Lazy Sunday #44

Morgen is mijn vader jarig dan wordt hij 79 jaar, godzijdank mogen we het nog vieren.

Als jong meisje zat ik graag bij mijn vader op schoot. Haalde ik hem in vakanties uit bed om te kaarten, en deden we sjoel competities. We keken schaatsen en hij hield de stand bij. Ik probeerde hem met skeelers bij te houden terwijl hij hardliep. 


Mijn vader is stil en nuchter maar met droge humor, hij kan zo onverwachts uit de hoek komen dat ik in de lach schiet.

Zijn stem is nog heel krachtig evenals zijn voorkomen. Hij bokste vroeger en ik voelde me altijd veilig bij hem, immers niemand was zo sterk als mijn vader.

Morgen wordt hij 79 jaar, eigenlijk kan ik het niet geloven, tijd gaat snel. 

Ik neem alvast een glaasje op mijn vader! Elk jaar is er weer een.

Ik hou van je pap! Proost!!

Advertenties

Tagliatelle frutti di mare

Vandaag deel ik weer eens een lekker recept met jullie, namelijk: Tagliatelle frutti di mare.

Je hebt nodig:

400 gr tagliatelle

400 gr gemengde zeevruchten (bijvoorbeeld: Garnalen, Inktvisringen, gekookte mosselen, schelpjes, kleine octopusjes, 4 mooie gamba’s of rivierkreeftjes, zelf had ik er ook kokkels bij.

bosje platte peterselie

1 sjalotje

1 teentje knoflook

1 rode peper

scheutje room

scheutje cognac (ik kocht een klein flesje bij de slijter)

1 citroen

en olijfolie om in te bakken

Bereidingswijze:

Bereiden van de kokkels: doe ze in een bak met water, voeg daar zout aan toe, en laat de kokkels het zand uitspugen. Spoel de kokkels onder koud, stromend water schoon. Gooi kokkels met kapotte schelp weg en controleer of alle kokkels gesloten zijn. Geopende schelpen kun je voorzichtig tegen het aanrecht tikken; als ze alsnog dicht gaan, kun je ze gebruiken.

Breng een grote pan water (met zout) aan de kook voor de tagliatelle. Snipper het sjalotje en fruit het zachtjes glazig in wat hete olie in een koekepan, snij de rode peper en knoflook en doe het erbij. Voeg alle zeevruchten en kokkels toe en bak al omscheppend ongeveer 2 minuten op hoog vuur, kokkels die niet open gaan moet je weggooien. Doe intussen de pasta in het kokende water en kook het na eigen smaak. Blus de zeevruchten af met cognac en laat de alcohol even verdampen. giet er een scheutje room bij. Voeg wat fijngehakte peterselie toe.

Laat de pasta uitlekken en doe in diepe borden. Schep de frutti di mare erover, zorg dat de grote gamba’s of rivierkreeftjes er mooi boven op liggen.

Lekker met een wit wijntje ik zeg proost.

Mijn carrière in een vriendenboekje

Het gaat langzaam weer iets beter. Jeetje net nadat ik mijn laatste je kunt mijn rug op plaatste, was het eigenlijk weer helemaal mis. Was het hoogmoed? Ik wil geen patiënt zijn. Ik wil alles doen wat iedereen doet. Ik wil niet hoeven zeggen: sorry, dat kan ik niet. Het zit m in de opvoeding hoe vaak hoorde ik net: Kom op stel je niet aan, gewoon gaan. Dat duwtje had ik ook echt wel nodig. Niet wegkwijnen in zelfmedelijden. Maar altijd positief blijven.

“Je lach en hartelijkheid blijft mij altijd bij”

“Zonder jou is de afdeling een stuk minder levendiger geworden”

“Jij was toch de gekste, gezelligste collega”

” Ondanks dat je het een aantal jaren moeilijk had, je altijd oprecht geïnteresseerd bent gebleven”

“Respect voor het besluit dat je hebt genomen, zorg goed voor jezelf en volg je hart in je verdere carrière”

Dit waren een aantal quotes, die collega’s en managers, in mijn “vriendenboekje” zetten. Het is alweer een half jaar geleden, dat ik het besluit nam om niet meer verder te gaan. Bijna 14 jaar heb ik er gewerkt, op twee weken na. Ik heb mijn eerste zwangerschapstest daar op de toilet gedaan. Ik ben daar gegroeid, van meisje, vrouw, naar moeder. Ik dacht dat ik er nooit weg zou gaan.

IMG_1005

Ja het is ook waar de laatste jaren waren niet makkelijk. Maar nog steeds is er niemand dood, en daar is ook veel om dankbaar voor te zijn. De laatste jaren werd het voor mij steeds meer een opgave om blij te zijn op mijn werk, of nee, ik maakte er elke keer wel wat van. Ik ging vaak met lood in mijn schoenen. De glans was er al een tijd af, waarschijnlijk ook door de laatste jaren, maar ook door alle veranderingen. Veranderen, om het veranderen noemde ik het. Soms was ik bloed chagrijnig, maar had toch de kracht om vrolijk binnen te komen. Of ik begon te zingen, alsof ik in een musical zat. Een aantal van mijn collega’s waren meer familie geworden, we wisten zoveel van elkaar.

Ik wilde gelijk weer verder, gelijk maar solliciteren, maar toch heeft de stress gewonnen, 14 jaar vlak je nu eenmaal niet zomaar uit, en gaat toch op de zwakke plekken zitten. Hoewel ik de laatste maanden al slecht sliep, slaap ik nu gelukkig veel beter. De afgelopen week besefte ik dat ik zo niet verder kon, ik kan niet met pijn in mijn rug, al wil ik me er niet aan toegeven, gaan solliciteren, het is niet eerlijk voor de werkgever, en het werkt niet goed voor mijn herstel. Ik heb me dus ziek gemeld. Het voelt als falen, dat de operatie toch niet het gewenste effect had, en dat terwijl ik zo positief was.

Ik weet dat het beter is, want terwijl ik zit voel ik mijn rug trekken en knakken, maar ook mijn buik, zijn het mijn darmen? is van slag. Ik wil weer optimaal zijn, ik wil die leuke baan, waar ik weer kan lachen met mijn collega’s en waar ik mooie dingen kan doen en laten zien. Maar nu lukt dat nog niet. Accepteren is de helft van het genezingsproces, en god ik vind het nog steeds moeilijk. Vaak vraag ik mij af, wat heb ik fout gedaan, eet ik niet gezond dan, waar moet ik extra op letten?

cropped-smoothie.jpg

Ik eet vaak gember, omdat dat ontstekingsremmend werkt. Smoothies sinaasappel, gember en avocado vind ik vaak ook erg lekker. Avocados zitten bovendien ook vol antioxidanten.

Als je rugklachten hebt, moet je niet denken dat ze over gaan. Het is eigenlijk levenslang, en dat klinkt heel zwaar, maar ik heb wel gemerkt, dat op het moment dat je zwak, ziek, misselijk bent, je weer van voor af aan kan beginnen met het verstevigen van je rug. Ik ben nu al enige tijd bezig met gewichtjes en oefeningen om mijn rug weer sterk te krijgen. Maar het gaat niet heel snel.

Hardlopen heb ik ook al een tijd niet gedaan, omdat het te belastend voor mijn rug is. Ik wil verder, maar ik moet leren dat het stap voor stap gaat. Ik ben gewoon nog dommer dan een Ezel.

Lazy Sunday #43 Pannekoek Challenge #6

Sinds dat mijn jongste een jaar is gaan we regelmatig in het voor of na seizoen naar Duitsland. De kinderen en Joost zijn verkikkerd op een kasteel daar genaamd Kasselburg. Elke keer als we in de Eiffel zijn wordt daar een bezoek aan gebracht.

Op Kasselburg heb je ook vogels, en in de ochtend en middag wordt er dan ook een vliegshow gegeven. Ook hebben ze daar wolven lopen, zowel witte als zwarte, die niet bij elkaar zitten, want dan zouden ze elkaar afmaken. Toch gebeurt het weleens dat ze een leider doodmaken. Dat is de natuur.

Afgelopen mei vakantie waren we ook in Duitsland waar we redelijk weer hadden. We hebben een heerlijke midweek gehad, alleen heb ik enorm last van mijn rug gehad.  We hebben gewandeld (goed voor de rug) En kwamen tijdens een wandeling dit bordje tegen:

DSCN0413

Een zusje en een broertje, die waarschijnlijk samen aan het spelen waren, en dan opeens boem!!!

DSCN0411

Hier lopen mijn eigen twee zoontjes, nu iets ouder dan die kinderen toen.

En hier dan Kasselburg, het kasteel, waar Joost vroeger al met zijn ouders naar toe ging, nu zijn mijn kinderen ook al verzot op dit kasteel. Het is wonderbaarlijk dat er nog zoveel van bewaard is gebleven, hoewel er ook al een hoop aan gerestaureerd is. Toen wij er waren, werden er ridderspelen gehouden, altijd leuk om naar te kijken.

Joost en Floris zijn een keer binnen in de wolven kooi geweest, ik stond samen met Michiel achter het hek gespannen te kijken, hoewel ze achter schrikdraad stonden vond ik het toch maar eng, stel je toch eens voor zeg.

Deze eerste foto is alweer twee jaar geleden gemaakt, deze tweede foto is van nu. Ik was namelijk mijn fototoestel twee jaar kwijt, zat ie gewoon in de foto-tas.

We zijn nog naar een natuurkundigmuseum geweest, waar we enorm veel opgezette vlinders zagen,  mooi om te zien. Ook konden de kinderen wat vragen beantwoorden en door een microscoop kijken.

We zijn een midweek geweest, en dat vind ik zelf meer dan genoeg, ik wil wel een keer naar Londen toe, lekker shoppen, en uitgaan. Maar dat…. zal nog wel even moeten wachten.

Het is ook een Lazy Sunday, en hoe kan ik deze beter afsluiten dan met een Duits nummer, deze is van Nena..99 luftballons, een enorme hit in de jaren 80, ik herinner me echter dat ze haar oksels niet geschoren had, brrr…daarom vond ik het nummer toen niet goed, maar eigenlijk is het een geweldig nummer… gewoon niet aan de okselharen denken! 😉

Billy is dood,Lang leve Cheesecake

Het zat er aan te komen, natuurlijk, op een gegeven moment ben je bij seizoen 3 aangekomen en de eennalaatste dvd, en dan weet je dat het gebeuren gaat. En gistermiddag was het dan zover. Mijn oudste was thuis, en ik ging terwijl ik de sperciboontjes dopte, de gewraakte aflevering kijken.


Het leek er even op dat ik het droog hield toen Billy nadat hij Ally zijn liefde verklaarde, even moest gaan zitten, en daarna dood neer viel. Maar nee, daar kwamen de waterlanders, en niet zo maar, ze waren niet te stoppen. Mijn zoon maakte nog wat grappige opmerkingen, en terwijl de snot uit mijn neus spoot omdat ik moest lachen en huilen tegelijk, zoog ik de aflevering in mij op, en vroeg ik mezelf gelijk af, waarom moet ik nou zo huilen om een serie, het is immers maar spel. De bereikbare onbereikbare liefde, nu voor altijd, immers Billy zei voor hij dood ging, dat liefde sterker is dan de dood. Het raakt me diep in mijn hart. Al zou ik deze serie 1000x zien dan nog snotter ik op dezelfde momenten, dat zal nooit veranderen. (DVD serie Ally Mc Beal)

Nesrin heeft op haar blog een recept van Suikervrije Glutenvrije Koolhydraatarme Cheesecake staan. Het zag er zo lekker uit, dat ik ook weleens een Cheescake wilde maken, maar zelf heb ik een vol vette suikerbom Cheescake met bosvruchten gemaakt. Gelukkig samen met mijn oudste zoon, want ik ben nogal een chaoot, en als ik mijn keuken helemaal vol zie staan met troep dan weet ik niet meer waar ik moet beginnen en zou ik het liefst een potje gaan schreeuwen. Maar mijn zoon is mijn reddingsboei, samen klaren wij dit klusje wel, terwijl hij verder klopt, en roert, kan ik alvast de keuken opruimen.


Hier het recept:

De Bodem:

180 gram Bastogne koekjes

25 gram suiker

90 gram gesmolten (room) Boter

Ronde springvorm van 28 cm

Vulling:

900 ML Roomkaas (Ik gebruikte mascarpone)

1/2 theelepel zout

75 gram Bloem

Sap en rasp van 1 citroen

600 gram Creme Fraiche (die ben ik dus vergeten er bij te doen)

8 eieren

1 theelepel vanille extract

Verwarm je oven voor op 175 graden

Maak de bodem door de koekjes met de suiker en de boter in de keukenmachine (ik gebruikte een mixer bij gebrek aan keukenmachine)  te verkruimelen. Doe de kruimels in een ronde (ingevette) springvorm van 28 cm en druk stevig aan. Bak de bodem 10 minuten in de oven op 175 graden.

Haal de vorm daarna uit de oven en verhoog de oventemperatuur naar 225 graden

Maak de vulling door alle ingrediënten bij elkaar in de keukenmachine te doen. Stort de vulling op de licht gebakken bodem. Zet de taart in de oven op 225 graden. Laat hem 10 minuten staan en draai daarna de oven terug naar 90 graden. Bak de taart in 45 minuten af. Hij mag nog een beetje trillen in het midden. Laat afkoelen en opstijven in de koelkast (laat dat maar gerust een paar uur staan, ik was natuurlijk weer te vroeg)

Bosvruchtensaus:

neem een doosje bevroren bosvruchten van de supermarkt, doe ze in een pannetje met een klein beetje suiker en roer tot een dikke saus ontstaat.

Oh My God wat is ie lekker geworden. Helaas was ie bij mij wat gescheurd, maar qua smaak was ie super lekker, ik was dus de crème fraiche vergeten, maar daar heb ik niets van gemerkt qua smaak, misschien ook omdat ik mascarpone gebruikte ipv roomkaas.

Ik ben benieuwd of je deze taart ook eens wil maken, of anders de suikervrije versie van Nesrin, you may choose!

Eet smakelijk alvast!!

 

 

 

 

Allergisch voor Contrastvloeistof

Ik heb het al eens aangeroerd in Je kunt mijn rug op, maar hier het uitgebreide verslag:

Twee jaar geleden:

Ik voelde me al zenuwachtig, wat heel raar is, omdat ik voor dit soort dingen helemaal niet bang of zenuwachtig ben. Ik weet nog dat ik op mijn bed lag en dacht, er staat iets te gebeuren.

“Zal ik met je mee gaan?” vroeg mijn lief nog. “Welnee, antwoordde ik, ik heb wel vaker een MRI scan laten maken”, ik gaf hem een kus en zei, “Tot straks!”

In de wachtkamer appte ik nog met mijn vriendinnen. Toen werd ik binnen geroepen. Ik moest mijn sieraden afdoen en mijn bh uitdoen omdat daar een beugel in zat, en de rest van mijn kleding mocht ik aanhouden. Ik liep naar de scan, de zuster legde me uit wat er gebeuren ging, ik moest een half uur stil liggen, niet bewegen, en na dat half uur kreeg ik contrastvloeistof ingespoten en moest ik nog 2 minuten terug in de buis.

Ik deed mijn ogen dicht en probeerde aan leuke dingen te denken, het luisteren van muziek werd namelijk regelmatig verstoord door de harde geluiden van de MRI scan. Na dat half uur werd ik uit de buis gehaald, en kwam de zuster met een naald die zij in mijn vlees stak, ze spoot het vloeistof er in en gelijk werd ik weer in de buis geschoven, en op dat moment begon ik mij raar te voelen, alsof mijn hoofd zou ontploffen, alsof ik heel veel cola met koolzuur naar binnen had gewerkt. Ik dacht, bij blijven bij blijven…Als ik voel dat ik wegzak moet ik op het alarmbelletje drukken, het is immers nog maar 2 minuten.

Ik hield het die twee minuten vol, maar toen ik de buis weer uit kwam, zei ik tegen de verpleegster: “Ik weet niet wat er gebeurde, maar ik voelde me zo raar in mijn hoofd”. Ondertussen kreeg ik jeuk over mijn hele lichaam. Ik ging me weer aan kleden en toen ik in de spiegel keek zag ik grote galbulten op mijn gezicht, en ik zag ze over mijn hele lichaam komen. Mijn tong begon ook te tintelen, en het voelde of ik elk moment flauw zou kunnen vallen. Ik riep de zuster en zei zag dat het niet goed ging. Ze belde naar de arts om te vragen wat te doen. Ik kreeg allerlei spuiten, maar het hielp niet echt. Ze vertelden mij dat ik naar de eerste hulp werd gebracht. Ik begon te huilen, ik werd bang, wat gebeurd er nou? Ik was ook bang dat ik weg zou vallen, want zo voelde ik me. En ik bleef maar in mijzelf praten, en op de eerste hulp, bleef ik appen met mijn vriend en vriendinnen, ik was  zo bang dat als ik mijn hoofd te rusten legde ik er in zou blijven, het voelde zo raar.

daar lag ik dan in het ziekenhuis
daar lag ik dan in het ziekenhuis

Uiteindelijk besloot het ziekenhuis dat ik een nachtje ter observatie moest blijven. Mijn vriend kwam, gebracht door zijn vader, ik had immers de auto mee, mijn ouders kwamen nog even langs, en s nachts sliep ik slecht.

De volgende dag mocht ik naar huis. Het gevaar was geweken, ik was goed de nacht doorgekomen. Ik bleek allergisch voor de stof Gadolinium, de zuster schreef het op een briefje, en zei dat ik dit moest melden als er ooit weer contrastvloeistof werd gebruikt.

Ik heb mij daarna nog een tijdje raar en beroerd gevoeld. Ik dronk veel water, en maakte veel smoothies om mijn lichaam te zuiveren.

Later dat jaar had ik last van een bijholte ontsteking en ging ik spoelen met zoutwater. Maar na een paar keer, gingen mijn handen jeuken, ik dacht nog, misschien win ik de jackpot van een loterij wel, totdat ik dagen later in de spiegel zag dat mijn gezicht helemaal rood en opgezet was, Gadolinium is een soort jodium, en in het zout wat ik gebruikte zat ook Jodium. Niets jackpot dus, maar een ordinaire allergie.

Lazy Sunday #42

Bij jullie ook de songfestivalkoorts gestegen?? Bij mij eigenlijk niet. Niets komt meer in de buurt van de kneuterige songfestivaljaren in de jaren 70. Kleine Natasja met gewassen haartjes op de bank, met een glaasje Ranja en een schaaltje chips. Mijn roze Holly Hobby japonnetje aan en genieten.

De avond duurde lang en de puntentelling nog langer. En telkens de teleurstelling dat Nederland niet won (dat van Teach Inn heb ik niet meegemaakt)

Ik weet niet of ik ga kijken, misschien alleen de uitslag, ik gun  Douwe Bob de winst wel, hij lijkt wat op de filmversie van Jonny Cash gespeeld door Joaquin Phoenix, en ik vind het liedje heerlijk in het gehoor liggen…

Ook België vind ik echt leuk, de rest heb ik niet zo meegekregen.  De kansen liggen bij Australië las ik net, wisten jullie dat Australië nu ook in Europa ligt?? Straks is het een wereldrijk joh!!

Maar alle gekheid op een stokje, als jullie dit lezen is de uitslag al bekend. 

Natuurlijk is het wel op zijn plaats om een songfestivalnummer hier neer te zetten dus bij deze: