Je kunt mijn rug op#8

Wat vooraf ging.

Mijn collega’s raadde mij aan om mijn zorgverzekeraar te bellen, of er ergens anders een ziekenhuis was die mij eerder konden behandelen. Ook zij zagen, hoe slecht ik liep, en hoe moeizaam ik uit mijn stoel kwam. En ja ook mijn Manager wilde meer duidelijkheid, wat logisch was.

Ik belde mijn zorgverzekeraar, en zij belden de ziekenhuizen bij mij in de buurt, of deze eerder een plekje voor mij hadden.

Het werd het Ter Gooi ziekenhuis in Hilversum. Ik kon er een week later terecht, en twee weken later werd ik geopereerd, 3 februari 2011 om precies te zijn.

Deze neurochirurg zag op mijn MRI scan dat ik geen spina-bifida had, maar een lumbaal kanaal stenose. Mijn ruggewervel had artrose en daardoor ging het bot woekeren, die de zenuw beklemde.

Voor de operatie was ik niet eens bang, ik was blij dat er eindelijk wat aan de pijn gedaan zou worden. Joost bracht mij naar het ziekenhuis, en ging wat later weer weg om de kinderen op te halen. Het duurde toen nog anderhalf uur geloof ik voor ik geholpen zou worden. En helemaal alleen op die kamer, brak opeens het angstzweet uit. Ik trilde aan alle kanten, mijn gebit klapperde van de zenuwen. Toen ze mij ophaalde om naar de operatie zaal te gaan, dacht ik, ik spring uit het bed, ik stel mij aan, ik heb geen pijn.

Mijn bloeddruk was hoog, ik kreeg een maskertje op en weg was ik. Toen ik wakker werd voelde ik mij belabberd, ik had een drain in mijn rug, en een pompje om op te drukken, morfine, tegen de pijn.

De chirurg kwam een paar uur later om te vertellen wat ie had gedaan: “je was van alle (hij had met mij erbij 3 rugoperaties gehad die dag) patiënten, het ergst aan toe. Er waren veel botvergroeiingen in mijn rug, hij had veel bot weggehaald en ook veel littekenweefsel.

Ik ben donderdags geopereerd, en zaterdag mocht ik naar huis. Ik kreeg een boekje mee, wat ik wel en niet mocht doen. Nou ik mocht niet veel. Liggen, half uur zitten, een beetje lopen en voorzichtig oefenen.

Er kwam in het begin fysio aan huis, maar al snel vroeg hij of ik naar de praktijk kon komen. Eerst masseerde hij, na een paar weken, mocht ik voorzichtig op de toestellen om mijn rug te verstevigen.

Ik deed niet veel, maar toch waarschijnlijk te veel, ik heb heel lang gerevalideerd, ik heb heel lang pijn gehad, ik kon niet hardlopen, als ik lang liep, moest ik zitten, ja de pijn uit mijn been was minder, maar mijn rug was erg zwak, ondanks alle oefeningen die ik deed.

Na bijna anderhalf jaar ging het wat beter, ik ging ondertussen na een manueel therapeut, en dat was wel even goed. Oké ik kon niet meer alles wat ik voordat ik door mijn rug ging kon, ik kon ook niet te lang zitten, ik kon niet lang slenteren, maar ach, ik lag nog best vaak op mijn bed plat, meestal op woensdag, dan had ik maandag en dinsdag gewerkt, en dan moest mijn rug echt rust hebben.

Volgende keer: Eenzaam