Lazy Sunday #54

Vandaag gaan we met Lazy Sunday terug naar 1985. Het jaar waarin Madonna een film maakte, Desperately Seeking Susan, en maar liefst 5 singeltjes uitbracht. Dit is het jaar van Live Aid ( Ik mijn wekker gezet om 3:00 uur in de nacht om Duran Duran te kijken, en och wat viel de zang kwaliteit van Simon toch tegen), Back to the future en The Breakfast Club.

Simon le bon false note

 

In mijn eerste jaar van de middelbare school, besloot ik het allemaal anders aan te pakken. Ik werd klassenvertegenwoordigster, en organiseerde met mijn vriendin en mede klassenvertegenwoordigster een klassenavond. Als klassenvertegenwoordigster was je verantwoordelijk voor het klassenboek, waarin de leraren absentie en en opmerkingen neer konden zetten. Ik weet nog dat ik mij wel een hele meid voelde.

De klassenavond was een succes, natuurlijk had ik er een playbackshow bij georganiseerd, en ik playbackte Pia Zadora en Jermaine Jackson samen met mijn vriendinnetje, maar een ander klasgenootje vroeg aan mij of ik samen met haar Danny de Munck wilde playbacken, met: Ik voel me zo verdomd alleen. Natuurlijk stak ik die middelvinger op, wat in die tijd natuurlijk een toppunt van lef was. Ik had succes, en won de playbackshow met zowel Pia Zadora als Danny de Munck.

Jermaine Jackson Pia Zadora

De school waar ik op zat was nog maar net een jaar voor mij begonnen, en dus een hele kleine school met alleen eerste en tweede klassen. Er werd vreselijk op je gelet. En dus ook die keer dat ik een joggingbroek met rokje droeg. Voor ik het wist stonden er een heleboel kinderen rondom mij, die mij smalend vroegen (denk plat Amsterdams): Wat heb jij nou aan? Waarop ik bijdehand zei:, Dat kun je toch wel zien? Of heb je stront in je ogen? “Wat zei je?” vroeg een meisje. “Of heb je stront in je ogen”, zei ik nogmaals. Ze begon uitdagend te lachen en riep:’Dat is twee keer’ Waarop ik zei:’Bedankt voor het optellen, aftrekken kan ik zelf wel’ Nou die opmerking heb ik geweten: “Oh vertel eens, wat is aftrekken?” Door mijn zenuwen antwoordde ik “2-2=1” Ze moesten nog harder lachen, en ik sprong van mijn stoel af, en liep huilend naar de W.C. Daar kwam dat meisje weer aan, nu met haar vriend: “Hij wil je wel laten zien wat aftrekken is hoor” Ik moest naar mijn mentor en vertelde het verhaal, de mentor kwam niet echt voor mij op en zei: Tja je ziet er nogal apart uit.

En elke keer als ik langs bepaalde meiden kwam, riepen ze: “Weet je al wat aftrekken is?” Wel grappig dat later een van die meiden, mijn schoonzus werd, en nog later een vriendin. Zij kon zich er niets meer van herinneren.

lifestyle jeugdsentiment jaren tachtig madonna
13 jarige ik in 1985

In die zomer werd ik voor het eerst ongesteld. Ik weet nog dat mijn moeder zei: nu moet je uitkijken met de jongens, en ik dacht alleen: huh? Waar heeft zij het over, jongens waren voor mij iets onbereikbaars.

Na de zomer ging ik naar de tweede klas, en leerde weer een nieuw meisje kennen, waar ik mee bevriend werd. Madonna speelde een grote rol in mijn leven ik wilde ook zo zijn als haar. Ik danste op de tafels, toupeerde mijn haar, en had strikken in mijn haar. Ik zong keihard op de fiets Holliday en ik maakte mij op met roze en paars. Niemand in mijn klas durfde zich nog op te maken, en hun haren te verven, ik mocht het allemaal wel, en deed dat ook.

Live Aid 1985
Madonna performs for a sold out crowd at the Live Aid concert at JFK Stadium in Philadelphia, Pennsylvania, July 13, 1985. Photo by Frank Micelotta/ImageDirect.
We hadden op deze school ook het vak Drama, een vak waarin ik mijn hart ophaalde. Heerlijk toneelspelen. Nooit zal ik mijn gênante voordracht vergeten, bij het toneelstukje: Dit is het verhaal van de rode vinger. Ik was ongesteld, ik was heel erg ongesteld, ik was na de eerste keer een paar dagen, vaak zes weken aan een stuk door ongesteld, en niet een klein beetje. Jullie raden het al: ik had een lichte broek aan, en ik moest steeds zeggen: Dit is het verhaal van de bloedende vinger. En opeens hoorde ik achter mij iemand zeggen: En jij hebt een bloedende …!

Terug kijkend snap ik ook wel, waarom ik mezelf niet al te serieus neem, waarom ik geen streber ben, waarom ik hou van scherpe humor, ik zou wel moeten met die pesterijtjes en mijn onhandigheid, want ik heb het al eerder gezegd zonder die humor, had ik het nooit overleefd.

walkman school almere madonna
walkman maar ik had m in het wit

Maar nu de muziek, en jongens dit is weer een lijstje om je vingers (geen bloedende vingers ;-)) bij af te likken, heel veel nummers: Alive and Kicking, Born in the USA, Dress you up, had ik op mijn cassettebandje in mijn walkman, een witte sony. Die luisterde ik elke dag, als ik met de bus naar school moest, of weer naar huis ging.

En hebben jullie gênante momenten gekend die jullie willen en of durven te delen?

ps: onder rode tekst Duran Duran Simon le Bon’s false Note

http://www.top40.nl/bijzondere-lijsten/top-100-jaaroverzichten/1985

Lazy Sunday #48

Voor wie moet ik nou zijn, vroeg mijn zoon zich af. Normaal is hij altijd voor Duitsland. Maar als groot fan van Pelle is ie natuurlijk ook voor Italië. Het is nu de 34e minuut als ik dit schrijf, de stand 0-0. 

Ik ben voor Pelle, door Pelle is mijn zoon geïnteresseerd geraakt door voetbal. Pelle heeft zijn kapsel en hobby bepaalt, Pelle is voor hem wat Madonna voor mij in de jaren ’80 was.

Dat de beste moge winnen. We hebben nog even.

Volgende week zondag is het feest, dan wordt mijn jongste zoon 10 jaar, potdorie dan heb ik twee tieners in huis. Tien haar geleden was het niet zulk potje piep weer als nu. Het was heet heter en heetst. Mensen vroegen zich bewonderend af hoe ik het met mijn dikke buik vol hield. We hadden een zwembad in de tuin, en daar lag ik regelmatig in. Ik speelde Jaws met mijn toen drie jarige peuter, taram taram taram taram, als hij na zijn middag slaapje wakker was. Ja hij sliep nog tussen de middag, en soms kon hij wel 3 uur slapen.

10 jaar het lijkt een hele tijd, maar wat is het snel gegaan. Mijn jongste noemt zichzelf al een puber, oh als ie zo wordt als zijn broer nu nog is, dan knijp ik mijn handen dicht.

Vanmorgen dacht ik: stel dat ik geen kinderen had hoe had mijn leven er dan uitgezien? Ik kan het mij niet voorstellen. De beste beslissing is wel om aan kinderen te beginnen, en het is een fantastisch geschenk dat het ons ook gegund is. Twee babies groot zien worden, ze alle liefde kunnen geven die er in ons zit.

Ik ben rijk, en super trots!!

En wint Italië? En verliest Duitsland? Ik heb al gewonnen met mijn fijne gezin!

Vandaag in Lazy Sunday, een Italiaans nummer, bij dit nummer denk ik altijd aan mijn oud- collega en vriendin, die, toen we in de jaren ’90 samenwerkten in de boekwinkel regelmatig Italiaanse muziek draaide, soms tot vervelends toe..

Maar speciaal nu om Italië te steunen en om alvast in de vakantiestemming te komen, hier Eros Ramazotti!!

Note: Italië ligt er uit na penalty’s, held Pelle mist zelfs… Duitsland door…

Foute K-3 en Insta-Porno

De schattige meidengroep, die zoveel jonge kinderen vreugde schenkt is nu de inzet geworden van een propaganda tegen ongezond eten. “Kinderen worden teveel in verleiding gebracht om koek en snoep te eten als hun idolen daar op de verpakking staan.”

Ik ben verbijsterd, echt waar. Ik geef eerlijk toe, hier heeft het Star Wars virus toegeslagen, met als gevolg dat mijn kinderen, een lading Chupa Chups hebben gekocht en gekregen, omdat daar Star Wars op stond en in de verpakking een leuk figuurtje uit Star Wars zat. En natuurlijk wilden ze alle figuurtjes hebben, het liefst in tweevoud, aangezien ik hier twee oké drie Star Wars freaks heb rondlopen. Ik heb er werkelijk aan gedacht om Star Wars maar aan te klagen of was het nou Chupa Chups, tenslotte zijn zij verantwoordelijk voor deze marketing dat mijn kinderen niet anders kunnen dan deze suikerbommen tot zich te nemen. Of zit ik daar fout? Natuurlijk! Tenslotte ben ik toch de opvoeder? De eindverantwoordelijke die bepaalt wat er in het karretje komt. En als ik dan toesta dat mijn kinderen deze lollie’s krijgen, is dat toch mijn verantwoordelijkheid?

De tijden zijn veranderd, in mijn tijd deelde ik nog negerzoenen uit op mijn verjaardag in de klas, ik hield van negerzoenen, en dacht, als ik zachtjes in de chocolade beet, en daarna de zachte vulling op mijn lippen voelde, wauw, als een neger zo zoent, zo zacht en zoet, dan smaakt dat wel naar meer. Maar negerzoenen zijn geen negerzoenen meer, en deze heerlijke traktatie mag je ook al niet meer uitdelen op school, omdat het gezondheidstechnisch niet verantwoord is. Als je nu op school wil uitdelen, heb je eerst een gesprekje met de juf, dan krijg je een lijstje mee van de kinderen die allergisch zijn, of bepaalde etenswaren niet eten, vervolgens moet je van de traktatie een waar kunstwerk maken, want ja de moeder van Dylan doet dat ook. Helaas hebben mijn kinderen de verkeerde moeder getroffen want qua creativiteit mis ik echt een link, ik ben gewoon echt onhandig. Dus mijn kinderen delen ijs uit gewoon uit de ijsdoos, of van die kleine zakjes chips, die ik in een mand gooi, er een paar ballonnen tegen aan plak en trakteren maar. Ja want dat mag opeens wel getrakteerd worden, hoe bijzonder he?

Wat ik ook bijzonder vind is de ophef over Insta-Porno, ik snap het werkelijk niet. Instagram die bij een aanblik van een tepeltje de foto al gelijk rapporteert, hoe kan het dan bestaan dat jonge meisjes met heel hun hebben en houden op Instagram kunnen staan. En hoe komen ze op het idee? In mijn tijd had je geen mobiele telefoon, maar een fototoestel, en als je naakt op een foto wilde, dan moest je naar de fotograaf om het af te drukken, dan bekeek je de foto, en je borg het op, en je zorgde dat ook de negatieven verdwenen. Geen haar op je hoofd die er aan dacht om zo’n foto te dupliceren, en dit uit te delen aan je beste vrienden of vriendinnen. Want is dat niet wat er nu gebeurd? De meiden maken een naakte selfie en op de een of andere manier komt het op Instagram terecht. Hoe dan? Zetten zij het er zelf op? Willen ze meer likes dan Kim Kardashian? Laten ze zich naakt fotograferen door een vriendje en zet die het op Instagram? Of hebben ze een groepsapp en appen ze zelf de foto door en als paps en mams erachter komen, dat hun dochter full naked op social media staat, gaan ze het slachtoffertje spelen?

Misschien wordt het hoogtijd dat we onze eigen verantwoordelijkheden nemen, en we ons niet gek laten maken door de marketing, en dat we ons niet laten betuttelen door de overheid. Als ouder heb je toch zelf de verantwoordelijkheid voor je kinderen. Nee is nee! Al staat K3 met een instagramfoto naakt op de koekjes verpakking

 

Fijne Kerst

#christmas #xmas #kerstmis #parents #ouders #foto #fotografie #family #family #happy

Elke kerst maakt Joost Foto’s van ons 3en rond de kerstboom. De vraag die ik dan altijd krijgt, waarom staat Joost er niet op, kan ik nu beantwoorden met: Hij  maakt de foto’s. Natuurlijk zou het anders kunnen, maar hij wil er niet opstaan, en daar is ook wat voor te zeggen. Nu is het een traditie van mama met haar mooie zonen. Vandaag zal er vast weer een kerstfoto gemaakt worden voor de boom, de laatste kerstfoto is van vorig jaar en deze heb ik tot mijn stomme verbazing niet eens gedeeld. Dus dat wordt hoog tijd.

Vandaag is het eerste kerstdag, ik wens jullie allemaal ongelofelijk mooie dagen toe, met veel geluk, liefde, gezelligheid en warmte.

Vandaag krijg ik mijn schoonouders te eten, en gaan Joost en ik voor ze koken. Morgen komen mijn ouders eten en gaan Joost en ik weer koken. Ik hoop dat het allemaal lekker gaat worden, en dat er niets aanbakt 😉 Maar goed, uiteindelijk gaat het om de gezelligheid. En zolang we het nog kunnen en mogen doen, is dat een zegening.

Fijne dagen!!

 

 

 

Aan de Botox

Sinds ik thuis ben, heb ik niet alleen meer tijd om te hardlopen, maar ook om televisie te kijken. En zo kwam ik sinds tijden weer bij The Bold and The Beautiful terecht. Ik hoor jullie denken, loopt dat nog steeds? Ja dat loopt nog steeds.


Ik weet nog dat ik het vroeger bij mijn ouders samen met mijn ouders keek. Ik was altijd voor Brooke Logan, de Blondine die altijd met streed met Schoonmoeder (to be or not to be ;-)) Stephanie en andere vrouwen waaronder de knappe Doc Taylor Hayes, om de gunsten van Ridge Forester, de vleesgeworden Ken. Ik was altijd voor Brooke. Ik vond haar bloedmooi en ik vond het zielig hoe Stephanie (schoonmoeder) met haar altijd de vloer aanveegde, en Ken uhm Ridge liet het eigenlijk altijd maar op zijn beloop, kon nooit kiezen, pakte de vrouw die voor hem stond, en Brooke kreeg altijd (oeps daar is ie weer sorry ;-)) de zwarte Piet toegespeeld.  Na mijn blog over sinterklaas en zwarte piet bedacht ik mij dat het voor iemand die Piet heet ook niet makkelijk moet zijn, het hele zwarte pieten verhaal, maar dat even terzijde 😉


Op een gegeven moment ben ik gestopt met het kijken van The Bold, dat is gekomen toen zij jaren geleden van RTL4 naar SBS6 gingen en ze geen vast tijdstip meer hadden. Toen ik het dus na mijn eerste rugoperatie in 2011 weer ging kijken op RTL Lounge, vaste tijd elke doordeweekse dag, schrok ik mij wild over de strakgetrokken hoofden van de vrouwen. Oh wat was die knappe Doc lelijk geworden, ze leek wel op the beast van Beauty and the beast, die tv serie. Jeetje wat botox met je kan doen. Ik vind gewoon dat zo’n bloedmooie vrouw nu misvormd is. Het is gewoon eng om naar te kijken.


Gelukkig zag Brooke er toen nog normaal uit, maar na mijn tweede rugoperatie in 2014 is dat wel helemaal veranderd, ook zij heeft de botox spuit gevonden en echt ik zou tegen haar willen zeggen:, Meid wat heb je je zelf aangedaan, je mond is misvormd, je jukbeenderen zijn veel te vol gespoten, wat zonde zeg.


IK ben geen voorstander van gesleutel aan een gezond gezicht. Er zijn maar weinig vrouwen waarvan ik vind dat ze er mooier door zijn geworden, een daarvan is Patricia Paay, daarvan kan ik zeggen ja je ziet er mooi uit, maar de rest, ze lijken allemaal op the beast…

En … zouden jullie botox in je gezicht laten spuiten, als je het idee hebt dat je meer rimpels krijgt?

Dat je het over hardlopen wilt hebben maar uiteindelijk gaat het ergens anders over

Sinds oktober heb ik weer meer tijd om dingen te doen die ik leuk vind. Zo loop ik elke week minstens 3 keer en ik ga met sprongen vooruit. Het hardlopen help mij niet alleen om mijn conditie aan te scherpen en mijn rug sterk te houden, maar het helpt ook zeker om mijn geest, hersenen te ordenen. Natuurlijk heb ik het moeilijk gehad met mijn eigen beslissing om niet meer verder te gaan met het bedrijf waar ik in februari 14 jaar zou werken. Het voelt echt als een scheiding een soort rouwproces. De dag dat ik het gesprek had, voelde ik me zenuwachtig, ik voelde wat ik kon verwachten, en ik kon het niet meer aan, ik kon niet meer in het keurslijf zitten die ze van mij verwachten. Ik was het vaker niet dan wel eens met de dingen die we moesten doen. Maar waar ik eerst nog dacht wat moet ik? Ik heb een zwakke rug, welke werkgever zit er op een werknemer te wachten die rugproblemen heeft, dacht ik eigenlijk al snel na mijn laatste rugoperatie, het kan weer, ik zou zomaar weer ergens opnieuw kunnen beginnen, ik ben weer sterk, zowel lichamelijk als geestelijk. 

Prachtige rode  rozen en andere rode bloemen, Rood is mijn kleur


Het gesprek was prettig, vol begrip, tranen stroomden over mijn wangen, het bedrijf was niet meer het bedrijf waar ik bijna 14 jaar geleden binnen was gekomen, snikte ik. 14 jaar, ik kwam kinderloos binnen, ik heb mijn eerste zwangerschapstest in de wc gedaan van het bedrijf, uitkomst mijn oudste zoon. Ik begon met 4 dagen te werken als HR-Assistent, na mijn zwangerschapsverlof kwam ik terug voor 2 dagen. In de bijna 14 jaar kreeg ik twee kinderen, mijn vader verloor zijn onderbeen nadat ie op zijn fiets aangereden werd door een tractor, ik raakte wat overspannen, ik ging door mijn rug, twee hernia operaties. Het kan natuurlijk altijd erger, maar je gaat maar door, en opeens besef je dat je niet meer die vrouw bent die daar 14 jaar geleden binnenstapte, en dat het bedrijf ook veranderd is, maar niet naar elkaar toe maar uit-elkaar. Ik ga ze missen mijn collega’s, die zoveel meer geworden zijn dan dat, eerder familie, maar ik weet ook dat elk einde een nieuw begin is. 

van voor naar achter van links naar rechts : Astrid, Ryanne,Karin, Linda, ikzelf, Bianca


Dinsdag kreeg ik een afscheidsetentje, er werd een spelletje gespeeld wie van de collega’s mij het beste kent, en ik kreeg prachtige Rode bloemen, een bon van Rituals, en ook nog lekkere schubjes, ja ze weten waar ik van hou. Maar het allermooiste cadeau is toch wel mijn vriendenboekje, waarin mijn collega’s zulke lieve dingen hebben gezet over mij.

Kort samengevat: Humor, ongezouten mening, gekkigheid, allerliefste collega, prachtmens, sterke inspirerende vrouw, moedige beslissing, en ga zo maar door. Ik schrijf dit weer door een mist van tranen, als je zoveel lieve woorden leest, en al zal maar een kwart er van waar zijn, dat raakt me diep. En tegelijk maakt het mij ook trots. 

mijn vriendenboekje Madonna, Duran Duran, Linda, Bianca, Natasja 😉


Lieve collega’s

Ik wilde dinsdag zoveel zeggen, maar het kwam er niet uit. Ook ik wil jullie bedanken, voor alle mooie dingen die we samen beleefden, de schouder die we allen soms zo nodig hebben, de ruzietjes die we altijd weer snel oplosten, omdat dat kon. De slappe lach met Linda, de gekke gesprekken met Bianca, (je bent vast mijn zus), de vriendschap met Sandra, ik zal het nooit vergeten. Of het ooit nog zo gezellig wordt voor jullie zonder mij? Ik betwijfel het, maar doe jullie best!  😉

Veel geluk, gezondheid, en liefde gewenst,

Natasja

 

 

 

Hiep hiep hoera voor Michiel!!

Vandaag is mijn jongste zoon jarig, alweer 9 jaar.  Drie en vier jaar geleden schreef ik ook een stukje over hem maar dan op Facebook klik en klik. Moeder worden was altijd mijn allergrootste wens. Ballerina en Actrice worden ook, alleen daar wilde ik niet teveel moeite voor doen, maar moeder worden wilde ik met heel mijn hart.

Michiel verscholen achter een milkshake, met zijn beste vriendje Evan
Michiel verscholen achter een milkshake, met zijn beste vriendje Evan
Mijn tweede zoon is een mooi geschenk, hij is ook een mooi portret, Michiel leeft in Michielland, en hij heeft een duidelijke mening over alles, dat brengt hem nu al weleens in een lastig parket, en hij begrijpt dat niet altijd, tenslotte mag hij toch zijn eigen mening hebben, zegt hij dan. Natuurlijk, zeg ik dan, maar dan kun je verwachten dat je ook duidelijke tegenspraak krijgt.

Michiel net een uurtje oud.. Liefde met een grote L
Michiel net een uurtje oud.. Liefde met een grote L
Zoals elk kind probeert Michiel graag uit, hij houdt van uitdagen, en kijkt hoever hij gaan kan. Afgelopen jaar op school heeft hij zichzelf met zijn gedrag vaak in de kijker gespeeld. Hij voelde geen respect voor de leraressen en ging maar door met grenzen verkennen. Hij werd regelmatig de klas uitgezet, en hij moest regelmatig nablijven. Later vertelde hij dat hij het prettig vond om de klas uitgezet te worden, dan kon hij rustig verder werken, de klas was nogal druk.
 
9.7.2006 -9.7.2015
 
Vlak voor de zomervakantie had Michiel een wenmiddag met zijn nieuwe Juf. En ja hoor het was gelijk raak, hij mocht de klas alweer snel verlaten. Echter toen hij thuis kwam keek hij verslagen vanaf de bank toe: Dat was eens en nooit meer zei Michiel. Wat had deze Juf gedaan? Zij had nadat hij de klas uitgezet werd, een gesprekje met hem gevoerd, en dat had diepe indruk op mijn kleine man gemaakt. Ik heb vertrouwen in het nieuwe schooljaar.

Hoera Michiel 4 jaar geleden toen 5 jaar
Hoera Michiel 4 jaar geleden toen 5 jaar
Michiel is een heel makkelijk ventje, gek op zijn broer, zijn vader en gek op mij, hij luistert heel goed naar mij, Michiel houdt van duidelijke grenzen, en als je hem dat geeft eet hij uit je hand.
Zijn verjaardag hebben we vorige week vrijdag gevierd, dat heb je als je in de vakantie jarig bent, dan gaan de meesten met vakantie. Gelukkig was het vrijdag mooi weer en niet te warm, konden we met fatsoen buiten zitten.

Helaas konden Opa en Oma van vaders kant vrijdag niet, omdat ze visite kregen uit Zeeland, maar zij kwamen afgelopen zondag nog.

 

Michiel en ik Liefde voor altijd
 
Vandaag is hij dan negen jaar geworden, negen jaar geleden om 20:27 uur geboren, mijn liefste, mijn rijkdom mijn alles. Gefeliciteerd lieve schat op nog heel veel mooie jaren. Ik ben zo gelukkig dat je er bent!!

Broederliefde, deze blikken zeggen genoeg
Broederliefde, deze blikken zeggen genoeg

Time flies

Het schooljaar is alweer bijna teneinde, mijn god wat is dat jaar weer snel gegaan. Ik zie me nog begin van het schooljaar bij de directie zitten, vanwege wanbeleid op de school. En vorige week zat ik er weer, want gaan we nog verder. Ach ik heb in de tussentijd al heel veel scholen van binnen gezien, en ik  ben tot de conclusie gekomen, er is overal wat.

Mijn zoontje toen nog 2 jaar
Mijn zoontje toen nog 2 jaar
Deze week heeft mijn oudste zoon zijn afscheidsmusical, en dat zorgt ook voor kriebels in de buik. Stel je voor je hebt 5 kaarten maar je hebt 6 personen die hun (klein) zoon willen zien optreden. Ook al heb ik er al een aantal mailtjes tegen aangegooid (ik krijg geen antwoord) de directrice zegt dat het zich meestal vanzelf oplost. Dat is een typisch antwoord van de overheid, semi overheid. De assistente van de directrice probeerde nog iets van grappig te zijn door te zeggen, tja als er een opa of oma in een rolstoel zou zitten zou die op het toneel kunnen. Waarop ik natuurlijk met een stalen gezicht vertelde, oh maar dat zou mijn vader kunnen zijn, hij is 6 jaar geleden zijn onderbeen kwijt geraakt door een aanrijding met een tractor. Alleen al die gezichten toen ik dat zei, gewoon hilarisch, maar ja nog steeds geen oplossing dus.  Het zal wel loslopen, uiteindelijk hebben mijn man en ik het eerste recht om te gaan, het gaat tenslotte om onze zoon, die wij gemaakt, ontwikkeld hebben.

In de hut
In de hut
Mijn zoon heeft steeds minder zin in de musical, hij is het zat om hele dagen te moeten oefenen, en het feit dat er een iemand niet bij kan zijn werkt voor hem niet mee.

al net zo'n bokser als zijn opa
al net zo’n bokser als zijn opa
Onze oudste zoon, de eerste kleinzoon, wat waren we allen blij toen ik zwanger was, en daarna toen het ventje geboren was. Ik heb het al vaker geschreven, maar oh wat was ik trots, trots op dat schattige blonde knulletje, met die prachtige haren. Je denkt dat ze eeuwig zo klein blijven, zo veilig onder moeders vleugels, en al die mensen die dan zeggen, geniet er van, het gaat zo snel, keek ik verdwaasd aan, hoezo snel? Hij is voor altijd mijn baby. Maar ze hebben wel gelijk. En ik druk het ook een ieder met een klein baby’tje op hun hart, geniet er van, voor je het weet zijn ze twaalf, en rijp voor de volgende stap. Dan zie ik dezelfde blikken, als ik toen gaf.

Floris en opa, vrienden voor het leven
Floris en opa, vrienden voor het leven
Mijn jongste zoon surft mee op mijn oudste zoon, hij is een geboren jongste zoon. En zijn broer, houdt het met liefde in stand. Al zijn kattenkwaad wordt door zijn broer met de mantel der liefde bedekt. Als ik eens boos wordt op zijn kleine broer, wordt mijn oudste boos op mij, en dan moet ik stilletjes lachen, ware broederliefde, daar wordt mijn moederhart blij en warm van.

Over een week of 7-8 gaat voor mijn oudste een nieuwe fase in, dan is hij van de oudste van de school, in een keer weer de jongste, het zal spannend zijn voor hem, en ik kan alleen maar hopen, dat hij sterk en zelfverzekerd genoeg is om er voor te gaan. Maar als je diep in mijn hart kijkt, weet ik dat hij dat ook is.

Judo wordt volgend jaar ingeruild voor voetbal
Judo wordt volgend jaar ingeruild voor voetbal
Nu eerst nog de afscheidsmusical……

Eerste liefde #1

images-1

‘Ik vond haar leuk echt heel erg leuk. Ik was zestien jaar, en ik zag haar voor het eerst op de camping. Zij was veertien, lang slank donker haar, mooi gezichtje, ik was letterlijk verblind. Maar helaas is het nooit wat geworden. Ze was nogal moeilijk te peilen. Ik kan niet met zekerheid zeggen of ze mij nou leuk vond of niet. Daar was ze altijd heel erg vaag over. Haar vriendin belde mij een keer thuis op, ze moest mij bellen van haar. Zij was ook verliefd op mij, zei haar vriendin, maar ze durfde het niet te zeggen. Tja zei ik, wat heb ik daar aan? Ze vraagt of jij weer eens langskomt, en dan zal ze het jou wel vertellen. En ja hoor daar ging ik weer met mijn brommer en mijn domme kop. En natuurlijk deed ze weer net alsof ze van niets wist: ‘Ik verliefd op jou? lachte ze, hahaha, wat een grap. En toen was voor mij de maat ook vol. Of ze me nou wel of niet leuk vond, ik was er nu wel klaar mee. Ik leerde andere meisjes kennen, en af en toe zag ik haar weer, op het strand of bij een vriend. Ze was altijd vrijgezel, altijd alleen. Volgens mij had ze nog nooit met een jongen gezoend. En ik begreep het niet, ze was bloedmooi, en ook heel grappig, ze was mysterieus, ongrijpbaar. Ze wilde beroemd worden zei ze. Ze zong veel en vals. Ze danste door het leven, althans zo leek het. En op een dag gebeurde het, we waren ondertussen 4 jaar verder, ik had al 3 jaar een vriendin, maar zij woonde in een andere stad. We hadden met onze gezamenlijke vrienden gezeild, en hadden daarna nog wat gedronken bij een van de vrienden thuis. Toen ik haar op de boot zag zitten, met de zon door haar bruine haren, en haar gebruinde huid, bekroop me weer het oude gevoel van verliefdheid. Ik werd kwaad op mezelf, ik had een hartstikke leuke relatie, met een hele lieve meid, en dan komt zij weer even in mijn leven en ik ben totaal van de kaart.

Ik ging op het balkon staan, even later kwam ze bij me staan. Nou ja bij me staan, ze zorgde altijd wel voor voldoende afstand. We hadden het over koetjes en kalfjes, denk ik, want ik was zo gespannen, zo zenuwachtig, alsof er iets in de lucht zat. Zij leek totaal ontspannen, ik zag haar lachen, om de verhalen van anderen, zo’n echte lach, van onderuit haar buik.

images

Nog steeds wilde ze beroemd worden, dat zou haar zeker wel lukken zei ze. Ze was naar een concert van Madonna geweest, en die kon ook niet zingen. Zo grappig, ze had altijd al voldoende zelfkennis. Ze stak een sigaretje op, dat verbaasde mij, want volgens mij rookte ze nooit. Ach, zei ze, zo af en toe, voor de gezelligheid. Ik deed gezellig mee. Ze keek me heel lief aan, en kwam iets dichter naar me toe, maar nog steeds op een afstandje. Wat was dat toch met haar, speelde ze nou een spelletje, of wat.

‘Ik ga naar huis, hoorde ik haar op eens zeggen. Het is elf uur, kan iemand mij brengen? vroeg ze.

word vervolgt

Een feestje

Wat een week. Ze zeggen wel eens “Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen”. Eind vorig jaar, begin dit jaar heb ik met mezelf een aantal afspraken gemaakt. Ik ga doen wat ik leuk vind. Ik ga mezelf eens wat meer op de voorgrond plaatsen. Ik schreef in mijn telefoon wat ik nu leuk vind, en wat ik graag doe. Ik beloofde mezelf om een keer in de twee maand met een vriendin uiteten te gaan. Maar dat was ik als snel vergeten, en ik ga nu elke maand met een vriendin uit eten. Deze week was de beurt aan mijn allereerste allerbeste Almeerse vriendinnetje. Ik had een tafeltje gereserveerd bij de allereerste allerbeste Almeerse Pizzeria Pulcinella. Door mijn rugproblemen en haar lichamelijke ongemakken hadden wij elkaar al twee jaar niet gezien. Maar met echte vriendschap maakt dat niet zoveel uit, want als je elkaar ziet dan verdwijnen die jaren als sneeuw voor de zon. We hebben heerlijk gegeten, we hebben gelachen, we hebben oude koeien uit de sloot gehaald ” is dat al werkelijk 30 jaar geleden?” En we vierden dat we elkaar dit jaar al 35 jaar kennen. Zo op het eerste gezicht zijn wij zo verschillend, zowel uiterlijk, als in de uitvoering van ons leven, maar onze innerlijke karakters komen overeen. Twee dromertjes, twee optimisten, twee eenlingen, maar vooral twee vrouwen die onder alle omstandigheden trouw aan zichzelf blijven. Mijn vriendin heeft de gave om de meest vreselijke gebeurtenissen uit haar leven met een glimlach te vertellen, zelfs absurditeiten schuwt zij niet. Ook daar vinden wij elkaar. Hoewel zij daar nog een schepje bij bovenop doet. Na het heerlijke eten, ik had slakken, biefstuk gorgonzola, wat geserveerd werd met heerlijke gestoomde groentes, aardappeltjes en slalade, en tiramisu toe, zijn we richting haar huis gegaan. Even nog heerlijk bijpraten samen. Toen een andere vriendin nog even bij haar aankwam werd het nog gezelliger, heerlijk gepraat, en gelachen, was het na twaalven toen ik weer in mijn auto ,op weg naar huis, stapte.

Brenda en ik met toen nog mijn kleine neefje
Brenda en ik met toen nog mijn kleine neefje

Op naar een nieuwe dag. Donderdag ging mijn oudste zoon Floris met school naar Amsterdam. Het was de bedoeling om naar het Anne Frank Huis te gaan, maar de school had er niet bij stil gestaan dat ze daarvoor hadden moeten reserveren. Dus dat werd eventjes naar het Historisch museum en daarna door de stad slenteren. Gelukkig was het mooi weer en heeft hij het erg naar zijn zin gehad. Nadat wij Floris naar het station hadden gebracht, zei ik tegen Joost, breng me even naar de Kapper. Het was 8:45 en ik dacht lekker vroeg, ben ik zo aan de beurt. Hier in Almere heb je nu die nieuwe kapper Yes, daar was ik al eens een keer geweest en was er wel tevreden over. Het leuke was dat je dan ook nog een kaartje kreeg die je aan een vriendin kan geven, en die krijgt dan een korting van 50% voor een knipbeurt. Deze krijg je als het goed is dan weer van je vriendin terug en daarmee krijg jij dan 50% korting voor een knipbeurt. Ik heb m niet meer teruggekregen maar ach dat mag de pret niet drukken. Het was vrij druk bij Yes, ik schoof aan bij een tafeltje, en zag dat er twee kapsters met twee klanten bezig waren. Ik dacht nog, er zal straks nog wel een kapster bijkomen. Meestal is dat toch het geval. Ze werken langer en daardoor in shifts. Maar na anderhalf uur wachten, zonk de moed me in de schoenen, er was nu nog een man voor me, en nog steeds stonden ze er met zijn tweeën te knippen en te kleuren. Ik dacht als ik aan de beurt ben, dan moet ik nog gekleurd en geknipt worden, dan ben ik ook zeker nog twee uur bezig, dan is het al 13:00 uur misschien half 2 eer ik klaar ben. Ik besloot mijn jas te pakken en te gaan, sorry nooit meer Yes. En ik vraag me tegelijk af, er zijn meer kapsters dan supermarkten hier in buiten, hoe is het mogelijk dat je zo lang moet wachten. Toch maar op zoek naar een kapster waar ik gewoon op afspraak kan komen.

Zonde van je tijd vond Joost, gewoon anderhalf uur van je leven weggegooid. Floris leest mee en zegt: zo, als ik slaap weet je hoeveel uur van mijn leven ik dan weggooi? lacht hij…9 uur. Maar slaap heb je nodig jongen. Oké ik geef eerlijk toe, ik was er ook een beetje van slag van, anderhalf uur wachten voor helemaal niets, maar ja het is niet anders.

Gelukkig maakte de afspraak van gisteren (vrijdag) mijn dag weer helemaal goed. Ik had een afspraak met Suzan van Morgaine’s Passions, we kennen elkaar van de middelbare school. We zaten bij elkaar in de derde klas van de meergronden, en wat hebben wij een lol gehad samen. We hielden er van, om gekkigheden uit te halen, en weddenschappen af te leggen wie er het eerst naar Rene mocht. Ook Suzan had ik al meer dan twee jaar niet gezien, maar ook daar smolten de jaren als sneeuw voor de zon, toen we elkaar weer zagen. Ze woont nog steeds in haar flatje waar ik jaren geleden, maar dan helemaal aan de andere kant van het flatgebouw, met mijn ex samenwoonde. Wat een prachtige flat is het toch, en een mooie plek. Ik baalde toen ook vreselijk dat ik mijn flatje uit moest, en hij kon blijven zitten, maar oké, ik dwaal af. Ik liep even haar keuken in, een eetkeuken he, en dat in een flat, en keek door het raam naar het park waar zij op uitkijkt. De bomen, die zijn groot en breed geworden, daardoor zie je het park eigenlijk niet meer goed. Haar kamer is ook groot, ik dacht als ik haar was ging ik daar echt nooit meer weg. Ik voelde me gelijk thuis natuurlijk. Onder een genot van een kop koffie en een stuk, ja een heel groot stuk, appeltaart, heeft zij mij meer wegwijs gemaakt in WordPress. Hoewel, we moesten wel een hulplijn inschakelen, haar dochter Eliza. Eliza hielp ons verder in het inrichten van WordPress. Suus en ik hebben enorm om onszelf moeten lachen. Kijk ons nou, maar het is ons uiteindelijk wel gelukt. Kijk maar even op mijn pagina, dan zie je nu verschillende links en tags.

Schoolfoto met Suzan, wij staan in de bovenste rij niet naast elkaar er zitten er twee tussen
Schoolfoto met Suzan, wij staan in de bovenste rij niet naast elkaar er zitten er twee tussen

Ja het leven is een feest, en ik heb zelf de slingers opgehangen.