Ben jij een Manager? En kun je ook Managen?

Op eens waren ze daar de Managers. Geen chef meer, geen vertegenwoordiger, of leider, nee Managers.
Als je in de verkoop zat, of je was vertegenwoordiger, dan kreeg je al de titel manager. Of je daarbij ook nog iemand begeleidde was niet echt van toepassing.

Mijn Guilty plessure, is tegenwoordig Bar Rescue, op Spike. Voor mensen die het niet kennen, zal ik het even uitleggen: Een bar in Amerika staat op het randje van Faillissement en dan komt Jon Taffer, en die zorgt dan dat de bar weer een overlevingskans heeft.

Waarom ik Bar Rescue erbij haal? Omdat ik Jon, een uitstekende manager vindt. Hij bekijkt wat er fout gaat, geeft dat, in niet misverstaande woorden, aan bij de eigenaar en het personeel, en geeft ze daarna tools aan om de bar op te krikken. Hij motiveert, hij begeleid en je ziet zijn passie. Hij is oprecht blij als het goed gaat, en is oprecht boos als ze er niets van bakken, hij laat iedereen de pijn punten zien en hij brengt mensen mee die verstand van zaken hebben, zoals een bartender, kok, mixoloog, om de noodlijdende bar te helpen, zij leren het personeel om het anders en beter aan te pakken.

Natuurlijk zijn de problemen daarna niet gelijk opgelost, maar je merkt wel dat de bars, die de ingeslagen weg van Jon volgen, met ook hun eigen zienswijze, het wel weer volhouden.

Zo wil ik ook een manager zien. Een persoon, die je motiveert, die je laat inzien, waar je de steken laat vallen, maar die je ook laat zien hoe je het kan verbeteren. En dat doe je niet met een paar steekwoorden en zoek het zelf maar uit, maar wel met de juiste begeleiding van de juiste collega’s, die deze manager met zorg uitzoekt om iemand te begeleiden. Want niet iedere collega heeft het in zich om een andere collega te helpen en te motiveren.

Een manager behoort de juiste mensen op de juiste plek te zetten, het moet niet zo zijn dat iedereen alles moet kunnen, want ieder mens is anders, en ieder mens heeft zijn/haar kwaliteiten. En laat ze die kwaliteiten dan kunnen benutten, het gebeurd nog te vaak dat een werknemer op iets loopt te ploeteren, terwijl een andere collega het leuk werk vind, en het in veel minder tijd doet. Natuurlijk ben ik voor dat je ook minder leuk werk moet doen, of werk waar je minder goed in bent, maar daar moet niet de nadruk op liggen. Zoek de kwaliteit in je werknemer en laat ze groeien en bloeien. En de ene werknemer heeft iets meer de tijd nodig dan de ander, maar dat moet juist voor een manager een uitdaging zijn.

We hebben tegenwoordig veel Managers, maar we hebben weinig managende krachten.

 

Mijn carrière in een vriendenboekje

Zaterdag is het 4 jaar geleden dat ik besloot te stoppen bij USG, ik kreeg als afscheid mooie cadeaus, maar het allermooiste cadeau was toch wel het vriendenboekje, vol met foto’s van mij en mijn toenmalige collega’s. Gelukkig zie ik de leukste collega’s nog steeds regelmatig.

“Je lach en hartelijkheid blijft mij altijd bij”

“Zonder jou is de afdeling een stuk minder levendiger geworden”

“Jij was toch de gekste, gezelligste collega”

” Ondanks dat je het een aantal jaren moeilijk had, je altijd oprecht geïnteresseerd bent gebleven”

“Respect voor het besluit dat je hebt genomen, zorg goed voor jezelf en volg je hart in je verdere carrière”

Dit waren een aantal quotes, die collega’s en managers, in mijn “vriendenboekje” zetten. Bijna 14 jaar heb ik er gewerkt, op twee weken na. Ik heb mijn eerste zwangerschapstest daar op het toilet gedaan. Ik ben daar gegroeid, van meisje, vrouw, naar moeder. Ik dacht dat ik er nooit weg zou gaan. Samen met een aantal collega’s dachten we dat we daar eindigden achter een rollator. En wat hadden we dan veel lol.

IMG_1005 De laatste jaren daar waren niet makkelijk. Maar nog steeds is er niemand dood, en daar is ook veel om dankbaar voor te zijn. De laatste jaren werd het voor mij steeds meer een opgave om blij te zijn op mijn werk, of nee, ik maakte er elke keer wel wat van. Ik ging vaak met lood in mijn schoenen. De glans was er al een tijd af, waarschijnlijk ook door de laatste jaren, maar ook door alle veranderingen. Veranderen, om het veranderen noemde ik het. Soms was ik bloed chagrijnig, maar had toch de kracht om vrolijk binnen te komen. Of ik begon te zingen, alsof ik in een musical zat. Een aantal van mijn collega’s waren meer familie geworden, we wisten zoveel van elkaar.

Ik wilde gelijk weer verder, gelijk maar solliciteren, maar ik merkte dat je zoveel jaren niet zomaar uitvlakt. Het ging met horten en stoten met vallen en op staan, ik ben diep gegaan en heb vaak gedacht was het wel een wijs besluit om weg te gaan, maar nu weet ik dat het het beste was.

En als je denkt er is niets meer over dan een kale rots, weet dan dat ook op een kale rots weer een bloem zal bloeien.

 

 

Werken via het uitzendbureau

1989:

Ik heb de mavo gedaan, en daar een diploma voor gehaald. Ik had een pretpakket alle talen, aarderijkskunde en geschiedenis. Meer had ik toch niet nodig. Ik zou tenslotte actrice worden, of stewardess. Ik kwam van school af, en ik schreef me in bij een modellenburo  uitzendbureau.

Je ging dan naar het uitzendbureau waar je een inschrijfkaart voor je neus kreeg, die je moest invullen, met je persoonlijke gegevens, je opleiding en je werkervaring. De intercedent nam dan met jou de kaart door, en schreef haar eigen persoonlijke inzicht over jou op de kaart. En dan gingen ze gericht zoeken.

Je werd gebeld als ze wat voor je hadden, en soms moest je op gesprek, maar het was ook vaak dat je gelijk zonder dat ze je hadden gezien bij de klant mocht beginnen.

Via het uitzendbureau heb ik in het verleden diverse baantjes gehad. Vrijdags leverde je je urenbriefje in en dan hadden ze hapjes en drankjes op de vestiging, en een paar dagen later had je het geld op de rekening. 

In 2002 ging het alweer wat anders, ik had me bij een uitzendbureau ingeschreven, op de bovenstaande manier, maar werd door een recruiter van het hoofdkantoor gebeld, dat een ander uitzendbureau van hun persooneel zochten.  De uitzendbureau’s waren dus wat meer aan het samenwerken.

Anno 2016 kom je een uitzendbureau bijna niet meer binnen. Alles gaat via internet. Je zoekt een uitzendbureau op en je vult op de site je gegevens in, en dan kun je via de site op zoek gaan naar vacatures die je aanspreken. Op deze vacatures kun je dan reageren, doormiddel van een korte en bondige motivatiebrief, en een gelikte C.V.

Het C.V. moet er uitspringen, en je moet in je motivatiebrief ook creatief zijn met tekst. Ze redeneren tenslotte dat er zoveel brieven komen, dat degene met de meest creatieve brief en C.V. de meeste kans hebben op een uitnodiging.

Maar wat als je niet zo creatief bent? En dat dus ook niet wil uitdragen. Ik bedoel er is een reclame “Als je maar lang genoeg gewoon doet, wordt je vanzelf bijzonder” want wat zegt het over een persoon als die een C.V. in een cirkel vorm heeft geschreven? Dat zegt toch helemaal niets over die persoon?

Hoe kunnen de intercedenten vanuit hun vestiging nou bepalen welk persoon er geschikt is voor de functie, zonder deze te hebben gezien of gesproken? Ik geloof zelf dat er een heel groot bereik ligt met persoonlijk contact, om de juiste persoon aan de juiste baan te helpen.

Of ben ik nou ouderwets?

Wat is jullie ervaring, met uitzendbureaus, vacaturesite’s en dergelijke?