Hallo #2018

 

Na mijn vorige blog-> ben ik zoals geschreven na de oliebollenkraam gegaan, het was nog voor 6 uur, maar er stond al een rij. Ik wachtte max een kwartiertje en toen kon ik bestellen. Natuurlijk bestelde ik weer teveel, ik kan immers niet goed inschatten en ben altijd bang om te weinig te hebben.

Ik voelde me die ochtend al niet zo lekker, mijn hoofd zat vol en ik was wat aan het hoesten, in de middag kreeg ik spontaan in de Albert Heijn een bloedneus, gelukkig was ik net op tijd bij de zakdoekjes, zodat het geen bloederige bende werd. De boodschappen waren binnen. Het was tegen vijven dat ik weer thuis was en ik zette een blik tomatensoep en een blik champignonnesoep op, lekker makkelijk, met een lekker stokbroodje Aioli, ook niet zelf gemaakt. De boog kan niet altijd gespannen staan. Daarna ben ik met de jongens levensweg gaan spelen. Tijdens het spel begon mijn neus weer te bloeden en niet een beetje, het bleef komen. Ik rende naar de wc en de hele wc was binnen de kortste keer rood. Ik pakte zakdoekje na zakdoekje, probeerde mijn neus dicht te houden, het mocht niet baten. Ik zag in mijn ooghoek een minitampon liggen, en haalde de lastige verpakking (met mond en een hand, ja het ging niet anders) er af. Ik stopte het in mijn neus. Ik maakte mijn bloederige neus, mond, wang en kin schoon, (waarom zeg ik niet gewoon gezicht) en ging weer verder, met mijn kinderen, met levensweg. Mijn oudste zoon won, mijn jongste zoon werd tweede en ik was de hekkensluiter.

Daarna heb ik op de bank gelegen, gekeken naar voetbal Inside, oh wat moet ik toch vaak lachen om hun. Ik hou van die humor, kan er niets aan doen. Tussen de breaks door verschoonde ik mijn tampon, in mijn neus, want het was nog niet opgehouden met bloeden, het was niet meer zo heftig maar wel erg gevoelig. Tijdens Youp hield mijn neus het vol met een klein zakdoekje, maar tegen het champagnemoment, begon het weer wat te bloeden. Om 1 uur gingen de kinderen en ik naar bed, ik had voor de veiligheid nog een handdoek om mijn kussen gedaan. Hallo 2018.

Ik sliep slecht, ik hoestte en mijn hoofd deed pijn, maar gelukkig geen bloedneus in de nacht.
Ik was alweer vroeg op, en at in alle vroegte nog een krentenbol, ik had nog zoveel over, en omdat ik mij niet lekker voelde heb ik ook niet veel gegeten. Ik ben niet naar mijn ouders en schoonouders geweest, maar heb op de bank gelegen, met inderdaad weer een bloedneus. Het goede nieuws was dat ziggo per 1 januari Greys Anatomy op ondemand gezet had, en ik dus weer verder kon gaan kijken waar ik gebleven was.

Sinds gisteren ben ik weer opgeknapt en ben ik met mijn jongste zoon gaan shoppen. Heerlijk er even uit.

Helaas geen goed begin voor 2018, maar dat zegt natuurlijk niets over de rest van het jaar. Ik ga er gewoon voor. Met alles wat er bij komt, en natuurlijk zal ik wel weer eens inkakken, maar mij krijgen ze niet klein! 2018 Kom maar op!

Advertenties

Alles gaat voorbij (mijmeringen)

“De wereld draait om zijn as, en bij mijn crematie om de mijne”…Youp van t Hek.

Alles gaat voorbij, alles? Ja alles. Soms wil je het pakken, vasthouden en nooit meer loslaten, maar het is als water, dat sijpelt door tussen je vingers. Waarom? Omdat dat het leven is. Maar kan het niet af en toe iets langzamer, dat de dagen geen 24 uur duren maar 36 uur? Of ga ik dat niet volhouden en lig ik dan 24 uur lang te slapen.

 

Opa heeft mij zoveel geleerd
  
tiener? nou en niets is fijner dan bij opa te liggen
  
opa , Floris, Michiel
 
Toen ik net moeder werd, dacht ik dat babies, lang babies waren. Zo’n heerlijke knuffel waar je uren, dagen, maanden, jaren van kon genieten. De praktijk is anders. Het voeden, badderen, slaapje, het huishouden en het werk maakt dat je de hele dag aan het jongleren bent. “Geniet ervan, ze zijn zo groot, hoorde ik zeggen, terwijl ik tussen mijn hoofd en schouder een telefoon had geklemd, in mijn rechterhand de strijkbout, en mijn ogen gericht waren op mijn kleine peuter, die het nodig vond om in plaats van in zijn potje, in de hoek of plantenbak te plassen, of te poepen, net waar meneer op dat moment behoefte aan had.

Klotsende oksels, lichaam op van de stress. Het dragen van mijn oudste, op de heup, op mijn nek, of gewoon op mijn armen (hij was 10 maanden toen hij kon lopen, maar had een hekel aan lange stukken te lopen, dan kwam hij voor mijn benen staan en riep: dragen, dragen) heeft mij echt wel lichamelijke klachten gegeven, maar ach, alles uit liefde.

Het gaat sneller dan je denkt, en op een dag als vandaag, dat je dan weer hoort dat een icoon overleden is, dan weet je, dat je ouder wordt. Hoe afschuwelijk is het als je straks heel erg oud bent, en iedereen om je heen is weggevallen.

IMG_0655
Opa en Floris twee vrienden
Mijn oudste zoon had zaterdag een voetbaltoernooi, en mijn ouders zouden komen kijken. ’s Ochtends belde mijn moeder dat ze niet konden komen, Opa was niet lekker en had evenwichtsproblemen, wat mijn zoon weer uit evenwicht bracht, hij laat het dan niet zo merken, maar kwam naar mij toe, en zijn lieve snuitje sprak boekdelen, de angst om zijn opa. Maar opa is een taaie, want wat schertste mijn verbazing toen we bij het voetbaltoernooi aankwamen? Daar stonden ze hoor, Opa en Oma, de kou trotserend, om toch naar de kunsten van hun oudste kleinkind te kijken. Je snapt ik schoot vol bij het zien van mijn lieve vader, die zijn stok maar weer uit de mottenballen had gehaald…En tegelijk voelde ik mij schuldig, want o wee als er wat met mijn vadertje gebeurd omdat ie zo nodig naar zijn grote trots moest kijken… had ik hem nu maar niet verteld over het toernooi. Tenslotte wordt hij dit jaar ook al 79 jaar. Terug in de auto schoot ik alsnog vol, tranen rolde over mijn wangen… mijn ouders al zijn ze straks 110 jaar ik kan ze niet missen…Maar ja alles gaat voorbij…Helaas…