slapende kinderen. Mijn oudste was 3 jaar toen ik met het onzalige idee kwam om een elektrische speelgoed gitaar in zijn schoen te doen, zo kon het gebeuren dat ik midden in de nacht wakker werd van de rock riedel die de gitaar speelde zodra je maar een snaar aanraakte, Floris was om 4 uur in de nacht gaan kijken wat er in zijn schoen zat. En zo heb ik vele jaren van drukke zenuwachtige kinderen gehad die van de 3 weken Sinterklaas, er twee weken door het huis spookte, vind je het gek dat ik aan slapeloosheid leid? Hoewel de jongste niet gelooft is ie toch nog bijzonder zenuwachtig en druk. Ook qua surprises ben ik gewoon een verschrikking, ik heb nu eenmaal niet het creatieve handwerkgen, ik plakte als ik moest knippen en ik knipte als ik moest plakken. Kennen jullie dat meisje die de schaar niet meer open kreeg? vanwege de lijmresten? Juist dat meisje was ik, en die vrouw ben ik nog steeds.Gelukkig heb ik een man die wel creatief is en een mooie surprise kan maken.

 

Deze mooie surprise kreeg Michiel van Piet!
 
Maar goed, ik ben dus eigenlijk niet zo’n sinterklaasfan, maar als ik de gezichten van de kindjes vol verwachting en vol vertrouwen en plezier zie, dan maakt mij dat blij en gelukkig. Een kind die graag zo zou zijn als zwarte Piet, ik bedoel maar, hij strooit met lekkers, durft over de daken te gaan, en in schoorstenen te klimmen, hoe cool is dat.

Zoveel culturen en zoveel tradities, besnijdenis, rituele slachting, suikerfeest, het moet allemaal in ere gehouden worden, daar mag vooral niet over gesproken worden. Er zijn heel veel verschrikkingen in deze wereld, er worden meisjes geronseld voor prostitutie, er worden kinderen ontvoerd voor orgaanhandel, ik hoor er niemand over.

Maar zwarte piet…

 

Opvoeden

Het is een taak die ik heel serieus neem, een taak die ik al vorm gaf op het moment dat ik wist dat ik zwanger was. Ik zou mijn kind niet laten gillen in de winkel, en ik zou ze laten huilen als er niets bijzonders was, ik zou ze zeker niet verwennen met cadeaus en snoep, en ik zou ze liefhebben, en voldoende eigenwaarde meegeven.

 

mijn broer en ik ook twee verwende snaken
 
In een ver verleden voordat ik zelf kinderen had, zag ik al dat een opvoeding cruciaal is voor het levenspad van een kind. Je kunt als volwassene een kind immers maken en breken. Van nabij zag ik dat jongvolwassenen, onzeker waren over zichzelf, bang om liefde te geven en liefde te ontvangen, en een gebrek aan eigenwaarde. Hoe dat kwam? Er zijn verschillende redenen.

mijn oudste bijna 10 jaar geleden met zijn knuffel pinkel die hij nog steeds bij zich heeft.

Zo hoorde ik eens een verhaal van een vrouw dat ze als enig kind vaak op jonge leeftijd alleen thuis werd gelaten, zowel overdag als ’s avonds. Haar ouders waren vooral bezig met hun eigen leven, en hun dochter was een handig aanhangsel voor als ze zelf eens oud en behoeftig zouden worden. Met als gevolg dat zij de liefde buiten de deur ging zoeken. Ze had vriendjes bij de vleet, en zocht naar de onmogelijke liefde die ze op deze manier nooit zou vinden. Toen ze zelf kinderen kreeg, bezwoer ze me het zo anders te doen als haar ouders, en anders doet ze het, maar beter? Zelf vindt ze dat ze er een puinhoop van heeft gemaakt. Ze had het allemaal zo anders voorgesteld. Haar oudste zoon was 4 jaar toen ze deze tijdelijk uit huis plaatste. Toen ik dat hoorde was ik hoogzwanger van mijn oudste. Tranen met tuiten heb ik gehuild bij mijn ouders, zo erg vond ik het, voor haar en voor haar kind. Haar kind is uiteindelijk weer bij haar gaan wonen, maar tot op de dag van vandaag struggelt ze met de opvoeding.

Ook vertelde een man mij dat hij geen eigenwaardewaarde had, nadat de ouders gescheiden waren, voelde hij zich enorm in de steek gelaten. Zijn moeder kon de scheiding niet verwerken, en zijn vader was druk met zijn nieuwe vriendin. Hij was 15 jaar toen zijn ouders gingen scheiden, en voelde zich vaak aan zijn lot overgelaten. Zijn moeder is niet een vrouw die zegt dat ze van hem houdt, dat hij de moeite waard is, en hij is niet de persoon die zijn gevoelens makkelijk blootgeeft. Op latere leeftijd is bij hem Asperger geconstateerd. Hij heeft moeite om van zichzelf te houden, alles wat hij daarover geleerd heeft, vertelde hij, heeft hij gelezen in boekjes of  opgedaan tijdens cursussen. Houden van is voor hem moeilijk, het komt niet uit hem maar van buitenaf. Hij is verder prima terecht gekomen en heeft zijn leven goed onder controle, alleen knaagt er altijd een onzekerheid aan hem, waardoor hij zichzelf vaak overstemt.

 

surprise voor school jongste zoon, gemaakt door papa gedicht gemaakt door mama, gedelegeerd door jongste zoon
 
Dat nooit dacht ik dus, mijn kinderen zouden zich dus nooit hoeven af te vragen wat liefde en geborgenheid inhoudt. En dat is volgens mij al aardig gelukt. Ik bedoel als mijn jongste in de spiegel kijkt en zegt: mam wat heb ik toch mooie ogen! En ik daar bevestigend op antwoord, dan weet je aan eigenwaarde geen gebrek. Mijn oudste zoon is misschien iets onzekerder, maar ook hij heeft dankzij mijn opvoeding een behoorlijke eigenwaarde, en loopt niet in zeven sloten tegelijk. Good Job, You Think.

Dus niet! Want je kunt als moeder dus ook overdrijven. 13 jaar he? Is mijn oudste zoon. Mama zorgt voor het ontbijt, voor het tienuurtje, voor het lunchpakket. Mama zorgt dat de kamers netjes zijn, oke ze ruimen weleens wat op. En heel soms ruimen ze de vaatwasser in en uit, maar dat moet ik dan wel vaak vragen, en uit gemakzucht doe ik het dan maar weer zelf.

Mijn zoon zit dus volledig in een comfort zone, en denkt met zijn gemakzucht dat alles vanzelf goed komt. En dat is natuurlijk logisch, omdat ik altijd zorg dat alles goed komt, maar wat als ik daar geen invloed meer op heb? Dat hij zelf moet nadenken om dingen op te lossen?

Het is een zware les voor mij, ja voor mij! Ik vind het zo moeilijk om het uit handen te geven, om te denken, zoek het zelf maar uit, het is jou verantwoordelijkheid. En toch is dat wat ik moet doen, wil hij een sterk en zelfstandig persoon worden. En tegelijk denk ik ach zoveel moeite is het voor mij niet, ik ben zijn moeder en ik zorg graag voor hem, terwijl ik uit ervaring weet dat door mijn gedrag, ze misbruik van mij gaan maken, en ik dus precies diezelfde fout maak, als wat ik mijn moeder vroeger verweet.

 

ziekjes
 
Vandaag is mijn oudste ziek, hij komt net uit bed, de preek van zijn vader gister heeft geholpen, hij pakt zelf zijn ontbijt. Natuurlijk kan hij dat, het ligt ook niet aan hem. Het ligt gewoon aan mij!

 

Hoera ik ben Jarig!!!

#jarig #feest #beautydag #Thermenlamer #lifestyle #feest

Vandaag 44 jaar geleden zag ik het levenslicht in Deventer. Een meid, een meid, riep mijn moeder blij uit. Na een jongen een meisje, een droom. Helaas werd de droom wreed verstoord toen bleek dat ik niet wilde drinken. Ik moest 2 dagen na mijn geboorte de couveuse in. Daar heb ik ruim 2 maanden in gelegen. Het ging lange tijd echt niet goed met mij. Ingeklapte long, misschien longontsteking, vroeger waren ze niet zo scheutig met informatie. Ik heb zelfs zo slecht gelegen dat mijn hartje ermee uitschee en dat er hartmassage is toegepast. Ik hoestte als kind vreselijk, echt, Pieterburen was er niets bij. En het deed pijn, het deed ontzettend veel pijn op mijn borst, dat kan ik me nog herinneren, dat ik niet wilde hoesten, maar dat ik dat niet kon tegenhouden. Ik riep niet om mijn mama, maar mijn moeder hoorde me altijd, en kwam me dan verzorgen. Ze smeerde me dan in met Dampo, en ik kreeg een hoestdrankje, ze knuffelde me dan, en zo viel ik in haar armen in slaap. Ik ben tot mijn 6e jaar onder controle van de longarts geweest, en toen was ik genezen verklaard.

Mijn jongste zoon heeft een portret van mij getekend… lijkt wel he?? 
Ik heb nooit gemerkt dat ik heel ziek geweest ben, behalve dan dat vervelende gehoest, (Mijn duitse leraar dacht eens grappig te zijn door te zeggen: moet je maar wat minder roken, toen ik zat te hoesten, ik rookte toen niet), kon ik verder alles en deed ik verder alles wat een ieder kind deed. Ik werd door mijn moeder niet als een kasplantje behandeld.

Maar vandaag ben ik voor de 44e keer jarig, dat zijn toch al aardig wat jaartjes, ouder worden vind ik niet erg, maar dat ze mij ouder schatten dan weer wel. 😉 Zo werd ik op mijn 37ste door een badmeester 44 jaar geschat, ik dacht oke? En hoe zie ik er dan uit als ik 44 jaar ben?

Mijn moeder en ik heerlijk beautydagje…
Mijn eerste cadeautje heb ik zaterdag van mijn ouders gekregen, een heerlijk beautydagje met mijn moeder. We werden rond kwart voor 4 door de schoonheidsspecialistes opgehaald. Ik liep maar gelijk naar de wat grovere vrouw, ze leek me namelijk niet het type voor mijn moeder, en ik denk dat ik daar gelijk in had. Ik werd heerlijk gescrubd en gemasseerd met Lavendelolie. Daarna mocht ik onder de douche en werd mijn gezicht gemasseerd en mijn schouders. Ik viel zowat in slaap. Na drie kwartier was de behandeling klaar, en kon ik even bijkomen. Daarna zat ik in de wachtruimte en was ik aan het wachten op mijn moeder, die pas een half uur later klaar was. Ook zij heeft genoten. We bleven nog even zitten om wat te drinken, daarna zijn we moe maar voldaan naar huis gegaan.
Ik vind het een zegen dat ik ouder mag worden, tenslotte is dat niet voor iedereen weggelegd. Je veranderd als je ouder wordt, dat is ook logisch, want je omgeving veranderd ook. Je kinderen worden ouder, je hoeft niet meer dag en nacht te zorgen, ze zijn al aardig zelfstandig, hoewel ze hun moeder heel goed weten te vinden, omdat ik altijd moeder, en ik het soms meestal vergeet dat zij best wat meer hun steentje kunnen bijdragen. Maar ach, verwend worden op die manier is toch wel het hoogste.

Move over Linda… Hier is Jan!! cadeautjes: Jan, fitnessbal & springtouw
Mijn oudste zoon heeft mij zo een ontbijtje beloofd, en mijn jongste zoon heeft een tekening gemaakt. Om mijn 44 jarige lichaam in shape te houden, (en ik niet weer lig te creperen van de pijn door rugklachten) heb ik een springtouw en een fitnessbal gekregen van mijn 3 mannen. En voor de regenachtige herfstdagen krijg ik een abonnement op Jan Magazine, daar ben ik al abonnee van sinds het begin. Alleen ben ik nu wat slimmer, nu neem ik een abonnement voor een jaar, zeg m 3 maanden van te voren weer op, en abonneer me een paar maanden later weer voor een actieprijs. Ik ben in 2005 tot en met 2014 geabonneerd geweest op de Jan, maar als trouwe abonnee krijg je nooit eens een aanbieding of een leuk extraatje, en betaal je ook nog eens de volle mep, ik heb dat eens aangegeven bij zo’n telefonische enquete over abonnementen. Maar tot nu toe doet niemand daar wat mee. Dus doe ik het nu maar zo.

Ik vier mijn verjaardag niet echt, over 9 dagen is mijn oudste zoon ook jarig, maar vanmiddag krijg ik wel visite, zodat de dag niet ongemerkt voorbij gaat…