Italië Zon Pizza Pasta en Oorpijn

Daar ben ik weer! Net terug van vakantie, met twee ontstoken oren, maar wel een lekker kleurtje en daar gaat het om. 😉


3 weken vertoefden we in Italie, heerlijk weer, overheerlijke pizza’s pasta’s en andere culinaire lekkernijen, maar vooral heet, bloed heet.

sleutel bijpassend bij de tas

Nou oke, de eerste week was het best goed te doen, en hebben we twee steden bezocht, Florence en Volterra. In Volterra heb ik natuurlijk weer een heel mooi tasje gekocht, en sleutelhanger, ik kon het weer niet laten, hier heb ik het al eens over mijn tassen verslaving gehad.


De tweede week begon de temperatuur daar behoorlijk te stijgen, en hebben we maar een uitstapje gemaakt naar Lucca, Lucca is ook echt een leuk stadje om naar toe te gaan, met leuke winkeltjes en terrasjes. Echter het was zo heet, dat het eigenlijk niet leuk meer was om te winkelen.

Pelle in Lucca

Gelukkig was het begin van de derde week, dwz maandag, een wat mindere dag, bewolking en niet zo heet, we zijn toen naar Siena gegaan, wat heerlijk winkelen was, omdat de temperatuur redelijk aangenaam was. Siena heeft zo’n mooi rond plein waar sinds 1287 (De Palio) paarden races gehouden worden. De race gaat tussen de 17 wijken die binnen de stadsmuren van Siena liggen. De race vindt tweemaal per jaar plaats op 2 juli en op 16 augustus, helaas zijn we er niet op beide data.

In Siena kocht ik een leuk lederen rood jasje.

Verder hebben we dus veel gezwommen, gezond ik heb mij keurig ingesmeerd, ik begon met factor 30 en eind van de vakantie gewoon olijfolie, tja ik verbrand dan niet meer…., en gelezen (Huis met een zwembad, Herman Koch, Sterf twee keer, Tess Gerritsen, een boek van Herman Finkers, niet uitgelezen, en twee korte verhalen van Thomas Ross Mensenjacht. Ik werd vaak  ’s nachts wakker en kon dan niet slapen, en ging dan nog een paar uur liggen lezen.

lekkere Bruscetta in Volterra

Mijn vriend en kinderen, waren de hele vakantie aan het duiken, kijken hoevaak ze onderwater heen en weer konden in het zwembad. Mijn oudste kon dat geloof ik 2x mijn jongste een keer. In het begin zei ik tegen ze dat ik dat niet ging doen, slecht voor mijn oren. Ach welnee, probeer het nou gewoon. En ja daar ging ik, eerst het halve zwembad door, toen drie kwart, alles ging lekker, en op dinsdagmiddag in onze laatste week lukte het mij om het hele zwembad onderwater te zwemmen. Toen ik omhoog kwam, voelde ik het al, mijn linker oor zat dicht. Ach een beetje water dacht ik nog. Woensdag was ik nog steeds doof, en mijn oor werd pijnlijker, woensdag nacht kon ik amper op mijn oor liggen, en lag ik vanaf 5:oo uur te kermen van de pijn. Om 09;00 uur zaten we daar bij de hulppost. Allora hoorde ik m zeggen. Ik kreeg een receptje mee, en moest naar de apotheek.
Het receptje  bleek gewoon paracetamol te zijn, maar het onderdrukte de pijn in ieder geval. Ik mocht niet zwemmen en lag ook op bed.

Donderdag heb ik wel voorzichtig in het zwembad vertoefd, het was zo heet. En zijn we ook nog uiteten geweest en naar de Enoteca, waar we vaker zaten deze vakantie, in mijn vorige vakantieblog, heb ik het daar al eens over gehad, ze hebben daar zulke lekkere en speciale wijnen, en bieren, en dan die lekkere hapjes die je er bij krijgt, ik vind het altijd genieten.

Enoteca Il Borgo castagneto carducci
lekker eten en drinken

Vrijdag werden we wakker en regende het wat, het zou onze laatste dag zijn, dus we pakten alles in, en ik waste de laatste vuile was nog, zodat ik dat als ik thuis ben niet meer hoef te doen. We gingen met zijn 4en bij een cafeetje wat drinken, cappuccino en een lekker broodje, en toen de zon weer doorkwam reden we weer terug.


Nog even die laatste zonnestralen pakken, en dan naar huis.

Thuis aangekomen na een nacht doorrijden, heb ik gelijk maar de huisartsenpost hier gebeld.

spoedpost Almere Oorontsteking
De oren zijn goed ontstoken, en heb nu druppeltjes gekregen, paracetamol werkt alleen maar tegen de pijn maar niet tegen de oorzaak.

De oorpijn is gelukkig wat minder nu, al kraakt en knakt er van alles in mijn hoofd bij het slikken. Ik ben nog wel wat doof, maar ook al weer minder…. Leuk hoor dat duiken, maar volgende keer met oordoppen…..

Advertenties

Lazy Sunday #43 Pannekoek Challenge #6

Sinds dat mijn jongste een jaar is gaan we regelmatig in het voor of na seizoen naar Duitsland. De kinderen en Joost zijn verkikkerd op een kasteel daar genaamd Kasselburg. Elke keer als we in de Eiffel zijn wordt daar een bezoek aan gebracht.

Op Kasselburg heb je ook vogels, en in de ochtend en middag wordt er dan ook een vliegshow gegeven. Ook hebben ze daar wolven lopen, zowel witte als zwarte, die niet bij elkaar zitten, want dan zouden ze elkaar afmaken. Toch gebeurt het weleens dat ze een leider doodmaken. Dat is de natuur.

Afgelopen mei vakantie waren we ook in Duitsland waar we redelijk weer hadden. We hebben een heerlijke midweek gehad, alleen heb ik enorm last van mijn rug gehad.  We hebben gewandeld (goed voor de rug) En kwamen tijdens een wandeling dit bordje tegen:

DSCN0413

Een zusje en een broertje, die waarschijnlijk samen aan het spelen waren, en dan opeens boem!!!

DSCN0411

Hier lopen mijn eigen twee zoontjes, nu iets ouder dan die kinderen toen.

En hier dan Kasselburg, het kasteel, waar Joost vroeger al met zijn ouders naar toe ging, nu zijn mijn kinderen ook al verzot op dit kasteel. Het is wonderbaarlijk dat er nog zoveel van bewaard is gebleven, hoewel er ook al een hoop aan gerestaureerd is. Toen wij er waren, werden er ridderspelen gehouden, altijd leuk om naar te kijken.

Joost en Floris zijn een keer binnen in de wolven kooi geweest, ik stond samen met Michiel achter het hek gespannen te kijken, hoewel ze achter schrikdraad stonden vond ik het toch maar eng, stel je toch eens voor zeg.

Deze eerste foto is alweer twee jaar geleden gemaakt, deze tweede foto is van nu. Ik was namelijk mijn fototoestel twee jaar kwijt, zat ie gewoon in de foto-tas.

We zijn nog naar een natuurkundigmuseum geweest, waar we enorm veel opgezette vlinders zagen,  mooi om te zien. Ook konden de kinderen wat vragen beantwoorden en door een microscoop kijken.

We zijn een midweek geweest, en dat vind ik zelf meer dan genoeg, ik wil wel een keer naar Londen toe, lekker shoppen, en uitgaan. Maar dat…. zal nog wel even moeten wachten.

Het is ook een Lazy Sunday, en hoe kan ik deze beter afsluiten dan met een Duits nummer, deze is van Nena..99 luftballons, een enorme hit in de jaren 80, ik herinner me echter dat ze haar oksels niet geschoren had, brrr…daarom vond ik het nummer toen niet goed, maar eigenlijk is het een geweldig nummer… gewoon niet aan de okselharen denken! 😉

Je kunt mijn rug op #10 The end Extra lang

Wat vooraf ging.

Echt heel sterk is mijn rug niet geworden na de eerste operatie, ik moest echt wel uit kijken, schaatsen of zo ging niet, het was alsof mijn benen los in mijn bekken zaten. Dansen ging ook niet meer zo lekker lenig, maar ach het was beter dan het was.

Begin 2013 ga ik nog lichtjes door mijn rug, maar gelukkig was dat na een weekendje alweer een stuk minder.

Verder ging het redelijk met mij, ik moest aanpassingen doen, en dat deed ik ook, moeilijk vond ik dat met twee kinderen, en een man die veel werkt, maar ach je leert met je beperkingen om te gaan zullen we maar zeggen.

En dan is 2014 net aangebroken, ik was aan het strijken en tegelijkertijd aan het leren voor mijn examen BKL (Basis Kennis Loonadministratie),  wat ik aangeboden kreeg via mijn werk. Ik had op mijn iphone hoofdstukken en opgaves ingesproken en dat leerde ik dan terwijl ik de was deed, of aan het stofzuigen was, maar nu was ik dus aan het strijken, ik weet nog dat ik een truitje opvouwde en in de wasmand wil leggen, en terwijl ik die draai maak hoor en voel ik krak….in mijn rug. Dezelfde kant als waaraan ik geopereerd was. Ik dacht dat ik door de grond ging van de pijn. Ik was niet helemaal stijf zoals de allereerste keer, maar mijn onderrug was wel behoorlijk stijf, maar eigenwijs als ik ben, streek ik toch alles weg, liep naar boven en ging op bed liggen. Ik wilde me niet laten kennen, en ben de volgende dag toch naar mijn werk gegaan, wat natuurlijk niet ging, ik kon amper zitten. Na een uur haalde Joost mij op, en ging ik op bed liggen.

Gelukkig was de pijn en stijfheid na een maandje weg en ging het weer even beter. Dat wil zeggen een weekje. Want tijdens het appen, maakte ik weer een draai, en schoot het er weer in, deze keer nog pijnlijker dan de vorige keer. Ik was in en in verdrietig, ik had ondertussen al wel een fysiotherapeut, maar die trok nadat ik de tweede keer door mijn rug ging zijn handen van mij af, want hij dacht niet dat hij de juiste behandeling gaf.

De dokter, (dezelfde als toen) nam me weer niet echt serieus, ik heb gehuild en geeist dat ik een doorverwijzing kreeg, en uiteindelijk gaf hij mij die. (je snapt dat ik daarna over ben gegaan naar een ander).

De neuroloog was er niet zeker van of het een hernia was, maar ik voelde dezelfde symptomen, alleen leek het nog erger. De pijn was onhoudbaar.

Ik kreeg een MRI scan met contrastvloeistof, en ik voelde mij raar in mijn hoofd worden, toen ik mij weer mocht omkleden, zag ik allemaal bulten, allergische reactie, en ik mocht een nacht in het ziekenhuis doorbrengen.

De uitslag was uiteindelijk weer een hernia. Weer naar de chirurg, die wilde mij niet opereren omdat ik al geopereerd was, en hij dan weer door het bot moest, waardoor ik nog instabieler zou worden.

Ze raadde mij pijnbestrijding aan. Een aantal keren ging ik naar de kliniek waar ze mijn zenuw probeerde te verdoven, met een naald gingen ze dan in mijn rug prikken. Het hielp allemaal maar even, en de pijn leek daarna nog erger dan er voor. Mijn been het leek soms wel of er lichtflitsen door mijn been ging, zo’n pijn, en ik maar googlen, “misselijk van de pijn” Ik wist me geen raad.

En net toen ik dacht, dit is mijn leven, ik ben 42 jaar, moeder van twee kinderen, lig meer op bed dan dat ik wat anders kan, zei een collega, dat haar man geopereerd was in Klein Rosendael, endoscopisch, en dat hij ook zoveel last had gehad.

Daar ging alles razendsnel. Ik belde, ik kon bijna direct komen, ik kreeg een gesprek met de neurochirurg, die gelijk zei: Ik ga je van je pijn afhelpen. Hij hoefde niet door het bot heen. In een ochtendje was alles al geregeld voor de operatie over 3 weken.

Ik was niet bang toen ik geopereerd werd, ik was juist heel rustig, heel anders dan de vorige keer. Het voelde goed.

Ik mocht de dag na de operatie naar huis, ik voelde me prima… Maar na twee dagen heb ik zoveel pijn gehad, en ben ik zo beroerd geweest. Ik heb mij echt een week beroerd gevoeld (kwam door de diclofenac). Ik had pijn in mijn bilspier, kon amper zitten, en had het gevoel dat mijn ene been langer was dan het andere been, ik dacht dit is helemaal mislukt, maar na twee weken, ging ik als een trein… Ik ben 20 november geopereerd, en 3 januari begon ik weer met werken. En 1 maart werkte ik weer mijn volledige uren. Ik begon weer vertrouwen in mijzelf te krijgen, en in mijn lichaam, ik durfde langzaam aan weer te gaan hardlopen, en oh de euforie toen ik weer kon hardlopen in het bos waar ik nog geen 4 maanden daarvoor voorzichtig mijn stapjes zette, ik huilde gewoon van geluk.

En elke keer als ik hardloop en ik denk ik kan niet meer, dan denk ik terug aan die tijd, en dan ga ik weer door!!!

Dit is het einde van mijn verhaal… Ik wilde jullie meegeven, om niet zomaar op te geven, dat je lichaam echt wel aangeeft dat er wat aan de hand is. Laat je niet door de doktoren met een kluitje het riet in sturen.

The End

Dit nummer stond op mijn telefoon toen ik na de operatie wandelde, en nu als ik hardloop, en dan voel ik mij zo gelukkig en vrij!!!

 

Wij zijn nu bijna 7 jaar verder na het ongeluk van mijn vader. Het heeft diepe wonden geslagen, bij ons gezin. Mijn vader wordt dit jaar 79 jaar, en is nog heel krachtig. Voor een man die op zijn 72e jaar zo’n ongeluk moest meemaken, gaat hij er geweldig mee om. Natuurlijk ben ik er niet bij als hij het even niet zit zitten, maar hij gaat door!! Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik zo’n sterke vader heb. Ook mijn moeder wil ik alle lof geven voor haar liefde en steun aan mijn vader. Ik heb echt twee topouders, waar ik enorm trots op ben!!

En dit is echt het einde!!

Dat je het over hardlopen wilt hebben maar uiteindelijk gaat het ergens anders over

Sinds oktober heb ik weer meer tijd om dingen te doen die ik leuk vind. Zo loop ik elke week minstens 3 keer en ik ga met sprongen vooruit. Het hardlopen help mij niet alleen om mijn conditie aan te scherpen en mijn rug sterk te houden, maar het helpt ook zeker om mijn geest, hersenen te ordenen. Natuurlijk heb ik het moeilijk gehad met mijn eigen beslissing om niet meer verder te gaan met het bedrijf waar ik in februari 14 jaar zou werken. Het voelt echt als een scheiding een soort rouwproces. De dag dat ik het gesprek had, voelde ik me zenuwachtig, ik voelde wat ik kon verwachten, en ik kon het niet meer aan, ik kon niet meer in het keurslijf zitten die ze van mij verwachten. Ik was het vaker niet dan wel eens met de dingen die we moesten doen. Maar waar ik eerst nog dacht wat moet ik? Ik heb een zwakke rug, welke werkgever zit er op een werknemer te wachten die rugproblemen heeft, dacht ik eigenlijk al snel na mijn laatste rugoperatie, het kan weer, ik zou zomaar weer ergens opnieuw kunnen beginnen, ik ben weer sterk, zowel lichamelijk als geestelijk. 

Prachtige rode  rozen en andere rode bloemen, Rood is mijn kleur


Het gesprek was prettig, vol begrip, tranen stroomden over mijn wangen, het bedrijf was niet meer het bedrijf waar ik bijna 14 jaar geleden binnen was gekomen, snikte ik. 14 jaar, ik kwam kinderloos binnen, ik heb mijn eerste zwangerschapstest in de wc gedaan van het bedrijf, uitkomst mijn oudste zoon. Ik begon met 4 dagen te werken als HR-Assistent, na mijn zwangerschapsverlof kwam ik terug voor 2 dagen. In de bijna 14 jaar kreeg ik twee kinderen, mijn vader verloor zijn onderbeen nadat ie op zijn fiets aangereden werd door een tractor, ik raakte wat overspannen, ik ging door mijn rug, twee hernia operaties. Het kan natuurlijk altijd erger, maar je gaat maar door, en opeens besef je dat je niet meer die vrouw bent die daar 14 jaar geleden binnenstapte, en dat het bedrijf ook veranderd is, maar niet naar elkaar toe maar uit-elkaar. Ik ga ze missen mijn collega’s, die zoveel meer geworden zijn dan dat, eerder familie, maar ik weet ook dat elk einde een nieuw begin is. 

van voor naar achter van links naar rechts : Astrid, Ryanne,Karin, Linda, ikzelf, Bianca


Dinsdag kreeg ik een afscheidsetentje, er werd een spelletje gespeeld wie van de collega’s mij het beste kent, en ik kreeg prachtige Rode bloemen, een bon van Rituals, en ook nog lekkere schubjes, ja ze weten waar ik van hou. Maar het allermooiste cadeau is toch wel mijn vriendenboekje, waarin mijn collega’s zulke lieve dingen hebben gezet over mij.

Kort samengevat: Humor, ongezouten mening, gekkigheid, allerliefste collega, prachtmens, sterke inspirerende vrouw, moedige beslissing, en ga zo maar door. Ik schrijf dit weer door een mist van tranen, als je zoveel lieve woorden leest, en al zal maar een kwart er van waar zijn, dat raakt me diep. En tegelijk maakt het mij ook trots. 

mijn vriendenboekje Madonna, Duran Duran, Linda, Bianca, Natasja 😉


Lieve collega’s

Ik wilde dinsdag zoveel zeggen, maar het kwam er niet uit. Ook ik wil jullie bedanken, voor alle mooie dingen die we samen beleefden, de schouder die we allen soms zo nodig hebben, de ruzietjes die we altijd weer snel oplosten, omdat dat kon. De slappe lach met Linda, de gekke gesprekken met Bianca, (je bent vast mijn zus), de vriendschap met Sandra, ik zal het nooit vergeten. Of het ooit nog zo gezellig wordt voor jullie zonder mij? Ik betwijfel het, maar doe jullie best!  😉

Veel geluk, gezondheid, en liefde gewenst,

Natasja

 

 

 

The Sky Is The Limit

Ik wil  mezelf nooit verliezen,

Doen dat wat ze van je verwachten,

Dan is het kiezen,

En is het even vol in je gedachten

 

Ik lieg mijn kostje niet meer mee,

spookte het door mijn hoofd,

Ik rechtte mijn rug,

en zei nee,

Natuurlijk was daar soms de twijfel,

Moest ik toch meegaan in de stroom,

Moest ik mezelf gaan verliezen,

Was het de strijd wel waard,


Ik rechte mijn rug,

Ik balde mijn vuist,

Ik lachte terwijl ik huilde,

De beslissing was juist,

November (een jaar later)

November is een bijzondere maand voor mij, ik ben er geboren, mijn oudste zoon zag er op 19 november 2002 het levenslicht, en op 14 november 2005 deed ik een zwangerschapstest waaruit bleek dat ik zwanger was van mijn jongste.
Ja gisteren was mijn oudste zoon jarig 13 jaar alweer. En ja wat vliegt de tijd en ja wat wordt hij groot. Maar wat is hij een ontzettend lief kind. Gisteravond vroeg ik hem even op mijn schoot te kruipen, gewoon dat ik m weer even kon wiegen als 13 jaar geleden, en daar lagen ze lange armen en benen om hem heen. Ik streelde zijn lieve gezichtje en gaf hem kusjes op zijn wang. 13 jaar maar voor altijd mijn baby, mijn peuter, mijn kleuter, mijn puber, mijn kind, mijn alles.

Vorig jaar werd ik op 20 november, ja vandaag een jaar geleden, geopereerd aan mijn hernia. Dit zou de tweede keer worden. De eerste keer was in 2011 en heb ik na de operatie heel lang moeten revalideren. En daar zag ik nu het meeste tegenop. Ik had gewoon geen keus, ik kon niet meer. Ik ben in januari vorig jaar door mijn rug gegaan. Eerst dacht ik nog, ach een paar dagen rust en dan komt het wel goed. Het duurde een maandje en toen ging het geleidelijk aan beter. Maar dan moet je niet weer door je rug gaan zoals ik, het moment van de tweede keer zal ik niet snel vergeten. Ik was aan het appen met twee vriendinnen aan het aanrecht, ik wil me omdraaien en ik hoor krak… Hij zat er weer volledig in, al strompelend liep ik naar boven, waarna ik met moeite op mijn bed kon liggen, en wat heb ik toen gehuild, ik heb zo gehuild, niet alleen om die verschrikkelijke pijn, maar vooral om de onmacht, waarom waarom mocht het niet weer wat beter gaan. En nee het ging daarna niet beter, af en toe had ik een opleving, om daarna weer een vreselijke terugval te krijgen. Huisartsen die je niet serieus nemen, en het afdoen als spit, en een flinke dosis ibuprofen.

Ik wist dat het foute boel was, je voelt dat. Maar omdat ik niet serieus genomen werd ging ik maar door. En elke keer verging ik van de pijn. Toch maar weer naar de huisarts, ik heb daar gehuild, gebeden en gesmeekt voor een verwijskaart, en deze kreeg ik met de woorden: je zult binnen een kwartier wel weer buiten staan. Gelukkig nam de neuroloog mij wel serieus, en kreeg ik een verwijskaart voor een MRI met contrastvloeistof.

De dag dat de MRI gemaakt moest worden, was ik nerveus, alsof er wat ging gebeuren. Normaal heb ik dat niet zo, ik onderga het en klaar. Ik ging alleen naar de afspraak.  Ik ging liggen op dat bed die naar binnen geschoven werd, na een tijdje werd ik er uitgehaald, en werd er contrastvloeistof in mijn aderen gespoten. Op het moment dat ze dat  in mij spoten voelde ik mij heel raar worden in mijn hoofd. Ik ging weer terug in de MRI, en ik wist dat dit maar 2 minuten zou duren, ik had een alarmknopje in mijn hand voor als er iets zou gebeuren. En ik voel me steeds raarder in mijn hoofd worden, alsof mijn hersenen in brand stonden. Maar ik dacht, volhouden, zolang ik niet wegval is er niets aan de hand, ik kan nog normaal denken. Toen ik daarna er uit werd gehaald, vertelde ik dat ik mij raar voelde. Ik kreeg een glas water om bij te komen, en mocht daarna aankleden. Ik liep naar de kleedkamer, en toen ik in de spiegel keek zag ik grote bulten op mijn lichaam. Ik zei het tegen de MRI vrouwen, ze gingen bellen, en moesten mij prikken geven tegen een allergische reactie. Ik voelde mij steeds raarder worden, en werd naar de eerst hulp gebracht. Omdat het niet veel beter ging, moest ik een nachtje blijven. Daarna mocht ik naar huis, allergisch voor jodium.

Ik heb mij heel lang daarna raar gevoeld in mijn hoofd. Uit de MRI scan bleek een hernia weer op dezelfde plek. Operatie was eigenlijk geen optie, omdat ik daar al eens geopereerd ben, en ze dan weer bot moesten weghalen en ik nog instabieler zou worden. Het werd de pijnpoli. Ik ben daar een paar keer geweest, en vond het daar maar raar en eng. De spuiten in mijn rug hielpen maar even, maar hadden niet het gewenste effect. Sterker nog het leek wel dat als de verdoving was uitgewerkt ik nog meer pijn kreeg. En zo waren er alweer maanden verstreken, waar ik steeds vaker pijn had, waar ik niets kon, geen leuke afspraakjes, alleen maar bezig met overleven.

Een collega zag mij stuntelen, en zei, dit hou je toch niet vol? Ik haalde mijn schouders op en zei: tja wat moet ik, ze willen me niet opereren, niets helpt. Zij had goede ervaring met een kliniek in Klein Rosendael.

Ik had geen ander keus meer en maakte daar een afspraak. De chirurg nam me gelijk serieus, en was vol vertrouwen dat ik na deze operatie alles weer zou kunnen. Ik was echt sceptisch. Maar dacht heb ik een andere keus? Nu lig ik meerendeel op bed, als ik gewerkt heb, en ik moet nog zolang. Ik nam het besluit om het er toch maar op te wagen.

Mijn kamer in klein Roosendael


20 november was de datum, ik was niet zenuwachtig toen ik daar naar toe ging, alles maar dan ook alles was daar zo relaxed, ze gaven mij zoveel vertrouwen.

De operatie is endoscopisch gegaan, en wat heb ik de eerste twee weken een verschrikkelijke pijn gehad, ik dacht werkelijk dat mijn ene been nu langer was dan het andere been. Naar de wc? Een drama, ik kon amper zitten. Ik dacht komt dit ooit weer goed? Ja het komt goed, sterker nog beter dan ik zelf voor mogelijk had gehouden, in januari kon ik alweer rustig aan aan het werk, in maart werkte ik weer 20 uur.  En nu een jaar later? Ik loop weer hard, ik kan weer dansen, ik kan de vaatwasser weer in en uitruimen zonder pijn, ik lig niet meer hele dagen in bed.

Het is een lang verhaal geworden, maar ik wilde het jullie toch vertellen, dat je soms denkt dat het nooit meer beter wordt, maar dat er soms toch meer is dan je zelf voor mogelijk hield. Deze ervaring heeft er ook toe bijgedragen om te gaan bloggen.

Een jaar later, en elke keer als ik hardloop en ik denk pff ik kan niet meer, dan denk ik aan vorig jaar toen ik voorzichtig door de bossen liep elke dag een stukje meer, en in mijn gedachte dat ik hier ooit weer zou kunnen hardlopen, en dan dan heb ik de kracht weer te pakken en ga door!

Vakantieperikelen #5

Deel 5 alweer van mijn vakantieavonturen. Hier kun je Vakantieperikelen #1, #2, #3 en #4 lezen.

We hadden als we in en om het zwembad waren altijd de deur van ons huisje open, we konden namelijk vanaf het zwembad ons huisje heel goed in de gaten houden, en zoals ik al eerder vermeldde, was ons huis maar bewoond met 6 verschillende mensen, dus makkelijk bij te houden. Wij verwachtte daarom ook niet dat er ongenode gasten in ons huisje zouden komen….

En daar kwam Floris aangelopen, met een blik alsof hij een geest gezien had: ‘Een Slang, ik heb een slang gezien, en die ging bij ons naar binnen’. Jaja grapte ik nog, een tuinslang zeker. Nee mam, echt een slang. Floris maakte een schril geluidje van angst.  Paps en Michiel liepen met Floris mee. Ik zat nog met een icepack op mijn voet languit op de bank. Zal ik wel of niet kijken, dacht ik. Ik keek even naar mijn voet, die er nog vurig uitzag, de nieuwsgierigheid won het van de vervelende voet, en al strompelend liep ik naar ons huisje, Waar ik Joost druk zag zoeken naar iets wat maar op een slang leek. ‘Ik kan niets zien hoor, mompelde hij. Weet je zeker dat het niet gewoon een hagedis was? of dat je het hebt verbeeld?’ Nee, echt niet, zei Floris. Ik liep naar het huisje en ik wilde naar binnen gegaan, en ik zie zo een slang naar binnen kronkelen.

    
De Bedbank van de kinderen, werd in elkaar gezet, we verschoven de bank, en ja hoor, daar op de grond tegen de muur, een slang. Niet een hele grote maar toch een kronkelende slang. Ik pakte de bezem en Joost, zwiepte de slang met de bezem vakkundig uit het huisje. De slang kronkelde zo door het gras richting de planten pot.

Gelukkig, die is weg, de kinderen hadden anders geen oog dicht gedaan, verzuchtte ik. Maar midden in de nacht kwam er een klein Michieltje aan mijn bed staan, dat hij een nachtmerrie had gehad, en wat doe je dan? Dan trek je zo’n klein lief lijfje tegen je aan, en voor je het weet ligt hij diep in dromenland, en lig ik verder de hele nacht wakker. Uit pure ellende ben ik maar naar zijn bed gegaan, en heb geprobeerd daar maar wat te slapen, wat moeilijk ging, vermoedelijk door de volle maan.

  
Toen we de volgende avond de eigenaresse vertelde over ons slangen avontuur, vertelde zij, dat de Slangen leefden in het bos, maar omdat het zo uitzonderlijk heet was, zochten ze verkoeling vlakbij het water. De Serpente (zoals zij ze noemde) was niet gevaarlijk. Later zagen we nog een slangetje voor het huis krioelen.

Joost, ook niet vies van een beetje sensatie, vertelde het slangen avontuur aan onze Poolse vriend die boven ons een appartement had gehuurd, en die had het niet meer, hij vertelde Joost dat ie als de dood was voor slangen. De volgende dag waren de Poolse vrienden al heel vroeg naar het strand, en dat ging een paar dagen zo door.

Na een paar dagen was mijn voet ook weer normaal en konden we weer wat gaan ondernemen, in dat nog steeds hele hete Toscane.